Syndicate content

Conflict

سه چالش بزرگ برای آیندۀ افغانستان: افزایش فقر، نا امنی و رشد اقتصادى کند

Silvia Redaelli's picture
Also available in: English | پښتو

هفتۀ گذشته، یک تانکر در جمعی از هزاران وسایل نقلیه در ترافیک سنگین شهر کابل، با گذشتن از بسیاری  ساختمان های دولتی و سفارتخانه ها، به چهارراهی زنبق رسید. با ایستادن در یکی از نقاط مزدحم شهر، ١٥٠٠ کیلوگرام مواد منفجرۀ جابجا شده در آن تانکر منفجر گردید. ساعت ٨:٢٢ صبح بود؛ زمانیکه بسیاری از مردم به طرف وظایف شان و بسیاری از اطفال به طرف مکتب روان بودند. این انفجار، جان ١٥٠ شهروند کابل را گرفت. این یکی از هزاران واقعات است که زندگی افغانها از آن متاثر شده است.

حوادث امنیتی، در طول سالیان اخیر، به طور دومدار در حال افزایش بوده و دامنه ان تقریباً تمام افغانستان را در بر میگیرد. شمار واقعات امنیتی و تلفات غیرنظامیان در ٢٠١٦ ريکارد شکنی نموده است. نظر به آمار شاخص جهانی صلح در سال ٢٠١٦، افغانستان چهارمین کشور نا امن بعد از سوریه، سودان جنوبی و عراق، در جهان محسوب میشود. تشدید و  گسترش جغرافیای نا امنی ها، شمار بیجاشدگان داخلی را بالا برده است. نظر به اطلاعات اخیر سازمان ملل متحد، تنها درسال ٢٠١٦ بیش از ٦٧٠٠٠٠ تن در داخل افغانستان از خانه های شان بیجا شده اند.

گزارش اخیر بانک جهانی تحت نام "وضعیت فقر در افغانستان: پیشرفتها در معرض خطر" نشان میدهد که بدون شک خشونت و نا امنی خطرات زیاد را به صلح و رفاه مردم افغانستان وارد میکند. نظر به معلومات سروی وضعیت اجتماعی افغانها، تخمیناً، ١٧ فیصد خانواده های افغان، در سالهای ٢٠١٣ – ٢٠١٤، پانزده فیصد بالاتر از سالهای ٢٠١١ – ٢٠١٢ در معرض حوادث امنیتی قرار گرفته اند. این با واقعۀ اصلی که توسط بخش امنیتی سازمان ملل متحد گزارش داده شده بود، مشابهت زیاد دارد.

Three threats to Afghanistan’s future: Rising poverty, insecurity, sluggish growth

Silvia Redaelli's picture
Also available in: دری | پښتو

Last week, a tanker truck, one of many roaming the streets of Kabul, navigated through bumper-to-bumper traffic, going past government buildings and embassies, to Zanbaq Square. When stopped at a checkpoint, more than 1,500 kg of explosives that had been hidden in the tank were detonated. It was 8:22 am and many Afghans were on their way to work and children were going to school. The explosion killed 150 commuters and bystanders, and injured hundreds more. This is just one of many incidents that affects Afghans’ lives and livelihoods.

Conflict has constantly increased over the past years, spreading to most of Afghanistan, with the number of security incidents and civilian casualties breaking records in 2016. According to the Global Peace Index, Afghanistan was the fourth least peaceful country on earth in 2016, after Syria, South Sudan, and Iraq. The intensification and the geographical reach of conflict has increased the number of people internally displaced. According to the latest United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA) data, over 670,000 people were internally displaced in 2016 alone.

Against this backdrop, our recent World Bank report, the “Afghanistan Poverty Status Update: Progress at Risk”, shows that not surprisingly violence and insecurity pose increasing risks to the welfare of Afghan households. Approximately 17 percent of households reported exposure to security-related shocks in 2013–14, up from 15 percent in 2011–12 according to data from the Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS)[1]. This is largely in line with the actual incidence of conflict incidents as reported by the United Nations Department of Safety and Security (UNDSS).

Agriculture: An opportunity for better jobs for Afghanistan’s youth

Izabela Leao's picture
Also available in: دری | پښتو

 

Pashtuna, a poultry farmer and beneficiary of the National Horticulture and Livestock Project. Credit: Izabela Leao / World Bank

“I was a completely broken person before, a person who was not able to confront the hardship of life,” says Pashtuna, a 32-year-old poultry farmer who lives in the Herat province with her husband and five children.

