Syndicate content

Cambodia

Malnutrition denies children opportunity and stunts economic development

Axel van Trotsenburg's picture

Nearly 50 years ago, books such as Asian Drama: An Inquiry Into The Poverty Of Nations, by the Swedish economist and Nobel laureate Gunnar Myrdal, offered a dire prediction of famine and poverty for the region in coming decades.

How to scale up financial inclusion in ASEAN countries

José de Luna-Martínez's picture
MYR busy market

Globally, around 2 billion people do not use formal financial services. In Southeast Asia, there are 264 million adults who are still “unbanked”; many of them save their money under the mattress and borrow from so-called “loan sharks”, paying exorbitant interest rates on a daily or weekly basis. Recognizing the importance of financial inclusion for economic development, the leaders of the Association of South East Asian Nations (ASEAN) have made this one of their top priorities for the next five years.
 
Last week, the World Bank Group presented the latest data on financial inclusion in ASEAN to senior representatives of the ministries of finance and central banks of all 10 ASEAN member countries (Brunei Darussalam, Cambodia, Indonesia, Lao PDR, Malaysia, Myanmar, Philippines, Singapore, Thailand, and Vietnam). The session, held in Kuala Lumpur, is one of the joint activities the new World Bank Research and Knowledge Hub and Malaysia is undertaking to support financial inclusion around the world.
 

Five facts about rice and poverty in the Greater Mekong Sub-region

Sergiy Zorya's picture

The Greater Mekong Sub-region (GMS) is a major global rice producer and exporter but its population suffers from serious levels of poverty and malnutrition.
 
Spanning six countries – China, Myanmar, Lao PDR, Thailand, Cambodia and Vietnam – the region is home to 334 million people. Nearly 60 million of them are involved in rice production, growing collectively over 44% of the world’s rice. All of the countries, except China, are net exporters of rice. This means they have more rice available than required for domestic consumption. Yet, nearly 15% of the population is seriously malnourished and about 40% of children under five are stunted, in other words, too short for their age as a result of under nutrition.
 

We must prepare now for another major El Niño

Axel van Trotsenburg's picture
Also available in: 中文
El Niño is back and may be stronger than ever.
 
A wooden boat is seen stranded on the dry cracked riverbed of the Dawuhan Dam during drought season in Madiun, Indonesia's East Java province.  October 28, 2015 © ANTARA FOTO/Reuters/Corbis



The latest cyclical warming of Pacific Ocean waters, first observed centuries ago and formally tracked since 1950, began earlier this year and already has been felt across Asia, Africa and Latin America.

Weather experts predict this El Niño will continue into the spring of 2016 and could wreak havoc, because climate change is likely to exacerbate the intensity of storms and flooding in some places and of severe drought and water shortages in others.

El Niño’s impacts are global, with heavy rain and severe flooding expected in South America and scorching weather and drought conditions likely in the Horn of Africa region.

Cambodia: from poverty reduction to shared prosperity

Axel van Trotsenburg's picture
Photo: Saroeun Bou/World Bank

Before I set foot in this beautiful country, I was told the story of Siv Mao and her newborn baby.

Last year, Siv Mao, a young woman from a village in northern Cambodia gave birth to a boy after an emergency Caesarean section at a new hospital in her province’s capital.

The boy was named Rith Samnang “Lucky” for a good reason: without the doctors and modern equipment in the new 16 Makara Hospital in Preah Vihear, he wouldn’t have been able to survive.

The traditional midwife had difficulty assisting the birth at her home, and other hospitals were far away.

Baby Lucky is a symbol of Cambodia’s development success in the last decade: the country has gone a long way in improving economic and social conditions for its people, especially the poorest.

ถึงเวลาที่ต้องสร้างความแข็งแกร่งให้กับการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติในเอเชียตะวันออกและแปซิฟิก

Axel van Trotsenburg's picture
ใน PDF: Korean | Khmer

ทุกครั้งที่ผมทราบข่าวว่ามีภัยพิบัติทางธรรมชาติเกิดขึ้น ผู้คนบาดเจ็บเสียชีวิต บ้านเรือนพังเสียหาย ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่ประสบภัยต้องเปลี่ยนแปลงไป ผมรู้ว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยลดผลกระทบอันน่าสลดใจนี้ แทนที่จะรอให้มันเกิดขึ้นอีก

เรามีโอกาสจะผลักดันเรื่องนี้ในการประชุมนานาชาติเรื่องการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติที่จัดขึ้นปีนี้ ณ เมืองเซนได ประเทศญี่ปุ่น เพื่อสรุปแนวทางการดำเนินงานกรอบการดำเนินงานเฮียวโกะ ระยะที่ 2 (Hyogo Framework for Action-HFA2) ซึ่งเป็นแนวทางในการบริหารจัดการความเสี่ยงจากภัยพิบัติแก่ผู้กำหนดนโยบายและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในระดับนานาชาติ การประชุมครั้งนี้ถือเป็นโอกาสที่จะตั้งเป้าหมายในการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติและต่อสู้กับความยากจนอีกด้วย

