Syndicate content

Mongolia

Улаанбаатар хотын өрнөл—1990-ээд он болон одоо үеийн гэрэл зургууд

Jim Anderson's picture
Also available in: English
1990-ээд онд Монголд өнгөрүүлсэн цаг мөчөөс миний харамсаж явдаг нэг зүйл бол илүү олон гэрэл зураг дараагүй явдал юм. Гэхдээ би ганцаараа тийм биш байлаа. Хүмүүс тухайн үед тэр бүр зургийн аппарат авч явдаггүй байсны дээр 35 мм-ийн Никон аппараатаа гаргаж ирэх бүрт маш олон хүн намайг ширтэж байгааг би анзаардаг байлаа. Зургийн халсийг Бээжин хотоос авч, зургаа ч мөн тэндээ боловсруулах шаардлагатай байснаас тийм ч олон зураг авч чадаагүй ч гэсэн аз болж хэдэн зураг авч үлджээ.

1997 оны хавар би Монголын албан бус салбарын тухай судалгаа хийсэн нь Монголын хувьд энэ чиглэлээр хийгдсэн анхны судалгаа байсан ба мэдээлэл маш хомс байлаа. Албан бус салбар ямар хурдацтай өссөн, ямар хэмжээтэй байсан, энэ салбарт ажиллаж байгаа хүмүүс өөрсдийгөө хэрхэн харж зохион байгуулдаг, албан бус салбар дахь бизнес эрхлэлт, зах зээл хэрхэн өөрийгөө зохицуулж байсан зэрэг нь миний сонирхлыг ихэд татаж байв. 

Статистик мэдээллийг судлахын зэрэгцээ, таксиний жолооч, гутал тослогч жаалуудтай ярилцлага хийн мэдээлэл цуглуулдаг байсан энэ үе миний ажлын хувьд тэрнээс өмнө болон хойно хэзээ ч байгаагүй хамгийн сонирхолтой үе байсан. Төрийн албан хаагчдаас жижиглэнгийн худалдаа эрхлэх ТҮЦ-ний зөвшөөрлийг өгөх эсэхээ хэрхэн шийддэг байсан, албан бус (хувь хүмүүс өөрсдөө ажиллуулдаг, бие даасан) автобуснуудтай хэрхэн хамтран ажилладаг талаар ярилцлага авч байв. Ийнхүү тал бүрээс цуглуулсан түүхүүдийн хамт толилуулах тоо баримтыг цуглуулахаар Үндэсний статистикийн газар болон Улаанбаатар хотын статистикийн газартай хамтран асуулга хийдэг байлаа.

Dynamic Ulaanbaatar—photographs from 1990s and the present

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian
One regret from my time in Mongolia in the 1990s is that I did not take more pictures. I wasn’t alone in this respect—people generally didn’t carry cameras, and whenever I pulled out my 35mm Nikon I got a lot of stares.  I had to buy and develop film in Beijing and, well, I just didn’t take nearly as many photos as I should have.  Happily, I did take some.

In the spring of 1997 I conducted the research for a study of Mongolia’s informal sector. It was the first such study in the country and there was a blank slate in terms of information.  I was fascinated by how rapidly it had grown, by questions about the size of the sector, by how people working in the informal sector see and organized themselves, by informal entrepreneurship and the spontaneity of markets.

I had as much fun as I have had in my career before or since, poring through statistics, interviewing taxi drivers and shoe shine boys. I interviewed officials on how they decide to provide permission for kiosks to set up shop and how they collaborate with informal (i.e., private, independent) buses. I worked with the NSO and the Ulaanbaatar city statistics department to do a survey to put some numbers with the stories.

How do we achieve sustained growth? Through human capital, and East Asia and the Pacific proves it

Michael Crawford's picture
Students at Beijing Bayi High School in China. Photo: World Bank


In 1950, the average working-age person in the world had  almost three years of education, but in East Asia and Pacific (EAP), the  average person had less than half that amount. Around this time, countries in  the EAP  region put themselves on a path that focused on growth  driven by human capital. They made significant and steady investments in  schooling to close the educational attainment gap with the rest of the world. While  improving their school systems, they also put their human capital to work in  labor markets. As a result, economic growth has been stellar: for four decades  EAP has grown at roughly twice the pace of the global average. What is more, no  slowdown is in sight for rising prosperity.

High economic growth and strong human capital accumulation  are deeply intertwined. In a recent paper, Daron Acemoglu and David Autor explore  the way skills and labor markets interact: Human capital is the central  determinant of economic growth and is the main—and very likely the only—means  to achieve shared growth when technology is changing quickly and raising the  demand for skills. Skills promote productivity and growth, but if there are not  enough skilled workers, growth soon chokes off. If, by contrast, skills are abundant and  average skill-levels keep rising, technological change can drive productivity  and growth without stoking inequality.

Making social accountability part of Mongolia’s DNA

Marcela Rozo's picture
Mongolia has made good progress in its economic and political transitions during the last two decades, but this growth has not been fully translated into improved quality of public services, particularly for the poor and vulnerable. Despite the government’s legal and regulatory reforms to improve transparency and citizen participation in the management of public funds, the pace of implementation is still lagging.  

