Syndicate content

Afghanistan

How to boost female employment in South Asia

Martin Rama's picture
What's driving female employment in South Asia to decrease


South Asia is booming. In 2018, GDP growth for the region as a whole is expected to accelerate to 6.9 percent, making it the fastest growing region in the world. However, fast GDP growth has not translated into fast employment growth. In fact, employment rates have declined across the region, with women accounting for most of this decline.

Between 2005 and 2015, female employment rates declined by 5 percent per year in India, 3 percent per year in Bhutan, and 1 percent per year in Sri Lanka. While it is not surprising for female employment rates to decline with economic growth and then increase, in what is commonly known as the U-shaped female labor force function (a term coined by Claudia Goldin in 1995), the trends observed in South Asia stand out. Not only has female employment declined much more than could have been anticipated, it is likely to decline further as countries such as India continue to grow and urbanize.

The unusual trend for female employment rates in South Asia is clear from Figure 1. While male employment rates in South Asia are in line with those of other countries at the same income level, female employment rates are well below.
From the South Asia Economic Focus
Source: South Asia Economic Focus (Spring 2018).

If women are choosing to exit the labor force as family incomes rise, should policymakers worry? There are at least three reasons why the drop in female employment rates may have important social costs. First, household choices may not necessarily match women’s preferences. Those preferences reflect the influence of ideas and norms about what is women’s work and men’s work as well as other gendered notions such as the idea that women should take care of the children and housework. Second, when women control a greater share of household incomes, children are healthier and do better in school. Third, when women work for pay, they have a greater voice in their households, in their communities, and in society. The economic gains from women participating equally in the labor market are sizable: A recent study estimated that the overall gain in GDP to South Asia from closing gender gaps in employment and entrepreneurship would be close to 25 percent.

It’s time to end malnutrition in South Asia

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.
Chronic malnutrition remains prevalent across South Asia as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.

In Sri Lanka, as in the rest of South Asia, improving agricultural production has long been a priority to achieve food security. 

But growing more crops has hardly lessened the plight of malnutrition. 

Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices. 
And children and the poorest are particularly at risk.

South Asia is home to about 62 million of the world’s 155 million children considered as stunted-- or too short for their age. 

And more than half of the world’s 52 million children identified as wasted—or too thin for their height—live in South Asia. 

Moderate-to-severe stunting rates ranged from 17 percent in Sri Lanka in 2016 to a high 45 percent in Pakistan in 2012–13, with rates above 30 percent for most countries in the region.

Moderate-to-severe wasting rates ranged from 2 percent in Bhutan in 2015 to 21 percent in India in 2015–16, with rates above 10 percent for most countries in the region. 

The social and economic cost of malnutrition is substantial, linked to impaired cognitive development, chronic disease, and lower future earnings.

And sadly, much remains to be done to ensure children across South Asia can access the nutritious foods they need to live healthy lives. 

Boosting entrepreneurship in rural Afghanistan

Miki Terasawa's picture
Also available in: دری | پښتو
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, including saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men. Photo Credit: AREDP/ World Bank.

Meet Mohammad Naim, a saffron farmer in Afghanistan’s Herat province.  In 2013, Naim launched a new business, the Taban Enterprise Group after he and his partners received training and attended agriculture fairs nationwide.

Taban cultivates, processes, and markets saffron, and since its founding, it has steadily improved the quality of its saffron and expanded operations. Today, the company employs 120 women annually for seasonal work to harvest and process the valuable crop.
 
This business success story started with small savings pooled together by rural men and women like Naim.
 
Since 2010, the Afghanistan Rural Enterprise Development Project (AREDP) has linked rural producers with markets and helped villagers form savings and credit groups to create businesses or expand their small enterprises.

