Syndicate content

Refugees

When Afghan refugees come home

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: دری | پښتو
When it comes to conflict and displacement, we often think about the refugees forced to flee their homes. Equally affected, however, are the ones making their way home after a trying time in exile—the returnees.

In South Asia, Afghanistan is a country experiencing a huge influx of returnees, many from Pakistan and Iran. In 2016 alone, the country welcomed 600,000 returnees. UNHCR predicts another 500,000 to 700,000 returnees by the end of 2017.

On top of that, conflict-driven displacement continues in Afghanistan. In a country of over 30 million people, there is an estimated 1-2 million of displaced population (UN-OCHA, UNHCR, IOM).

One can only imagine how much pressure the displacement crisis is putting on the cities and communities hosting refugees and returnees—starting with the challenge of providing basic services such as water and housing, let alone jobs and security.


In this video, World Bank Senior Director Ede Ijjasz-Vasquez (@Ede_WBG) and Lead Social Development Specialist Janmejay Singh will unpack the challenge and share how innovative community-driven approaches are helping to support returnees in conflict-affected Afghanistan—through Citizens’ Charter Afghanistan Project and other World Bank-supported activities.

کله چې افغان کډوال خپل هېواد ته راستنیږي

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: English | دری
کله چې د جګړو او د هغو له کبله د خلکو د بېځایه کېدو په اړه خبرې کوو، نو زیاتره وختونه د هغو کډوالو په اړه فکر کوو، چې له خپل هېواد څخه وتلو ته اړ شوي دي. دا په داسې حال کې ده، چې هېواد ته د کډوالو د بیرته راستنیدو ستونزه هم په مساویانه او په همغه اندازه د اهمیت وړ ده.

افغانستان په سویلي اسیا کې یوازینی هېواد دی، چې له پاکستان او ایران څخه د زیات شمېر کډوالو د بیرته راستنیدو شاهد دی. د شته معلوماتو له مخې یوازې په ۲۰۱۶ ز کال کې، ۶۰۰۰۰۰ کډوال بیرته افغانستان ته راستانه شوي دي. د کډوالو په چارو کې د ملګرو ملتونو د عالي کمېشنرۍ د دفتر د معلوماتو له مخې، د ۲۰۱۷ کال تر پایه پورې به ښايې له ۵۰۰۰۰۰ څخه تر ۷۰۰۰۰۰ پورې نور کډوال هم افغانستان ته راستانه شي. سربیره پر دې، لا هم د جګړو او ناکراریو له لاسه خلک د خپلو سیمو پریښودلو ته مجبوريږي. د ملګرو ملتونو د بشر پاله مرستو د همغږۍ د ادارې، د کډوالو په چارو کې د ملګرو ملتونو د عالي کمېشنرۍ د دفتر او د کډوالو د نړیوالې ادارې د معلوماتو له مخې، د افغانستان له ۳۰ میلیون وګړو څخه له یوه نه تر دوو میلیونو پورې یې کورني بېځایه شوي وګړي دي.

اوس فکر وکړئ، چې د جګړو او ناکراریو له لاسه د بېځایه کېدو ستونزو به د بېځایه شویو پر کوربه سیمو او ښارونو باندې څومره فشار راوستی وي - په تیره بیا د لومړنیو خدماتو پر وړاندې کولو باندې لکه اوبه او سرپناه او د اشتغال او ټولنیز خوندیتوب په برخو کې.

 


په دغه ویډیو کې، د ټولنیزې پراختیا لوړپوړي کارپوه، جان میجي سنګ د افغانستان د ولسي تړون د برنامې او هغو نورو فعالیتونو له لارې، چې د نړیوال بانک له خوا تمویلیږي د سیمو پر کچه د راستنیدونکو پر وړاندې د پرتو ننګوونو او ستونزو  د نوښتګرانه حل او مرستې په اړه خبرې کړي دي.


