Syndicate content

Afghanistan

Afghanistan’s energy sector leads the way for gender equality

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
Afghanistan's power utility (DABS) has recently taken steps necessary to ensure that women are involved in all business operations within the organization. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


In Afghanistan, decades of violence, common discriminatory practices, and cultural barriers, including restrictions on mobility, have denied women job opportunities and left them severely underrepresented in all sectors of society.
 
Despite considerable achievements in the last decade, such as the national Constitution guaranteeing equal rights as well as increased enrollment in public schools and universities, achieving gender equality will require widespread social changes.
 
Yet, change is happening and Da Afghanistan Breshna Sherkat (DABS), Afghanistan’s national power utility, is showing the way.
 
With a workforce of about 7,000, the company employs only 218 women, most of whom at a junior support level. However, under the leadership of its new CEO, DABS management has committed to promoting gender equality.
 
The Planning and Capacity Support Project of the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF), managed by the World Bank, is helping DABS deliver on that commitment. The project organized awareness sessions for DABS staff on gender-related issues and provided specialized training to female employees. DABS has committed to providing internships to female university graduates to ensure women can find job opportunities and fully participate in the energy sector.
 
Realizing that the majority of its female staff lacked the confidence to compete with men, DABS is facilitating access to new job opportunities for women employees and has taken steps to ensure that women are involved in all business operations within the organization.

سکتور انرژی افغانستان راه را برای تساوی جنسیتی در این سکتور هموار ساخته است

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | پښتو
د افغانستان برشنا شرکت اخیرا یک سلسله اقدامات قابل توجهی را به منظور مشارکت زنان در فعالیت های تجارتی این اداره روی دست گرفته است. عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی

تداوم چندین دهه خشونت، تبعیض آشکار و موانع فرهنگی بشمول محدودیت بر سهم گیری زنان در فعالیت های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در افغانستان، باعث گردیده، تا فرصت های کاری برای زنان در این کشور اندک ومحدود شود و نقش آفرینی آنان در تمامی ساختار های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی به شدت تحت تاثیر قرار گیرد.
 
با وجود آنکه افغانستان در بیشتر از یک دهه گذشته به یک سلسله دست آورد های چشمگیری در ابعاد تسجیل تساوی حقوق شهروندی در قانون اساسی و همچنین حمایت و پشتیبانی از شمولیت زنان در مکاتب و پوهنتون ها دستیاب گردید، اما هنوز هم دسترسی فراگیر به تساوی جنسیتی در این کشور مستلزم  تغییرات بنیادی اجتماعی می باشد.
 
حالا زمان تغییراست و د افغانستان برشنا شرکت، که یگانه شرکت ملی در عرصه فراهم سازی و توزیع انرژی برق در کشور می باشد، زمینه تطبیق این امر را مهیا می سازد.
 
 از جمله ۷۰۰۰ کارمند فعال در این شرکت، حدود ۲۱۸ تن آنان را زنان تشکیل می دهد، که بسیاری از آنها در سطوح پائینی بخصوص دربخش های حمایتی مصروف اجرای مسولیت ها و وظایف خویش هستند. با اینحال، متعاقب تعیین رییس اجراییوی جدید، هیأت رهبری شرکت برشنا متعهد به تشویق تساوی جنسیتی در این اداره می باشد.
 
پروژۀ پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی که از طریق صندوق بازسازی افغانستان تمویل میشود، شرکت برشنا را در راستای عملی شدن این تعهد همکاری مینماید.  شایان ذکر است که این صندوق توسط بانک جهانی مدیریت میشود. پروژه پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی در کنار راه اندازی جلسات متعدد آگاهی دهی برای کارکنان شرکت متذکره پیرامون مسایل جنسیتی؛ برای کارکنان اناث این شرکت زمینه آموزش های تخصصی را نیز فراهم نموده است. د افغانستان برشنا شرکت متعهد به ارایۀ فرصت های کارآموزی برای فارغان طبقه اناث پوهنتون ها می باشد، تا به این ترتیب برای آنان فرصت های متوازن شغلی فراهم شود و میزان مشارکت زنان در سکتور انرژی افزایش کسب نماید.
 
