Syndicate content

The logical next step toward gender equality: Generating evidence on what works

Sudhir Shetty's picture
© World Bank
College students in Vietnam. © World Bank


As in much of the rest of the developing world, developing countries in East Asia and the Pacific (EAP) have made progress in closing many gender disparities, particularly in areas such as education and health outcomes. Even on the gender gaps that still remain significant, more is now known about why these have remained “sticky” despite rapid economic progress. 

Ensuring that women and girls are on a level playing field with men and boys is both the right thing to do and the smart thing to do. It is right because gender equality is a core objective of development. And it is smart because gender equality can spur development. It has been estimated, for instance, that labor productivity in developing East Asia and Pacific could be 7-18% higher if women had equal access to productive resources and worked in the same sectors and types of jobs as men.

Building an inclusive financial sector in Myanmar: The road ahead

Alexandra Drees-Gross's picture

Myanmar’s financial sector is undergoing a historic transition. It has witnessed a number of reforms and liberalizations since 2012: private banks have expanded their operations rapidly; more than 1.4 million debit cards have been issued for the first time; thousands of ATMs have been set up; and credit to the private sector has grown steadily, albeit from a low base.

Papua New Guinea: Improving literacy in Bougainville, one step at a time

Tom Perry's picture
Students from Aravira Primary School in central Bougainville, Papua New Guinea on their walk to school - which for some, takes up to four hours
Students from Aravira Primary School in central Bougainville, Papua New Guinea on their walk to school - which for some, takes up to four hours 

After a two-hour drive from the nearest main road, our 4WD can travel no further; me and my travelling companions will have to trek the rest of our journey to Aravira Primary School in Bougainville on foot. As we set off, a group of students from the school emerge from the bush in front of us. They smile, extend their hands in welcome and immediately offer to take my backpack. 

I politely refuse, yet within minutes I regret my decision to turn down help. As we move through the long grass along the mountain ridge, the heat which a few minutes ago was manageable is now unbearable. I’m pouring in sweat. My backpack feels 10 kilograms heavier, and the ground beneath me feels as if I’m stepping onto ice. Ten minutes into our journey, I lose my feet, slip into a crevice, and land face-first in the nearest bush.

Masyarakat bersatu membangun pasca bencana alam

George Soraya's picture
Also available in: English



Setelah gempa bumi besar di Yogyakarta, Indonesia, pada tahun 2006, kawasan kota dan sekitarnya harus membangun kembali atau memperbaiki sekitar 300 ribu rumah.
 
Pemerintah punya pilihan menyewa 1.000 kontraktor yang masing-masing akan membangun 300 rumah, atau mengerahkan 300 ribu anggota masyarakat untuk masing-masing membangun satu rumah, rumah mereka sendiri.
 
Dengan pemerintah sebagai pemimpin proses rekonstruksi, mengambil pilihan kedua dalam mendukung program pemerintah. Ini adalah cara kerja REKOMPAK.
 

Indonesia: Turning to unity for rebuilding communities after natural disasters

George Soraya's picture
Also available in: Bahasa Indonesia



Following the massive earthquake in Jogjakarta, Indonesia, in 2006, the city and surrounding areas were faced with having to build or rehabilitate about 300-thousand homes.

The government had the option of hiring 1,000 contractors to build 300 houses each.  Or we could have 300 thousand people working to build one house each - their own homes. 

With the Government of Indonesia in the lead, we took the latter approach in supporting Indonesia’s efforts to rebuild communities. This is the REKOMPAK way.

Transformasi struktural Indonesia beri petunjuk di mana lapangan kerja yang bagus

Maria Monica Wihardja's picture
Also available in: English



Pepatah mengatakan “Hidup bagaikan roda – kadang di atas, kadang di bawah”.

Era ‘booming komoditas’ ketika harga minyak mentah, kelapa sawit dan batu bara melambung tinggi sudah berakhir. Sudah seyogyanya hal ini ini menjadi lampu kuning bagi Indonesia, karena peralihan ekonomi ini telah mempengaruhi pertumbuhan lapangan kerja dalam beberapa tahun terakhir. Lalu, bagaimana Indonesia bisa terus menciptakan lapangan kerja baru untuk pencari tenaga kerjanya yang terus bertambah?

Jawabannya ada di sektor manufaktur dan jasa, seperti yang sudah terindikasi oleh pola sejarah yang ada.

