Syndicate content

Mongolia

How do we achieve sustained growth? Through human capital, and East Asia and the Pacific proves it

Michael Crawford's picture
Students at Beijing Bayi High School in China. Photo: World Bank


In 1950, the average working-age person in the world had  almost three years of education, but in East Asia and Pacific (EAP), the  average person had less than half that amount. Around this time, countries in  the EAP  region put themselves on a path that focused on growth  driven by human capital. They made significant and steady investments in  schooling to close the educational attainment gap with the rest of the world. While  improving their school systems, they also put their human capital to work in  labor markets. As a result, economic growth has been stellar: for four decades  EAP has grown at roughly twice the pace of the global average. What is more, no  slowdown is in sight for rising prosperity.

High economic growth and strong human capital accumulation  are deeply intertwined. In a recent paper, Daron Acemoglu and David Autor explore  the way skills and labor markets interact: Human capital is the central  determinant of economic growth and is the main—and very likely the only—means  to achieve shared growth when technology is changing quickly and raising the  demand for skills. Skills promote productivity and growth, but if there are not  enough skilled workers, growth soon chokes off. If, by contrast, skills are abundant and  average skill-levels keep rising, technological change can drive productivity  and growth without stoking inequality.

Making social accountability part of Mongolia’s DNA

Marcela Rozo's picture
Mongolia has made good progress in its economic and political transitions during the last two decades, but this growth has not been fully translated into improved quality of public services, particularly for the poor and vulnerable. Despite the government’s legal and regulatory reforms to improve transparency and citizen participation in the management of public funds, the pace of implementation is still lagging.  

As Mongolia suffers with economic instability due to external and internal circumstances, how can we improve performance of basic public services in a way that works well in the Mongolian context but also brings sustained outcomes?
Local champions for social accountability are building their vision for the project.
© SDC and World Bank Mongolia

End poverty now more than ever, Mongolia

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian

October 17 is End Poverty Day. Every day is a day to end poverty, but it helps to designate one day per year to reflect on this goal and how we can work to achieve it.

In Mongolia, poverty declined from 2010 to 2012, and again from 2012 to 2014. Since poverty rates very closely track overall economic growth, this is not surprising. Growth in labor incomes over the period helped reduce poverty, and this growth, in turn, was generated by increases in real wages in the non-agricultural sector and non-wage income in the  agricultural sector.  Mongolia’s fondness for universal social transfers also contributed: poverty rates fell from 38.8 percent in 2010 to 21.6 percent in 2014, based on the national poverty lines.

That was then, this is now.

Although the 2016 poverty level is not yet available, we can be sure that the economic downturn has not helped. Overall growth of GDP is projected to be only 0.1 percent for 2016, with production in the non-mining sector declining. And Mongolia’s pro-cyclical policies that funded social programs in the boom years now face opposite pressures. Social welfare  programs that are categorically targeted and pro-cyclically funded are more difficult to scale up when times become difficult.

With a large and unsustainable budget deficit (projected to reach 18 percent of GDP for 2016), and with growing levels of debt, Mongolia has little choice but to focus on fiscal  consolidation. Can they do so without hurting the most vulnerable people in society?

Ядуурлыг арилгах цаг нь одоо

Jim Anderson's picture
Also available in: English

Аравдугаар сарын 17 бол Ядуурлыг арилгах олон улсын өдөр. Уг нь өдөр бүр ядуурлыг арилгах өдөр байх ёстой ч тодорхой нэг өдрийг ингэж онцолсноор бидний хүрэх гэж байгаа зорилгыг илүү ойлгуулдаг юм.

Монголын ядуурлын түвшин 2010-2012 оны хооронд, мөн 2012-2014 хооронд үргэлжлэн буурсан. Ядуурлын түвшин нь эдийн засгийн өсөлттэй хамааралтай байдаг учраас энэ үзүүлэлт гайхмаар зүйл биш. Дурдсан хугацаанд иргэдийн орлого нэмэгдсэн нь ядуурлыг бууруулахад дэм үзүүлсэн. Эдийн засгийн өсөлт нь хөдөө аж ахуйгаас бусад салбарын цалин нэмэгдсэн, мөн хөдөө аж ахуйн салбарын цалингаас бусад орлого нэмэгдсэнээс үүдэлтэй. Монголын нийгмийн шилжилтийн ерөнхий төлөв байдал ч бас өөрийн хувь нэмрээ оруулсан: 2010 онд 38.8 хувьтай байсан ядуурал 2014 онд 21.6 хувь руу буусан.