با درک این موضوع که در جامعه کنونی افغانستان اکثریت کارکنان زن از اعتماد به نفس کمتری برای رقابت با مردان برخوردار می باشند، اما د افغانستان برشنا شرکت برای کارکنان زن در این اداره  زمینه دسترسی به فرصت های کاری جدید را آسانتر ساخته و یک سلسله اقدامات لازم و درخور توجه به منظورمشارکت بیشتر زنان در فعالیت های تجارتی این شرکت را نیز به منصهء اجرا قرار داده است.

د افغانستان د انرژۍ سکتور د جنسیتي تساوي د هڅونې په موخه د دغه سکتور د پرمختیا لاره هواره کړې ده

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان بریښنا شرکت په دې وروستیو کې د دغې ادارې په سوداګریزو فعالیتونو کې د ښځو د مشارکت لپاره یو شمېر د ستایلو وړ کړنې ترسره کړي دي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک


د زور زیاتي د څو لسیزو دوام، ښکاره تبعیض او د افغانستان په ټولنیزو، کلتوري، سیاسي او اقتصادي فعالیتونوکې د ښځو پر ښکېلتیا د محدودیتونو په ګډون کلتوريز خنډونه د دې لامل ګرځیدلی، تر څو په دې هېواد کې د ښځو لپاره کاري فرصتونه کم او محدود کړل شي او په ټولو سیاسي، اقتصادي، کلتوري او ټولنیزو جوړښتونو کې د هغوی رول تر اغیز لاندې راوستل شي.
 
سره له دې چې افغانستان، په تیره څه باندې یوه لسیزه کې په خپل اساسي قانون کې د اتباعو د حقونو د تساوي د تسجیل په اړه یو لړ د پام وړ لاسته راوړنې لرلي دي او همداشان په ښوونځیو او پوهنتونونو کې د ښځو او نجونو له ګډون څخه ملاتړ او مرسته تر لاسه شوې ده، خو بیا هم په دې هېواد کې جنسیتي تساوي ته پراخ لاسرسی، بنستیزو ټولنیزو بدلونونو ته اړتیا لري.
 
اوس د بدلون وخت دی او د افغانستان برېښنا شرکت، چې په هېواد کې د برېښنا د وړاندې کولو او وېشلو یوازینی ملي شرکت دی، د همدې امر د پلي کولو زمینه یې برابره کړې ده.
 
په دې شرکت کې له ټولټال ۷۰۰۰ فعال کارکوونکو څخه، نږدې ۲۱۸ یې ښځې دي، چې د هغوی هم زیاتره شمېر یې په ټيټو کچو کې په تیره بیا په ملاتړیزو برخو کې خپلې دندې پر مخ وړي. له نیکه مرغه، د نوي اجرائیوي مشر په ټاکل کېدو سره، د برېښنا د شرکت د رهبري هیأت په دغه اداره کې د جنسیتي تساوي هڅولو ته ژمن ده.
 
د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه چې د افغانستان د بیارغونې د صندوق له خوا تمویلیږي، د برېښنا له شرکت سره د همدې ژمنې په پلي کولو کې مرسته کوي. د یادونې وړ ده، چې دغه صندوق د نړیوال بانک له خوا مدیریت کېږي. د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه د همدې شرکت د کارکوونکو لپاره د جنسیتي مسایلو په اړه د خبراوي د بېلابېلو ناستو د جوړولو تر څنګ؛ د همدې شرکت د ښځینه کارکوونکو لپاره یې د تخصصي زده کړو زمینه هم برابره کړې ده. د افغانستان برېښنا شرکت له پوهنتونونو څخه د ښځینه فارغانو لپاره د کار د زده کړې د فرصتونو وړاندې کولو ته هم ژمن دی، تر څو په همدې ترتیب سره د هغوی لپاره متوازن شغلي فرصتونه برابر او د انرژی په سکټور کې د ښځو د ګډون کچه زیاتوالی ومومي.