زمانیکه مهاجرین افغان به خانه بر می گردند

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: English | پښتو
زمانیکه در باره موضوعات جنگ و بیجا شدن مردم ناشی از آن صحبت میکنیم، اغلباً در بارۀ انعده مهاجرین که مجبور به فرار از وطن شده اند، فکر می کنیم. این در حالیست که معضله برگشت دوباره مهاجرین به وطن  نیز بطور مساویانه و به همان پیمانه قابل اهمیت است.

 افغانستان یگانه کشوری در حوزه جنوب اسیا است که شاهد بیشترین موج عودت کننده گان از کشورهای پاکستان و یا ایران میباشد. براساس ارقام موجود تنها در سال ۲۰۱۶ میلادی، ۶۰۰۰۰ عودت کننده به افغانستان برگشته اند. طبق پیش بینی های دفتر کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین، الی ختم سال ۲۰۱۷؛ ممکن ۵۰۰۰۰۰ الی ۷۰۰۰۰۰ عودت کننده دیگر نیز به این کشور برخواهند گشت. علاوه بر آن، هنوز هم، مردم مجبور به ترک مناطق مسکونی شان در اثر جنگ و نا امنی ها میشوند. قرارمعلومات دفاتر هماهنگی کمک های بشردوستانه ملل متحد، کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین و سازمان بین المللی مهاجرت از جمله ۳۰ میلیون نفوس افغانستان، یک الی دو میلیون آنان بیجاشده گان داخلی می باشند. 

 حالا تصور کنید که معضل بیجا شدن ناشی از جنگ و ناامنی؛ تا چه اندازه فشار را بالای شهرها و محلاتیکه میزبان عودت کننده گان اند، وارد نموده است - به خصوص از چگونگی فراهم سازی خدمات اولیه همانند آب و مسکن، تا تامین زمینه های اشتغال و مصؤنیت اجتماعی.


در این ویدیو، جان میجی سنگ، متخصص ارشد توسعۀ اجتماعی در مورد چالش ها و اینکه چگونه رویکردهای خلاقانه در سطح محلات از طریق برنامه میثاق شهروندی افغانستان و دیگر فعالیت های که از طریق بانک جهانی غرض رسیده گی به چالشها و فراهم اوری تسهیلات برای عودت کننده گان، فراهم میگردد، بحث و گفتگو نموده است.

Aqeela Asifi: Refugee and tireless champion for education

Yann Doignon's picture
Aqeela Asifi is the 2015 winner of UNHCR’s Nansen Refugee Award, recognised for her indefatigable efforts to help girl refugees access education.
Aqeela Asifi. Credit: UNHCR

Aqeela Asifi is the 2015 winner of UNHCR's Nansen Refugee Award, recognized for her indefatigable efforts to educate Afghan girl refugees. She was a guest panelist at the "Managing Displaced Populations—Lessons From Pakistan" discussion with President Jim Yong Kim during his two day visit to Pakistan last week.



Her car broke down during her long journey to Islamabad from Kot Chandana, a refugee village where she lives in the south-eastern Punjab province of Pakistan.

Tired she may be, and notwithstanding a panel discussion on the Afghan refugee situation still ahead of her, she has a story to tell and nothing will stop her.

Her quiet, almost shy demeanor belies her fierce determination: Aqeela Asifi is a refugee, teacher, champion of girl’s education, an inspiration to thousands of her students, and a 2015 winner of UNHCR’s Nansen Refugee Award.

Her story is one of resilience against all odds.

Like hundreds of thousands of other Afghans, she was forced to flee Afghanistan in 1992 when civil war broke out in the country. She left everything behind: her family, her house, and a job as a teacher in Kabul, and ended up in Kot Chandana, a village in Pakistan, which then hosted nearly 180,000 other refugees. By the early 1990s, more than three million exiled Afghans had crossed Pakistan’s border, putting additional pressure on the country’s infrastructure and social services, notably health services and schools. What Asifi witnessed was a complete lack of learning facilities and opportunities for girls in her newfound community. “When I started living at a refugee camp I saw girls’ education was the most neglected area,” she says. “Girls were not even aware of education and its importance in their lives. They didn’t know anything about books, pencils, and it was then when I realized that this community needed my help.”