تقویت تشبثات خصوصی و ایجاد فرصت های کار در روستاهای افغانستان

Miki Terasawa's picture
Also available in: English | پښتو
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
پروژه انکشاف صنایع روستایی افغانستان  ازتولید کنندگان روستایی، به خصوص کسانیکه در عرصه تولید زعفران مشغول کاراند حمایت مینماید، تا نه تنها محصولات شانرا به بازار ها عرضه نمایند، بلکه خود قادر به ایجاد تشبثات و تجارت های کوچک گردند وزمینه های اشتغال زایی بیشتر را برای زنان و مردان فراهم نمایند. عکس: پروژه انکشاف صنایع روستایی افغانستان/ بانک جهانی

با نعیم یکتن از متشبثین محلی در ولایت هرات، که  در عرصه تولید زعفران مصروف کار است، آشنا شوید. در سال ۲۰۱۳ میلادی، نعیم و چند تن از شرکای او پس از اشتراک در یک سلسله برنامه های آموزشی در بخش زراعت و همچنان اشتراک در چندین نمایشگاه داخلی، تصمیم گرفتند یک شرکت تجارتی را بنام تابان تاسیس نمایند. شرکت متذکره که در بخش های کشت، پروسس و فروش محصول زعفران فعالیت را آغاز نمود، در مدت کم توانست با بهبود کیفیت تولید زعفران و گسترش فعالیت های تجارتی فراتر از مرز های افغانستان شهرت کسب نماید. بطور اوسط سالانه ۱۲۰ زن در این شرکت به منظور انجام کار های فصلی زعفران استخدام گردیده، تا در عرصه جمع آوری حاصلات و پروسس این نبات ارزشمند کار نمایند.
 
موفقیت این سرمایه گذاری با سهمگیری و اختصاص هزینه های کوچک پس انداز و قرضه از سوی چند زن و مرد روستایی مانند نعیم آغاز گردیده است.
 
از سال ۲۰۱۰ بدینسو پروژه انکشاف صنابع روستایی افغانستان تولید کنندگان روستایی را با بازار ها وصل ساخته و همزمان با آن از طریق گروپ های پس انداز و گروپ های قرضه قریه، روستاییان را کمک نموده، تا برایشان تجارت های کوچک ایجاد نموده و یا تشبثات کوچک شان را توسعه دهند.

د افغانستان په کلیوالو سیمو کې د خصوصی تشبثاتو او د کارموندنی د فرصتونو پیاوړتیا

Miki Terasawa's picture
Also available in: English | دری
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژه له ټولو کلیوالو تولید کوونکو، بالخصوص له هغو بزګرانو څخه چې د زعفرانو د کښټ او پروسس په برخه کې کار کوي، مالي  او تخنیکي ملاتړ برابروي. په دې توګه نه یوازې، چې بزګران به وتوانیږي څو خپل محصولات بازارونو ته عرضه کړي، بلکه خپله به کوچني تجارتونه او تشبثات پرانیزي او د ښځو او نارینه وو لپاره به د کارموندنې فرصتونه برابر شي. انځور: د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژه/ نړیوال بانک

د زعفرانو د کښت چارو کې د هرات ولایت د یوه بریالي متشبث نعیم سره وپیژنئ. په ۲۰۱۳ کال کې نعیم او څو نورو شریکانو یې وروسته له دې چې د کرني په څو ښونیزو برنامو، او کورنیو نندارتونونو کې ګډون وکړ نو د تابان په نامه د یوه سوداګریز شرکت په جوړولو یې پیل وکړ. نوموړی شرکت چې د زعفرانو د کښت، پروسس او خرڅلاو په برخه کې فعالیت کوي، په ډیر کم وخت کې وتوانید د زعفرانو د کیفیت په لوړولو سره  د خپل سوداګریز فعالیتونو شهرت د افغانستان تر پولو واړوي. اوس مهال په منځنۍ توګه دغه شرکت په کال کې ۱۲۰ ښخې د زعفرانو د فصلی چارو لپاره ګوماري، تر څو د دغه ارزښتناک بوټي  د حاصلاتو د راټولولو او پروسس چارې پر مخ بوزي.
 
د دغه پانګه اچونې د بریالیتوب کیسه د سپما او پورونو لپاره د کوچنیو نغدي ونډه اخیستنو  په وسیله د نعیم په شان دڅو نارینه وو او ښخو له خوا پیل شوه.
 
د ۲۰۱۰ کال نه را پدیخوا د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژې، کلیوال تولید کوونکي له بازار سره وصل کړل او همدارنګه د کلي سپما او پورونو د ګروپونو په واسطه یې  له کليوالي خلکو سره مرسته وکړه تر څو ورته کوچني تجارتونه جوړ او کوچني تشبثاتو ته وده ورکړي.