څرنګه کولای شو په افغانستان کې د ښاري اوسیدو مخ پر زیاتیدونکی زیاتوالی په ښه توګه سره مدیریت کړو

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | English
د ښاروالۍ د پراختیا پروژی په مرستې، څه باندې یو میلیون افغانان (چې ۷۳ سلنه یی ښځي او ماشومان رانغاړي) د ۲۴۷ کیلومتره سړک له بیارغونې او جوړښت څخه په کابل ښار کې برخمن شوي دي. انځور د رومي شرکت/ نړیوال بانک

افغانستان د ښاري ژوند د یوه چټک لېږد له پړاو سره مخامخ دی. په داسې حال کې، چې د دغه هېواد د هغو وګړو برخه چې په ښارونو کې ژوند کوي، نسبتاْ ټيټ دی (په ۲۰۱۴ کال کې ۲۵،۸ سلنه و چې په ټوله سویلي اسیا کې بیا دا فیصدي۳۲،۶ ده)، خو بیا هم، د افغانستان د ښاري ژوند کچه د سیمې د هېوادونو په پرتله په لوړه کچه کې ده. د شته معلوماتو له مخې، په ښاري سیمو کې د وګړو وده په کلنی توګه ۵ سلنه زیاتوالی ښیې، چې دا شمېره د سیمې د هېوادونو تر منځنۍ کچې دوه برابره زیات دی.
 
په افغانستان کې د ښاري ژوند د لېږد بهیر له تاریخي اړخه د شخړو، ناامنیو او په پرله پسې توګه د امنیتي وضعیت د خرابوالي له کبله اغیزمن دی، چې دې کار په خپله د ښاري سیمو لپاره یوه اضافي ننګوونه رامنځته کړې ده. ښارونه هم د مخ پر زیاتیدونکو هغو کسانو له کوربه توب سره په مبارزه کې دي کوم، چې غواړي په یو امن ځای کې چې مناسبه سرپناه او غوره کاري فرصتونه ولري، ژوند وکړي. هغه کسان او کورنۍ، چې په دې وروستیو کې ښارونو ته راغلي دي په هغوی کې کورنۍ بېځایه شوي خلک، بیرته راستنیدونکي کډوال او همداشان هغه خلک شامل دي، چې په کلیو او بانډو کې یې له خپلو کرنیزو چارو لاس اخیستی او په ښاري سیمو کې د خدماتي شغلونو په لټه کې دي. دا کډوالي ښايې تر یوه بل نسل پورې ممکن دوام ومومي، چې تر ۲۰۶۰ ز کال پورې به، د افغانانو نیمايي وګړي په ښارونو کې ژوند ولري، دا په دې مانا ده، چې په راتلونکو ۴۰ کلونو کې به شاوخوا ۱۵ میلیونه کسان نور هم ښارونو ته را ستانه شي. [1]
 
په ورته وخت کې به افغانستان د کاري فرصتونو له پاره د تقاضا له زیاتیدونکي غوښتنې سره مخامخ وي، ځکه، چې د هېواد اوسني څه باندې نیمايي وګړي تر ۱۵ کلنی ټيټ عمر لرونکي تنکي ځوانان جوړوي؛ چې هغوی به هم په راتلونکو کلونو کې د کار بازار ته وردننه شي.
 
همدې شالید ته په کتو سره، افغانستان اړ دی، چې خپل د ښاري استوګنې لېږد داسې مدیریت کړي، تر څو وکولای شي کاري فرصتونه، استوګنځی او د غوره ژوندانه شرایط د خپلو اتباعو لپاره چمتو کړي. مهمو ننګوونو ته په کتو سره، د افغانستان حکومت په ۲۰۱۶ کال کې د ښاري لومړیتوب ملي پروګرام پیل کړ. په دغه پروګرام کې د پالیسۍ لارښوونه او ښاروالی د مدیریت نه په ملاتړ کې پانګه اچوونه، بنسټیزو خدمتونو ته د لاسرسي او د راتلونکو لسو کلونو لپاره د ښاري غوره اقتصادي شرایطو ښه والی شامل دي.

 

Leveraging the urbanization dividend in Afghanistan

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | پښتو
With support provided by the KMDP, over one million people (about 73 percent women and children) have benefited from the construction of about 247 kilometers of neighborhood roads. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


Afghanistan is undergoing a rapid urban transition. While the current share of its population living in cities is comparatively low (25.8 percent in 2014 compared to 32.6 percent across South Asia), Afghanistan’s urbanization rate is among the highest in the region. Its urban population is growing at 5 percent annually, more than twice the regional average.