A beneficiary of the National Horticulture and Livestock Project  she decided to attend the Farmers Field School. Upon completion of her training, she received 100 laying hens and access to equipment, feed, and animal vaccines. Pashtuna was able to maintain 80 laying hens and generated a AFN 560 income, half of which she kept to buy poultry food. “Thanks to the poultry farm and the grace of God, I can afford my life and I have a bright vision for my family future,” she says. 

Revitalizing agriculture and creating agriculture jobs is a priority for the Government of Afghanistan and the World Bank Group as the sector can play an important role in reducing poverty and sustaining inclusive growth.

Until the late 1970s, Afghanistan was one of the world’s top producer of horticultural products and supplied 20 percent of the raisins on the global market. The country held a dominant position in pistachio and dried fruit production, and exported livestock and wool products to regional markets.

Unfortunately, decades of conflict destroyed much of Afghanistan’s agricultural infrastructure. The last fifteen years, however, have witnessed positive and inspiring changes in the lives of Afghan farmers, such as Pashtuna.

While focusing on rebuilding infrastructure, reorganizing farming communities and identifying vulnerabilities and opportunities, the Ministry of Agriculture, Irrigation and Livestock (MAIL) has brought new ideas and innovations to the agriculture sector in Afghanistan.

“Over the past five years, important changes in the practice and direction of agriculture have demanded greater expectation on performance and responsiveness of our Ministry, as well as other institutions of the government,” explains Assadullah Zamir, Afghanistan’s Minister of Agriculture, Irrigation and Livestock. “And the demand by women and men farmers, who have discovered the potential of improved methods of growing fruits and vegetables and producing livestock, has been recasting the relationships between MAIL and our clients, the farmers.”

په افغانستان کې د نړیوال بانک د بیا همکاریو د پیل د پنځلسمې کالیزې نمانځنه

Raouf Zia's picture
Also available in: English | دری




نړیوال بانک په افغانستان کې خپل فعالیتونه پر ۱۹۷۹ میلادی کال د پخواني شوروي اتحاد له یرغل څخه وروسته و ځندول. ددې ادارې فعالیتونه د ۲۰۰۲ میلادي کال د می په میاشت کې د افغانانو له ضروري اړتیاوو څخه د ملاتړ او ددې هېواد له دولت سره ددې هېواد اتباعوته د خدمتونو د برابرولو له پاره د پیاوړو او ځواب ویونکو بنسټونو د رامینځته کولو په منظور بیاپیل شول.

د می میاشت په کابل کې د نړیوال بانک د فعالیتونو د بیا پیل له نمانځنې سره سمون لري چې په ۲۰۰۲ کال کې وروسته له ډیر ځنډ څخه دفتر پرانیستل شو. د نړیوال بانک له ۱۵ لاسته راوړنو او مهمو فعالیتونو سره په تیرو ۱۵ کلونو کې آشنا شۍ.

تجلیل از پانزدهمین سالگرد اغاز مجدد همکاری های بانک جهانی درافغانستان

Raouf Zia's picture
Also available in: English | پښتو




بانک جهانی فعالتیهای خویش را در افغانستان در سال ۱۹۷۹ میلادی پس از تهاجم شوروی سابق به تعلیق در اورد. فعالیتهای این اداره در ماه می سال ۲۰۰۲ میلادی بمنظور حمایت از نیازمندی های ضروری افغانها و کمک به دولت این کشور در راستای ایجاد نهاد های قوی و پاسخگو غرض فراهم اوری خدمات به شهرواندان این کشور مجددا اغاز گردید.

ماه می مصادف به بزرگداشت از پانزدهمین سالگرد از سرگیری فعالیت های دفتربانک جهانی در کابل در سال ۲۰۰۲ میباشد. با ۱۵ دست آورد و فعالیت کلیدی بانک جهانی در ۱۵ سال گذشته آشنا شوید.

Celebrating 15 Years of reengagement in Afghanistan

Raouf Zia's picture
Also available in: دری | پښتو




Shortly after the Soviet invasion in 1979, the World Bank suspended its operations in Afghanistan. Work resumed in May 2002 to help meet the immediate needs of the poorest people and assist the government in building strong and accountable institutions to deliver services to its citizens.