ภัยพิบัติจากธรรมชาติมีมูลค่าความเสียหายมหาศาล ในรอบ 30 ปีที่ผ่านมา มีผู้เสียชีวิตไปแล้ว 2 ล้าน 5 แสนคน และสร้างความสูญเสียเป็นมูลค่า 4 ล้านล้านเหรียญสหรัฐฯ นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบให้การพัฒนาชะงักลง

ในภูมิภาคเอเชีย การพัฒนาเขตเมืองอย่างรวดเร็วผนวกกับการวางผังเมืองยังไม่มีคุณภาพได้เพิ่มความเสี่ยงให้เมืองต่าง ๆ เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเมืองที่ตั้งอยู่แถบชายฝั่งและลุ่มแม่น้ำที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่น พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้คร่าชีวิตผู้คนกว่า 7,350 คนในฟิลิปปินส์ เมื่อปี 2556 แล้วยังส่งผลโดยตรงให้ความยากจนเพิ่มขึ้นร้อยละ 1.2

Sekaranglah waktunya memperkuat pengendalian risiko bencana di Asia Timur dan Pasifik

Axel van Trotsenburg's picture
In PDF: Korean | Khmer

Setiap kali saya diberitahu terjadinya kembali sebuah bencana alam – tentang korban jiwa masyarakat, rumah-rumah yang hancur, matapencaharian yang hilang – saya teringat bagaimana pentingnya kita perlu bertindak guna mengurangi dampak tragedi tersebut. Kita  tidak bisa menunggu sampai bencana kembali terjadi.

Pada World Conference on Disaster Risk Reduction di Sendai, yang akan berupaya mencari penerus Hyogo Framework for Action (HFA2) -- panduan bagi para pembuat kebijakan dan pemangku kepentingan internasional dalam bidang manajemen risiko bencana – peluang itu ada di tangan kita. Konferensi ini adalah peluang untuk menjadi tonggak penting dalam hal pengendalian risiko bencana dan pengentasan kemiskinan.

Biaya akibat bencana alam sudah sangat tinggi. Dalam periode 30 tahu, sekitar 2,5 juta korban jiwa dan $4 triliun hilang akibat bencana, dan hal ini berdampak pada upaya pembangunan.

Di Asia, urbanisasi yang pesat serta perencanaan yang kurang baik telah secara signifikan mempertajam kerentanan kota, khususnya perkotaan dengan tingkat kepadatan penduduk yang tinggi dan terletak di pesisir atau tepi sungai. Lebih dari 7.350 korban jiwa jatuh akibat Badai Haiyan  di Filipina pada tahun 2013, dan bencana tersebut secara langsung mengakibatkan naiknya tingkat kemiskinan sebesar 1,2 persen.

Now is the time to strengthen disaster risk reduction in East Asia and the Pacific

Axel van Trotsenburg's picture
In PDF: Korean | Khmer

Every time I learn of another natural disaster – the people killed and injured, homes destroyed, livelihoods lost – I know we must act to reduce the tragic impact instead of waiting for the next disaster strikes.

We have that chance with this year’s World Conference on Disaster Risk Reduction in Sendai, which seeks to finalize the successor to the Hyogo Framework for Action (HFA2) that guides policymakers and international stakeholders in managing disaster risk. The conference is an opportunity to set new milestones in disaster risk reduction and fighting poverty.

The cost of natural disasters already is high – 2.5 million people and $4 trillion lost over the past 30 years with a corresponding blow to development efforts.

In Asia, rapid urbanization combined with poor planning dramatically increases the exposure of cities, particularly those along densely populated coasts and river basins. Typhoon Haiyan, which killed more than 7,350 people in the Philippines in 2013, directly contributed to a 1.2 percent rise in poverty.
 

East Asia and Pacific countries can do better in labor regulation and social protection

Truman Packard's picture

Those unfamiliar with the fast growing emerging economies of East Asia are likely to think that governments in these countries let market forces and capitalism roam free, red in tooth and claw. That was certainly my impression before coming to work in the region, and generally that held at the outset of our work by the group of us that wrote a new World Bank report “East Asia Pacific At Work: Employment, Enterprise and Wellbeing” .

The report shows just how wrong we were. We could be forgiven this impression—many of us had come from assignments in Latin America and the Caribbean or in Europe and Central Asia, where the distortions and rigidities from labor regulation and poorly designed social protection are rife, and where policy makers cast envious looks at the stellar and sustained employment outcomes in East Asia.

Well, it turns out that although they came relatively late to labor regulation and social protection, many governments in the region have entered this arena with gusto. We were surprised to find that, going just by what is written in their labor codes, the average level of employment protection in East Asia is actually higher than the OECD average.

Pages