The country’s urbanization transition is impacted by Afghanistan’s history of conflict and fragility, which presents additional challenges for urban areas. Cities are struggling to accommodate increasing numbers of persons seeking security, shelter, and jobs. These newcomers include internally displaced persons, returning refugees, as well as those leaving rural agricultural employment and seeking service-based jobs in urban areas. This migration will continue for a generation; by 2060, half of all Afghans will live in cities, which means that roughly 15 million people will be moving to cities in the next 40 years.[1]

Over the same time period, the country will also see a substantial increase in demand for employment as slightly more than half of the current population is aged 15 or younger and will soon be entering the workforce for years to come.

Against this background, Afghanistan will have to leverage and manage its urban transition to ensure that cities can provide job opportunities, housing, and improved quality of life to their citizens. Recognizing the important challenges, the Afghan government introduced the Urban National Priority Program (U-NPP) in 2016. It provides policy guidance and investments in support of municipal governance, improved access to basic services, and vibrant urban economies for the next 10 years.

چگونه میتوان افزایش روز افزون شهرنشینی در افغانستان را بهتر مدیریت نمود

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: English | پښتو
از طریق پروژه انکشاف شاروالی، بیشتر از یک میلیون افغان (که ۷۳ فیصد انانرا زنان و اطفال تشکیل میدهد) از اعمار مجدد و احداث ۲۴۷ کیلو متر سرک در شهر کابل مستفید شده اند. عکس: شرکت رومی/ بانک جهانی

افغانستان با یک مرحلۀ انتقال سریع شهرنشینی مواجه می باشد. درحالیکه سهم فعلی نفوس این کشور که در شهرها زندگی می کنند نسبتاً پائین می باشد (۲۵،۸ فیصد در سال ۲۰۱۴ در مقایسه با ۳۲،۶ فیصد در سراسر آسیای جنوبی)، اما بان هم  میزان شهرنشینی  در سطح منطقه در بالاترین حد آن قرار دارد. براساس معلومات موجود رُشد نفوس شهری در این کشور سالانه ۵ فیصد افزایش را نشان میدهد، که این رقم تقریباً دو برابر سطح متوسط کشورهای منطقه می باشد.
 
انتقال روند شهرنشینی در افغانستان از لحاظ تاریخی بر اثر منازعات، نا امنی ها و شکنندگی متداوم اوضاع امنیتی همواره متاثر بوده، که این خود برای مناطق شهری چالش های اضافی را به میان آورده است. شهرها با مسکن دهی و میزبانی شمار روز افزون افراد که در جستجوی یافتن محل امن با داشتن سرپناه مناسب و فرصت کاری بهتر هستند، در مبارزه می باشند. افراد و خانواده های که به تازه گی به شهرها آمده اند مشمول بیجاشده گان داخلی، مهاجرین عودت کننده و همچنان کسانیکه  کاروبار زراعتی را در دهات رها کرده اند و به دنبال شغل های خدماتی در مناطق شهر هستند، می باشند. این مهاجرت تا یک نسل  دیگر ممکن ادامه خواهد یافت، که الی سال ۲۰۶۰، نیم  نفوس افغان ها در شهرها مسکن گزین خواهند شد، به این معنی که در ۴۰ سال آینده حدود ۱۵ میلیون افراد دیگر به شهرها نقل مکان خواهند کرد.[1]
 
در عین زمان، افغانستان افزایش قابل توجهی را در بخش تقاضا برای اشتغال شاهد خواهد بود، چون تقریباً بیشتر از نصف نفوس کنونی کشور را نوجوانان ۱۵ سال یا پائینتر از آن تشکیل می دهند؛ که آنها نیز در سال های پیش رو به بازار کار وارد خواهند شد.
با درنظرداشت این پس منظر، افغانستان نیاز خواهد داشت، تا انتقال شهری را طوری مدیریت کند، تا بتواند فرصت های شغلی، مسکن و شرایط بهتر زندگی را برای اتباع خویش فراهم سازد. با توجه به چالش های مهم، حکومت افغانستان در سال ۲۰۱۶ برنامۀ ملی اولویت شهری را به معرفی گرفت. این برنامه حاوی راهنمایی پالیسی و سرمایه گذاری در حمایت از مدیریت شاروالی، بهبود دسترسی به خدمات اساسی و شرایط اقتصادی پرجوش و خروش شهری برای ۱۰ سال آینده می باشد.  