As we mark the reopening of the World Bank office in Kabul 15 years ago, here are 15 highlights of our engagement in the country:

څوک ښوونځي ته ځي؟ ولايتي لنډيزونه موږ ته د لومړني ښوونځيو د حاضرۍ کچه په ډاګه کوي

Christina Wieser's picture
Also available in: English
Student in a classroom in Afghanistan.
Students in a classroom in Bamyan Province. Photo Credit: Taimani Films/ World Bank

افغانستان له یو لړ ننګونو لکه بېوزلۍ، نه پرمختګ او نا امنۍ سره لاس او ګرېوان دی. دا د حیرانتیا خبره نه ده، چې تاوتریخوالي او جګړې د هېواد پر اقتصاد او د خلکو پر سوکالۍ ژوره اغېزه کړې ده خو افغانستان د پرمختيا هيله لري لکه تر ۲۰۳۰ پورې په لومړنيو ښوونځيو کې د جنسیت برابري.

د دې لپاره چې ډاډه شو افغانستان خپلو موخو ته رسېږي، مهمه دا ده د هېواد پر ټولنيز او اقتصادي پرمختګ پوه شو.

د افغانستان د اسلامي جمهوریت د اقتصاد وزارت په همکارۍ او د مرکزي احصايې ادارې د اطلاعاتو پر اساس، نړیوال بانک په دې وروستيو کې د ولايتي لنډیزونو درېیمه ګڼه په پښتو او دري دواړو ژبو خپره کړې، چې په ټولنیزو او اقتصادي شاخصونو کې هر اړخیز پرمختګ (د زده کړو په ګډون هم په ملي او هم د ولايتونو په کچه) څرګندوي.

دا څه په ډاګه کوي؟ موږ وینو چې افغانستان د بشري انکشاف په برخه کې په زړه پورې پایلې لري؛ لکه ښوونه او روزنه، روغتيا، او اساسي خدمتونو ته لاسرسی، خو افغانان په ټولیزه توګه دغو پرمختګونو ته، چې په بېلابېلو ولايتونو کې ژوند کوي، مساوي لاسرسی نه لري. په حقیقت کې ټولنيزې او اقتصادي پایلې د افغاني کورنیو پر ژوند ژور اغېز لري.

لنډیزونه ښيي چې نجونې په ځانګړې توګه په لومړني ښوونځي کې د شاملېدو په وخت له ننګونو سره مخ کېږي خو په هغو ځایونو کې، چې هغوی ښوونځي ته ځي، زده کوونکي خوښ وي چې خپلو اهدافو ته رسېږي. د دریچه نور ښوونځي زده کوونکې مسعودې نبي وویل: ((د نجونو او هلکانو تر منځ توپير باید نه وي، زه نه ډارېږم، زه خوشحاله یم، چې ښوونځي ته راغلې يم، زه غواړم، چې یوه انجینره شم.))

له بده مرغه ټولې نجونې د مسعودې په شان ښوونځي ته د تګ فرصت نه لري، موږ په ښوونځي کې د هلکانو او نجونو تر منځ په حاضرۍ کې د لوی توپیر شاهد یو. په افغانستان کې د نجونو او هلکانو د حاضرۍ کچه، د لومړني ښوونځي د ۲۰۰۷ او ۲۰۰۸ په پرتله په ۲۰۱۱ او ۲۰۱۲ کې لوړه شوه خو د ۲۰۱۱ او ۲۰۱۲ په پرتله په ۲۰۱۳ او ۲۰۱۴ کې ټیټه شوه. په منځني ډول په ۲۰۱۳ او ۲۰۱۴ کې د هرو درېیو هلکانو په مقابل کې یوازې دوه افغان نجونې لومړني ښوونځي کې شاملې شوې. لا تر اوسه په لومړنيو ښوونځيو د جندر برابري نه ده رامنځته شوې، په داسې حال کې، چې ډېری نجونې له زده کړو بې برخې دي.

نو پوښتنه دا ده، چې موږ باید د نجونو د زده کړو په برخه کې په کومو ځایونو کې پانګونه وکړو، تر څو د جندر برابرۍ ته ورسېږو؟ د دې ځواب به يوازې په ملي کچه د اطلاعاتو په ورکولو سره کافي نه وي، موږ باید د افغانستان له ولايتونو څخه اطلاعات ولرو، څو وشو کولی په دې برخه کې پرمختګ اندازه کړو.

لنډیز، له ۲۰۰۷ کال راهیسې په هر ولايت کې پرمختګ ښيي، موږ ته اجازه راکوي، چې په لومړني ښوونځي کې د حاضرۍ توپیر له احتماله ارزونه وکړو.

