Transport

On Thai New Year, a reflection on making roads safer for everyone

Photo by echo0101 through a Creative Commons license

ยังมีอีกที่ ภาษาไทย

Most of the world celebrates New Year with fireworks. In Thailand we welcome the New Year, in April, with water. During “Songkran” (Thai New Year), we pour scented water on the hands of our elders as a show of respect and to receive their blessings. It’s also a very festive celebration that’s marked by entertainment, water fights that spill into the streets, and a huge amount of people travelling by road to spend the holidays with their families and friends.

When things get out of hand, the situation becomes a recipe for disaster. During the Songkran week of 2012 alone, according to the government’s Road Safety Directing Center (pdf in Thai), there were 320 deaths and 3,320 people injured by road traffic crashes, mostly from drunk driving. Every Songkran becomes a reminder that road traffic injuries and fatalities are still a major public health and development challenge in Thailand.

ภาพถ่ายโดย echo0101 ผ่านการอนุญาตจากครีเอทีฟคอมมอนส์

Available in English

ประเทศเกือบทั่วไปในโลกฉลองปีใหม่ด้วยการจุดพลุเล่นไฟ ในประเทศไทย เรารับปีใหม่ในเดือนเมษาด้วยชุ่มช่ำของน้ำ ในเทศกาลสงกรานต์ เรามีประเพณีรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่เพื่อแสดงความกตัญญูและความเป็นสิริมงคล แล้วยังเป็นช่วงเวลาของความสนุกสนาน ได้เล่นน้ำกันบนท้องถนน ผู้คนต่างเดินทางไปกับเพื่อนผองและครอบครัวกันเป็นจำนวนมากในวันหยุดนี้

แต่เมื่อสังสรรค์กันจนเลยเถิดไป ความสนุกก็กลายเป็นความหายนะได้ จากสถิติของศูนย์อำนวยการความปลอดภัยทางถนน (pdf) สัปดาห์สงกรานต์ปี 2555 มีผู้เสียชีวิต 320 ราย และบาดเจ็บ 3,320 ราย จากอุบัติเหตุบนท้องถนน และส่วนมากมาจากการเมาแล้วขับ ทุกๆ สงกรานต์จึงเป็นเครื่องเตือนใจว่า ประเทศไทยกำลังประสบกับปัญหาหลักในเรื่องการสาธารณสุขและการพัฒนาประเทศจากการเสียชีวิตและบาดเจ็บที่เกิดจากอุบัติเหตุทางถนน

Axel talks about his trip to Myanmar in a video below.

You can feel the energy in Myanmar today—from the streets of Yangon, in the offices of government ministries and in rural villages. Dramatic political and economic changes are sweeping the country.

In South Tarawa, life takes place along a road.

It is Kiribati’s capital and main atoll, made up of several small islands connected by a string of causeways. The atoll is about three meters above sea level—roughly the height of a bus—and has an average width of just 450 meters.

It is also one of the most densely populated places in the Pacific: this narrow stretch of land encompasses about half of the country’s population of 110,000 people.

Just one road runs through it all, connecting Betio in the west to Bonriki in the east. People live beside it, it takes people from village to village, to schools and hospitals, people sell their goods by the roadside, and the flow of vehicles and people is constant.

Available in English

Bandar udara baru di Banda Aceh seindah Taj Mahal – terang, dengan lantai marmer yang luas dan kubah yang indah. Kita bisa membayangkan ada sebuah kolam yang indah atau taman…OK, mungkin saya mulai berlebihan. Tapi bagi yang pernah merasakan bandar udara yang lama – mirip terminal bis di kota tua yang ditempeli landasan – pasti bisa mengerti kenapa saya sangat antusias.

People from Zulo Village, in the Zumalai sub-district, are going to market on foot due to landslides.

In May this year, Timor-Leste marked a decade of its independence by celebrating much progress across many sectors, which has led to an improvement in many people’s live

Roads are not sexy. You don’t see glossy ads pleading for people to sponsor a road. You don’t see the construction of a road moving global audiences to tears. There are no celebrities, concerts, wrist-bands for the road. I guess that is because for most people in the developed world, we take roads for granted.

Recently I spent some time around Kerema, which although only 350 km from the country’s capital, feels as one of the most remote and cut-off places in Papua New Guinea. Kerema is the Gulf’s provincial capital and, with its surrounding villages, it has been cut-off from the rest of the country due to a mere 67 km of mostly un-passable road. Under the Roads Maintenance and Rehabilitation Project, the World Bank has been supporting the Government of Papua New Guinea to restore the road. Today, the Bank’s Board of Executive Directors approved the second phase of this project, which will see the rest of the road restored and paved to a proper national standard.