 

د افغان کډوالو او بې ځايه شوو د بېرته يو ځاى کولو کاري پلان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
 یوه بې ځایه شوې کورنۍ د کابل د یوې ناحیې په یو کندواله ودانۍ کې. انځور: رومي شرکت/ نړیوال بانک

څرنګه چې د جون ٢٠مه د کډوالو نړيواله ورځ نومول شوې، بايد په ياد ولرو، چې د کډوالو ناورين  يوازې په يوه هېواد کې د پرمختګ مخنيوى نه کوي، بلکې يو بل داسې بحران، چې د ودې په حال کې دى، په خپل هېواد کې د ګڼو نورو خلکو کورنۍ بې ځايه کېدنه ده، دغه خلک د کورنيو بې ځايه شوو په نامه يادېږي. د دغې ستونزې د حل په موخه د سترو سياسي او ټولنيزو فشارونو تر څنګ، دا موضوع د نړۍ په څو هېوادونو کې د ودې په حال کې ده.

په افغانستان کې نږدې ۱،۲ميليونه بې ځايه شوي وګړي شته، چې د امنيتي او طبيعي پېښو په سبب د کورونو پرېښودو ته اړ شوي دي. شپږ ميليونه نور کډوال له ٢٠٠٢ زېږدیز کال راهيسې بېرته خپل هېواد ته راغلي، چې په پورتنۍ ياده شوې شمېره ور زيات شوي، کولى شو  ووايو، چې په هرو پنځو افغانانو کې يې يو راستنېدونکى دى. په ٢٠١٦ زېږدیز کال کې څه باندې ۶۲٠،٠٠٠ افغانان يوازې له پاکستان څخه افغانستان ته را ستانه شوي دي.  د بې ځايه شوو او راستنېدونکو دغه ستر هجوم د افغانستان پر ټولنه او اقتصاد ستر فشار راوړى او تر څنګ يې د هېواد سيمه ييز ثبات ته ستر خطر ګڼل کېږي.

کله چې په افغانستان کې د نړيوال بانک د مسوول په توګه وټاکل شوم، د بې ځايه شوو او بېرته را ستنو شوو ستونزو او د  دغوستونزو د افغان حکومت هڅو ستومانه او خپه کړم. د خپلو لومړيو کاري ورځو په ترڅ کې مې د ٢٠١٦ زېږدیز کال په نومبر کې د کډوالو لپاره د ملګرو ملتونو عالي کمېشنري مرکز څخه ليدنه درلوده. دې مرکز د افغان بېرته راستنېدونکو لپاره د لومړي مرکز په توګه دنده اجرا کوله. په همدې مرکز کې د بېرته راستنو شوو لپاره نغدي، غير نغدي مرستې، د عامه پوهاوي او ساتونکي پروګرامونه تر سره کېدل. 

A roadmap to reintegrate displaced and refugee Afghans

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A displaced family has taken shelter in a ruined house on the outskirts of Kabul. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


As the world marks World Refugee Day on June 20, we must remember that it is not only the refugee crisis that is hampering development efforts in many countries. There is also a silent emerging crisis of people driven from their homes to another part of their own country, people known as internally displaced persons (IDPs). It is a growing issue that several countries are facing, with enormous social and political pressures to address.

In Afghanistan, there are an estimated 1.2 million people who are internally displaced because of insecurity or are being forced to leave their homes due to natural disasters. This is in addition to the nearly 6 million people who have returned to Afghanistan since 2002, making one in five Afghans a returnee. In 2016, more than 620,000 Afghans returned from Pakistan alone.

The massive influx of returnees and IDPs is placing tremendous pressure on Afghanistan’s already fragile social and economic infrastructure and is a threat to regional stability.

When I first took up my position as Country Director of the World Bank for Afghanistan, I was struck by the plight of returnees and IDPs and by how hard-pressed the Afghan government was in dealing with them. During my first days in office, back in November 2016, I visited a United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) center on the outskirts of Kabul. The center serves as the first entry point for returnees where they can receive assistance—including cash—and attend awareness and safety sessions to help them better integrate in their new communities.  