As Mongolia suffers with economic instability due to external and internal circumstances, how can we improve performance of basic public services in a way that works well in the Mongolian context but also brings sustained outcomes?
Local champions for social accountability are building their vision for the project.
© SDC and World Bank Mongolia

End poverty now more than ever, Mongolia

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian

October 17 is End Poverty Day. Every day is a day to end poverty, but it helps to designate one day per year to reflect on this goal and how we can work to achieve it.

In Mongolia, poverty declined from 2010 to 2012, and again from 2012 to 2014. Since poverty rates very closely track overall economic growth, this is not surprising. Growth in labor incomes over the period helped reduce poverty, and this growth, in turn, was generated by increases in real wages in the non-agricultural sector and non-wage income in the  agricultural sector.  Mongolia’s fondness for universal social transfers also contributed: poverty rates fell from 38.8 percent in 2010 to 21.6 percent in 2014, based on the national poverty lines.

That was then, this is now.

Although the 2016 poverty level is not yet available, we can be sure that the economic downturn has not helped. Overall growth of GDP is projected to be only 0.1 percent for 2016, with production in the non-mining sector declining. And Mongolia’s pro-cyclical policies that funded social programs in the boom years now face opposite pressures. Social welfare  programs that are categorically targeted and pro-cyclically funded are more difficult to scale up when times become difficult.

With a large and unsustainable budget deficit (projected to reach 18 percent of GDP for 2016), and with growing levels of debt, Mongolia has little choice but to focus on fiscal  consolidation. Can they do so without hurting the most vulnerable people in society?

Ядуурлыг арилгах цаг нь одоо

Jim Anderson's picture
Also available in: English

Аравдугаар сарын 17 бол Ядуурлыг арилгах олон улсын өдөр. Уг нь өдөр бүр ядуурлыг арилгах өдөр байх ёстой ч тодорхой нэг өдрийг ингэж онцолсноор бидний хүрэх гэж байгаа зорилгыг илүү ойлгуулдаг юм.

Монголын ядуурлын түвшин 2010-2012 оны хооронд, мөн 2012-2014 хооронд үргэлжлэн буурсан. Ядуурлын түвшин нь эдийн засгийн өсөлттэй хамааралтай байдаг учраас энэ үзүүлэлт гайхмаар зүйл биш. Дурдсан хугацаанд иргэдийн орлого нэмэгдсэн нь ядуурлыг бууруулахад дэм үзүүлсэн. Эдийн засгийн өсөлт нь хөдөө аж ахуйгаас бусад салбарын цалин нэмэгдсэн, мөн хөдөө аж ахуйн салбарын цалингаас бусад орлого нэмэгдсэнээс үүдэлтэй. Монголын нийгмийн шилжилтийн ерөнхий төлөв байдал ч бас өөрийн хувь нэмрээ оруулсан: 2010 онд 38.8 хувьтай байсан ядуурал 2014 онд 21.6 хувь руу буусан.

Тэр үед юу болсон, харин одоо юу болж байна вэ?

Ангилал ямар учиртай вэ?

Jim Anderson's picture
Also available in: English

Албан бус орчуулга.



Нэг жилийн өмнө Монгол улсын нэг хүнд ногдох ҮНО бага-дунд, дунджаас дээш орлоготой орнуудын босгыг давж, дунджаас дээш орлоготой орон гэх тодотголтой болсон. 1990-ээд оны удаан үргэлжилсэн хямралаас хойш бид хэр хол явсныг илтгэж байна хэмээн Монголчуудын зарим нь баярлаж байсан. Бас нэг хэсэг нь хөнгөлөлттэй санхүүжилт авах боломжид ямар нөлөөлөл үзүүлэх бол хэмээн бодлогоширч байсан. Харин бусад нь яг ийм орлоготой байж чадах уу хэмээн эргэлзэж байсан. Монголын гаргасан ахиц, дэвшил гарцаагүй үнэн боловч нийт хүн амын 22% нь ойролцоогоор 2.70 долларын орлоготой буюу үндэсний ядуурлын шугамаас доогуур орлоготой амьдарч байгааг бид бүгд мэднэ. Ийм статистик байхад “дунджаас дээш орлоготой улс” байна гэдэг юу гэсэн үг вэ?
 
Өнгөрсөн долоо хоногт Монгол улс бага-дунд орлоготой ороны ангилалд буцаад шилжлээ. Яаж яваад ийм юм болов?  Энэ чухам юу гэсэн үг вэ?

What’s in a category?

Jim Anderson's picture
Also available in: Mongolian



One year ago, Mongolia was designated an Upper Middle Income Country (UMIC) when the country’s GNI per capita crossed the threshold between lower and upper middle income countries.  Some Mongolians celebrated, seeing the designation as a reflection of how far the country had come since recovering from a prolonged slump in the 1990s.  Others wondered what it means for the availability of concessional financing in the future.  And others just wondered if it was accurate.  While Mongolia’s progress is unmistakable, we also know that 22% of the population lives below the national poverty line of roughly $2.70 per day—what does it mean to be an “upper middle income country” in the face of such a statistic?

Last week, Mongolia was re-designated a Lower Middle Income Country (LMIC).  How is this possible and what does it mean?

Pages