Dalam waktu 20 tahun terakhir (di luar era krisis ekonomi di tahun 1997-1999), sektor manufaktur dan jasa menjadi sumber penting lapangan kerja baru di tengah menurunnya jumlah pekerjaan di sektor pertanian. Dari tahun 1999-2015, proporsi pekerjaan di bidang pertanian turun menjadi 34% dari 56%, dari total lapangan kerja, sedangkan sektor jasa mengalami kenaikan menjadi 54% dari 34% dan sektor manufaktur naik dari 10% menjadi 13%. 

Indonesia’s structural transformation offers clues on where to find good jobs

Maria Monica Wihardja's picture
Also available in: Bahasa Indonesia



What goes up must come down.

The end of the commodities boom is a wake-up call for Indonesia, as the reversal in economic transformation has adversely impacted employment growth in recent years. How can Indonesia continue to create jobs for its growing labor force?

Jobs in manufacturing and services offer a solution, as historical patterns of job creation have shown.

In the past 20 years (excluding the economic crisis of 1997-1999), manufacturing and services have been important sources of job creation, while employment in agriculture continues to decline. From 1990 to 2015, jobs in agriculture fell to 34% from 56% of all employment, while service sector work has surged to 53% from 34%, and manufacturing jobs have increased from 10% to 13%.

เยาวชนไทยคิดอย่างไรกับการพัฒนาและอนาคตของประเทศ?

Yanawit Dechpanyawat's picture
Also available in: English

ประเทศไทยเดินหน้าแผนการพัฒนาจนกลายเป็นประเทศตัวอย่างที่มีเรื่องราวความสำเร็จที่น่าสนใจยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการลดจำนวนประชาการยากจนจากเกือบร้อยละ 70 ของประชากรทั้งหมดในปี 2529 จนเหลือเพียงร้อยละ 11 ในปี 2556 หรือ การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของไทยที่มีอัตราก้าวหน้าเฉลี่ยที่ร้อยละ 7.5 ในช่วงปลายทศวรรษ 80 ถึงช่วงต้นทศวรรษ 90 (พ.ศ. 2523-2533) ซึ่งได้ช่วยสร้างงานให้ประชากรไทยหลายล้านคนได้หลุดพ้นจากความยากจน

อย่างไรก็ตาม ความท้าทายหลักยังคงเป็นที่ประจักษ์ เนื่องจากร้อยละ 17 ของประชากรไทย หรือ ประมาณ 7 ล้านคน ต้องอาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจน และอีกประมาณ 7 ล้านกว่าคนที่มีความเสี่ยงสูงที่จะตกสู่สภาวะความยากจนอีกครั้ง แม้ว่าช่องว่างความไม่เท่าเทียมได้แคบลงเรื่อยๆ ในระยะเวลา 30 ปีที่ผ่านมา การกระจายความมั่งคั่งให้คนในชาติยังคงไม่ทั่วถึงเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก นอกจากนี้ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางรายได้ครัวเรือนและการบริโภคก็ยังคงมีอยู่มากทั้งในระดับประเทศและระดับภูมิภาค โดยความหนาแน่นของประชากรที่ยากจนนั้นอาศัยอยู่ในภาคอีสาน ภาคเหนือ และสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ปัจจุบันเศรษฐกิจไทยต้องเผชิญกับลมต้าน การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในระดับไม่สูงนัก ขีดความสามารถในการส่งออกลดลง

What do Thai youth think about the future and their country’s priorities?

Yanawit Dechpanyawat's picture
Also available in: ภาษาไทย

Thailand has come a long way and represents an impressive development story: it has drastically reduced the number of poor people from nearly 70% of the population in 1986 to 11% in 2013 and its economy grew at an average annual rate of 7.5% in the late 1980s and early 1990s, creating jobs that helped pull millions of people out of poverty.

However, challenges remain as there are still 11% – 7 million – of the population living below the poverty line, and another 7 million or so who remain highly vulnerable to falling back into poverty. Although inequality has declined over the past 30 years, the distribution in Thailand remains unequal compared with many countries in East Asia. Significant and growing disparities in household income and consumption can be seen across and within regions of Thailand, with pockets of poverty remaining in the Northeast, North, and Deep South. Today, the Thai economy faces headwinds, and growth has been modest. Export competitiveness is sliding, and a severe drought is expected to weigh on off-season rice production. Poverty is expected to continue to fall at a slower rate, with poor households concentrated in rural areas affected by falling agricultural prices. The country is now at a critical time since the new draft constitution won approval by a majority.

Pages