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

نشر آمار و ارقام اخیر پیرامون وضیعت فقر در افغانستان: هشدار برای اقدامات عملی و پیشگیرانه، نه ایجاد نا امیدی

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو

نشر سروی وضعیت زندگی درافغانستان توسط اداره مرکزی احصائیه یک تصویری کلی از واقیعت های موجود را در این کشور برملا میسازد. آمار و ارقام ارایه شده حاکی از آنست که بیشتر از نصف افغانها در زیر خط فقر زندگی مینمایند، که این حالت نشان دهنده تشدید وخامت اوضاع اجتماعی- اقتصادی نسبت به سالهای ۲۰۱۱-۲۰۱۲ میلادی[i] میباشد. نشر یافته ها و ارقام تازه این سروی در زمان مناسبی صورت میگیرد، چنانچه که این ارقام نخستین بسته معلومات تحلیلی پیرامون چگونگی وضعیت رفاه مردم افغانستان را پس از زمان انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروی های بین المللی به نیرو های امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۴ فراهم میسازد.

باوجود اینکه یافته ها این سروی نا اُمید کننده اند، اما مبتنی بر واقیعت اند

باتوجه به آنچه که در افغانستان در طی پنج سال گذشته اتفاق افتاده و این کشور مسیر پر فراز و نشیب پیموده، افزایش چشمگیر فقر در این مقطع زمانی دور از انتظار نبود. میزان بُلند فقر رابطه مستقیم با رکود فعالیت های اقتصادی، افزایش تراکم  نفوس و بدتر شدن وضعیت امنیتی دارد. از سوی دیگر ساختار های اقتصادی افغانستان طی سالیان متمادی در اثر جنگ و ناامنی از هم فروپاشیده و منابع بشری و معیشتی آن بنابر بی ثباتی و نا امنی به شدت آسیب دیده باشد، بدون شک که ریشه های فقر بستر گسترده دارد.

با شروع تدریجی خروج نیرو های بین المللی در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی، و کاهش همزمان کمک های مالی به بخش های نظامی و ملکی، میزان عرضه و تقاضا به خدمات و فعالیت های اقتصادی و سکتور خصوصی نیز به شدت کاهش یافت. بدترشدن اوضاع امنیتی پس از سال ۲۰۱۴؛ باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران و مسهلکین نسبت به اوضاع سیاسی گردید و این وضعیت بالنوبه یک شوکه اقتصادی بزرگ را ایجاد کرد. بدون شک میزان رُشد اقتصادی افغانستان که طی سالیان ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ همه ساله در حدود ۹،۴ درصد بود، در اثر بدتر شدن اوضاع امنیتی در جریان سالهای ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۶ به ۲،۱ درصد کاهش یافته است. همزمان با رُشد ۳ درصدی میزان نفوس در سال، میزان درآمد سرانه به حساب تولید ناخالص داخلی از سال ۲۰۱۲ بدینسو به طور دوامدار کاهش یافته است، چنانچه که  در سال ۲۰۱۶ به اندازه ۱۰۰ دالر امریکایی کاهش در مقایسه به سال ۲۰۱۲ گزارش گردیده است. شایان ذکر است که حتی در طول سال های که افغانستان رُشد اقتصادی مطلوب را تجربه کرد، کاهش قابل ملاحظۀ در میزان فقر رونما نگردید، زیرا محور رُشد اقتصادی در کاهش فقر بر محلات فقیر این کشور متمرکز نبود. رویهمرفته با پیش افتادن افزایش رُشد نفوس از رُشد اقتصادی در طی سال های اخیر، افزایش میزان فقر غیر قابل اجتناب بود.