Тэр үед юу болсон, харин одоо юу болж байна вэ?

Ангилал ямар учиртай вэ?

Jim Anderson's picture
Also available in: English

Албан бус орчуулга.



Нэг жилийн өмнө Монгол улсын нэг хүнд ногдох ҮНО бага-дунд, дунджаас дээш орлоготой орнуудын босгыг давж, дунджаас дээш орлоготой орон гэх тодотголтой болсон. 1990-ээд оны удаан үргэлжилсэн хямралаас хойш бид хэр хол явсныг илтгэж байна хэмээн Монголчуудын зарим нь баярлаж байсан. Бас нэг хэсэг нь хөнгөлөлттэй санхүүжилт авах боломжид ямар нөлөөлөл үзүүлэх бол хэмээн бодлогоширч байсан. Харин бусад нь яг ийм орлоготой байж чадах уу хэмээн эргэлзэж байсан. Монголын гаргасан ахиц, дэвшил гарцаагүй үнэн боловч нийт хүн амын 22% нь ойролцоогоор 2.70 долларын орлоготой буюу үндэсний ядуурлын шугамаас доогуур орлоготой амьдарч байгааг бид бүгд мэднэ. Ийм статистик байхад “дунджаас дээш орлоготой улс” байна гэдэг юу гэсэн үг вэ?
 
Өнгөрсөн долоо хоногт Монгол улс бага-дунд орлоготой ороны ангилалд буцаад шилжлээ. Яаж яваад ийм юм болов?  Энэ чухам юу гэсэн үг вэ?

What’s in a category?

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian



One year ago, Mongolia was designated an Upper Middle Income Country (UMIC) when the country’s GNI per capita crossed the threshold between lower and upper middle income countries.  Some Mongolians celebrated, seeing the designation as a reflection of how far the country had come since recovering from a prolonged slump in the 1990s.  Others wondered what it means for the availability of concessional financing in the future.  And others just wondered if it was accurate.  While Mongolia’s progress is unmistakable, we also know that 22% of the population lives below the national poverty line of roughly $2.70 per day—what does it mean to be an “upper middle income country” in the face of such a statistic?

Last week, Mongolia was re-designated a Lower Middle Income Country (LMIC).  How is this possible and what does it mean?

2015: The 25th year of Mongolia’s partnership with the World Bank

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian
This is the final entry in our series on the 25 years since Mongolia joined the World Bank. (To read the series from the beginning, click here for the 1991 post.) Befitting the 25th year of the partnership, the year 2015 was a year focused on knowledge.

The latest estimates of poverty in Mongolia showed both progress and reason for concern. The National Statistical Office (NSO) and the World Bank have worked together on the methodology for estimating poverty since at least 2002. The estimates showed that the poverty rate declined from 27.4 percent in 2012 to 21.6 percent in 2014, continuing the trend of 2010-2012. The estimates also showed, however, that many people are near the poverty line and remain vulnerable as the economy softens. 

2015: Монгол улс, Дэлхийн Банкны хамтын түншлэлийн 25 дахь жил

Jim Anderson's picture
Also available in: English
Албан бус орчуулга.
 
Монгол улс Дэлхийн Банкинд нэгдсэний 25 жилийн ойд зориулсан цувралын маань сүүлийнх нь энэ болж байна. (Өмнөх цувралуудыг уншихын тулд энд дарна уу) 2015 он мэдлэгт анхаарсан жил байлаа.

Монгол дахь ядуурлын сүүлийн тоо баримтууд нь энэ үзэгдэл өсч байгааг харуулахын зэрэгцээ өсч байгаа шалтгаанууд нь санаа зовоохоор байлаа. Үндэсний статистикийн газар, Дэлхийн Банктай хамтран 2002 оноос ядуурлыг тодорхойлох аргачлал дээр хамтран ажилласан юм. Сүүлийн тоо баримтаар 2012 онд 27.4 хувьтай байсан ядуурал 2014 онд 21.6 хувь болон буурсан дүн гарсан. Энэ нь 2010-2012 оны хандлага хэвээр байгааг харуулсан. Хэдий ядуурал буурсан ч ядуурлыг ирмэг дээр олон хүн байгааг, эдийн засаг хүндрэхэд тун эмзэг тусч мэдэх хүн олон байгааг харууллаа.