پلان کاری برای اسکان مجدد بیجاشدگان و مهاجرین افغان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
یک فامیل بیجاشده در یکی ازنواحی کابل در یک ساختمان مخروبه. عکس: شرکت رومی/بانک جهانی 


ازآنجایکه ٢٠ جون روز بین المللی مهاجرین نامیده شده است؛ باید به یاد داشت که بحران مهاجرین، تنها مانع پیشرفت در یک کشور نیست. بحران دیگری که آهسته در حال رشد است، همانا بیجا شدگان داخلی است بیجا شدگان داخلی به کسانی گفته میشود که از خانه های خودشان به مناطق دیگر همان کشور بیجا میشوند. با وجود فشارهای زیاد سیاسی و اجتماعی برای رسیدگی به آن، این موضوع در چندین کشور جهان در حال رشد است.

در افغانستان، تقریباً ۱،۲ میلیون نفوس بیجاشده وجود دارد، که یا بخاطر مشکلات امنیتی و یا هم بخاطر حوادث طبیعی، مجبور به ترک خانه های شان شده اند. شش میلیون افغان دیگری که از سال ٢٠٠٢ میلادی بدینسو، دوباره به کشور شان برگشته اند را نیز میتوان به آمار فوق علاوه کرد و میتوان گفت که در هر پنج افغان، یک تن آنها از بازگشت کنندگان میباشد. در سال ٢٠١٦میلادی، بیش از ٦٢٠،٠٠٠ افغان، تنها از پاکستان به افغانستان بازگشت نموده اند. این هجوم بزرگ بیجاشدگان و عودت کنندگان، فشار سنگین را بالای جامعه و اقتصاد ضعیف افغانستان وارد کرده، خطر بزرگی به ثبات منطقوی این کشور محسوب میشود.

زمانیکه به حیث ریس دفتر بانک جهانی برای افغانستان تعیین شدم، گرفتاری های دولت در رسیدگی به مشکلات عودت کنندگان و بیجاشدگان در این کشور، مرا سخت نگران ساخت. در جریان روزهای اول کاری ام در نومبر ٢٠١٦ میلادی، براى بازديد از یکی از مراکز کمیشنری عالی سازمان ملل برای پناهندگان  در کابل رفتم. این مرکز به عنوان اولین محل ورود برای عودت کنندگان افغان ایفای وظیفه میکند. کمک های نقدی و غیرنقدی، آگاهی دهی و جلسات ایمنی برای بازگشت کنندگان، در همین مرکز صورت میگیرد.
 

Achieving results against the odds in violent contexts

Richard Hogg's picture
Afghan children walk pass a bombed bus in 2016, Mohammad Ismael/ REUTERS


In Afghanistan violence is a daily fact of life. The United Nations Assistance Mission to Afghanistan released their 2016 Annual Report on Protection of Civilians in Afghanistan in February, which documented 11,418 casualties in 2016, a 3% increase since 2015, including 3,498 deaths. Child casualties rose by almost a quarter (24%)—to 923 killed and 2,589 wounded. As a result, there are always lots of questions about how you deliver services in parts of the world like Afghanistan that are affected by ongoing, day to day violence.

Increasingly we live in a world where poverty and violence are deeply interconnected, and if we are to affect the former we have to deal with the latter. But both services and violence come in so many different forms that disentangling the relationship is tough. What works in one context may not work in another. It is too easy to say that nongovernmental organizations are best at delivering services in situations where state authority is contested, just as it may be false to suggest that state delivery of services is always likely to build state legitimacy in the eyes of citizens. The relationships between service delivery and violent conflict are more nuanced than this on the ground and require context-specific analyses that try to understand the nature of the political settlements around conflict, what drives violence and what is the nature of the bargains being struck by local and national elites that either allow or block service delivery.

Well, we have recently tried to do this in a new publication which has just come out, called “Social Service Delivery in Violent Contexts: Achieving Results Against the Odds”.  The report tries to disentangle what works and what doesn’t based on research in Afghanistan, Pakistan, and Nepal. It probes how social service delivery is affected by violent conflict and what the critical factors that make or break successful delivery are. 

Pages