د افغانستان ښوونځي معياري او قوی ودانيو ته اړتيا لري

Julian Palma's picture
Also available in: English | دری
 Rumi Consultancy/ World Bank
د هرات ولایت په یوه لمړنی ښوونځي کې یو ښوونکي د لوبې وسایلو په واسطه د زده کونکو څخه د اعدادو پوښتنه کوي. عکس: د رومی مشورتي شرکت / د نړیوال بانک

په افغانستان کې تحصیلي او ښوونیزو آسانتیاوو ته لاسرسۍ په تېرو اوولسو کلونو کې د پراختیايي پروګرامونو یو مهم مُحرک بلل کېږي. په ۲۰۰۱ زېږدیز کال کې، تقریباَ په عمومي توګه نجونې د دغه هېواد په ښوونیز او تحصیلي نظام کې ګډون نه درلود او فقط یو مېلیون هلکانو د دې هېواد په ۳۴۰۰ ښوونځېو کې نوم لیکنه کړې وه. خو په ۲۰۱۵ زېږدیز کال کې په ۱۶۴۰۰ ښوونځیو کې د اته میلیونو ماشومانو څخه زیات ګډون د دې لامل شو، څو د نوم لیکنې په بهیرکې ۹ ځله زیاتوالی رامنځته شي.

 که څه هم د پوهنې په برخه کې لاسته راوړنې خورا مثبتې ارزول کېږي، خو د افغانستان په ښوونځیو کې د ښوونیز چاپېریال کېفیت او مصؤنیت اوس هم ډاډمن نه بلل کېږي: لږ تر لږه نیمايي درسي خونې  په خورا ګڼه ګونه حالت کې د خېمو لاندې او یا هم په یو خورا ناسم چاپېریال کې په زده کړو بوخت دي.

د طبیعي پېښو له امله د افغانستان د زیانمن کېدنې اټکل، د ښوونځیو لپاره د نویو او خوندي ودانیو جوړول او د شته ودانیو تحکیم او بیارغونې لپاره زیاتېدونکې اړتیا لا پیاوړې کوي، ترڅو په دې توګه د زده کوونکو اوښوونکو د ژوند او سلامتیا په هراړخیزه توګه تامین شي.

فرضاً که د زده کړې په یوه ښوونیزه ورځ کې زلزلې وشې، شونې ده، چې په ښوونځیو کې د معیاري ودانیو او زېربناوو د نه شتون له امله ۵ مېلیونه زده کوونکي ژوند له ګواښ سره مخامخ شي. پخوا طبېعي پېښو او له هغې څخه د اړوندو خطرونو په هکله ډاډمنو معلوماتو او ارقامو ته لاسرسۍ ډیر محدود و، او له همدې امله د پیښود مشخص وخت او راتلونکي په هکله دقیق او ډاډمن  معلومات او ارقاموته ته لاسرسۍ یوه ستره ستونزه بلل کېدله.

په افغانستان کې د څو لسیزو جګړې له امله د معلوماتو او شمېرو راټولول یو پېچلۍ حالت ځان ته غوره کړی، څرنګه چې دغه وضعیت نه یوازې له طبیعي پېښو او خطرونو سره د دغه هېواد د تګلارې په وړاندې یو ستر خنډ بلل کېږي، بلکه د طبېعي پېښو د زیانونو په وړاندې د ځواب ورکوونکو ظرفیتونو په شمېر کې هم خورا زیات کموالی رامنځته کړی.

Making schools more resilient in Afghanistan

Julian Palma's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
A primary school teacher in western Herat Province is teaching her students numbers with toys. Photo Credit: Rumi Consultancy/World Bank

In Afghanistan, access to education has been a successful driver of development over the last seventeen years.

In 2001, one million children--almost none of them girls-- were enrolled in 3,400 schools. In 2015, there was a nine-fold increase in enrolment with more than eight million students in 16,400 schools, of whom almost 40 percent were girls.

While it's encouraging to see progress in access to education, the quality and safety of the school facilities are not as reassuring : One of every two students in Afghanistan learns in overcrowded temporary shelters or in fragile outdoor conditions.
 
Given Afghanistan's vulnerability to natural disasters, it's urgent to build safer schools and rehabilitate older facilities in order to protect lives.

If an earthquake were to hit Afghanistan on a school day, 5 million students would be affected. 

In the past, addressing infrastructure resilience has been a challenge since information regarding current and future disaster and climate risk has been extremely limited and fragmented.

Compounded by decades of conflict, this has undermined Afghanistan's ability to cope and effectively respond to natural disasters.

Pages