2014: Toward more efficient financing for healthcare, agriculture, and Ulaanbaatar city

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian
Continuing our series on the 25 years since Mongolia joined the World Bank, today we look at 2014. Growth was 7.8 percent, but inflation was in double-digits and FDI continued to fall. The World Bank’s economic updates continued to warn of persistent macroeconomic imbalances, and sector studies focused on financing.

The rapid growth rates of the previous years, combined with the bent for decentralization, led to a natural desire to explore new possibilities for subnational finance. To this end, a pair of studies in 2014 aimed at preparing a debt management approach for Ulaanbaatar and a financial self-assessment for the city. The former stressed “the need to first build local institutional capacity for an effective and transparent debt management system before any borrowing is considered. … UB should use this time to put in place a debt management system so that it is prepared for borrowing once it is ready and the macroeconomic conditions improve.” The latter study examined what it would take for Ulaanbaatar to improve its credit quality and thereby prepare for an official rating from a credit rating agency. The recommendations centered on improving the city’s financial reporting system, strengthening its capital investment planning process, improving its capital asset registry, strengthening the oversight of municipal-owned enterprises and their debts, and identifying Ulaanbaatar’s contingent liabilities, both explicit and implicit.

2014: Эрүүл мэнд, хөдөө аж ахуй болон Улаанбаатар хотын илүү үр ашигтай санхүүжилтийн чиглэлд

Jim Anderson's picture
Also available in: English
Албан бус орчуулга.

Монгол улс Дэлхийн банкинд нэгдсэн орсоноос хойших 25 жилийн түүхийг эргэн дурсаж байгаа. Өнөөдөр бид 2014 оны тухай ярина. Эдийн засгийн өсөлт 7.8 хувь байсан ч инфляц хоёр оронтой тоо руу шилжиж, гадаадын шууд хөрөнгө оруулалт үргэлжлэн буурсаар. Дэлхийн Банкнаас гаргадаг Эдийн засгийн төлөв байдлын тоймд макро эдийн засгийн тэнцвэр алдагдаж, санхүүжилтэд онцгой анхаарал хандуулах шаардлагатайг анхааруулсаар байсан.

Өмнөх жилүүдийн хурдацтай өсөлт, төвлөрлийг сааруулах бодлогын уялдаа нь үндэсний хэмжээний санхүүжилтийн шинэ боломжийг нээхийг шаардаж байлаа. Энэ оны сүүлээр хийсэн хоёр судалгаа нь Улаанбаатар хотын өрийн менежмэнт болон хотын санхүүжилтэд дүн шинжилгээ хийхийг зорьсон. “Ямарваа нэг өр тавихын өмнө өрийн менежмэнтийн ил тод, үр ашигтай байх бүтцийг бий болгох ёстой. Улаанбаатар хот энэ цагийг өрийн менежмэнтийн систем бий болгоход ашиглах хэрэгтэй, зээл авахаар шийдсэн бол өрийг удирдах систем нь бэлэн байж, макро эдийн засгийн нөхцөл байдлыг сайжруулахад чиглэх учиртай” хэмээн судалгаанд онцлон тэмдэглэсэн. Сүүлийн судалгаанд Улаанбаатар хот зээлийн эргэн төлөлтөө сайжруулахын тулд зээлийн зэрэглэл тогтоодог байгууллагаар чансаагаа тодорхойлуулах хэрэгтэй гэж дүгнэсэн. Нийслэл хотын санхүүгийн тайлагналтын системийг сайжруулах, хөрөнгө оруулалтын төлөвлөлтийн явцыг дээшлүүлэх, хөрөнгийн бүртгэлийг сайжруулах, нийслэлийн өмчит газруудад тавих хяналтыг чангатгаж, Улаанбаатар хотын санхүүжилт цаашдаа юунаас илүү хамаарах вэ гэдгийг тодорхойлох хэрэгтэй гэсэн зөвлөмжүүдийг өгсөн юм.


Pages