په ډېری ولایتونو کې (۱۸ د ۳۴ څخه) کوم پرمختګ چې موږ له ۲۰۰۷ - ۲۰۰۸ څخه تر ۲۰۱۳ - ۲۰۱۴ کلونو پورې وليد، بسنه نه کوي، څو تر ۲۰۳۰ پورې په لومړنيو ښوونځيو د جنسیت توپیر له منځه یوسو.

که څه هم ځيني ولايتونو شته، چې موږ ته هيله راکوي؛ په دایکنډي او هرات ولایتونو کې د هلکانو په پرتله ډېرې نجونې په ۲۰۱۳- ۲۰۱۴ کلونو کې لومړني ښوونځيو کې شاملې شوې. سربېره پر دې  اووه ولايتونه به په راتلونکو پنځو کلونو کې د هغو د پرمختګ په اوسنۍ کچه به په لومړنیو ښوونځیو کې د جندر برابري ترلاسه کړي.

سرپل کې د ۲۰۰۷- ۲۰۰۸ په پرتله په ۲۰۱۳- ۲۰۱۴ کلونو کې په لومړني ښوونځيو کې د هلکانو د حاضرۍ په نسبت د نجونو په حاضرۍ کې فوق العاده پرمختګ راغی. سرپل کې به په دې کچه پرمختګ وکولی شي د یو کال په موده کې په لومړنیو ښوونځيو کې د جنسیت توپیر له منځه يوسي.

Who goes to school? Here’s what Afghanistan’s Provincial Briefs tell us about primary school attendance

Christina Wieser's picture
Also available in: پښتو
Student in a classroom in Afghanistan.
Students in a classroom in Bamyan Province. Photo Credit: Taimani Films/ World Bank


Afghanistan grapples with a range of challenges from growing insecurity to stagnating growth and rising levels of poverty. It is no surprise that the impact of the violent conflict on the country’s economic prospects and the welfare of its people is profound. Yet, Afghanistan carries ambitious development goals including achieving gender parity in primary schooling by 2030 among others. To ensure Afghanistan meets its goals, it is important to know how the country has progressed on socio-economic outcomes.  

In collaboration with the Ministry of Economy of the Islamic Republic of Afghanistan and based on data provided by the Central Statistics Organization, the World Bank recently published the third edition of the Provincial Briefs (also available in Dari and Pashto), which provides a comprehensive profile of the most recent progress on a set of socio-economic indicators including education both at the national and at the provincial levels[1].

What do they reveal? We can see Afghanistan has achieved impressive improvements in human development outcomes—in areas such as education, health, and access to basic services. But this overall progress has not benefitted everyone equally and gaps in access between Afghans living in different provinces persist. In fact, where Afghan families live matters greatly for their socio-economic outcomes. And when it comes to schooling, this is no different. Location determines whether children will go to school or not.

Leveling the Playing Field - Equal Opportunity and Inclusion in Nepal

SaileshTiwari's picture
“I started working from when I was 8. When father could not send me to school, I decided to do something to support my family financially. Today, I am working as a cook in this tea shop.” - Puran Saud, Achham (Photo Credit – Stories of Nepal)

Goma is a girl, born in rural Kalikot. Her parents are illiterate, belong to the Dalit community and are in the bottom 20 percent of Nepal’s wealth distribution. Champa is also a girl born to a household very similar to Goma’s, but her parents are from a village in Siraha. Avidit is a boy born to an upper caste household in urban Kathmandu. Both his parents have a university education and come from affluent backgrounds.

In a society where opportunities are equally available for children of all socio-economic backgrounds, Goma, Avidit and Champa would all have equal odds of becoming doctors, or engineers or successful entrepreneurs. But in Nepal, the life trajectory of these children begins to diverge very early in life.

Youth in Pakistan plug into digital jobs of the future

Anna O'Donnell's picture
Omer Ahsan, a program trainee who is now successfully freelanacing online as a professional content writer. Photo Credit/Waleed Abbas

Omer Ahsan is a chartered accountant in the making from Waziristan. He first heard about the Youth Employment Program, a free digital skills program offered by the Khyber Pakhtunkhwa Information Technology Board, from discussions on a group chat over Whatsapp, and applied immediately. Within two weeks of completing the digital skills program, Omer has built an online profile and has successfully earned money as a professional content writer.

Pakistan’s Khyber Pakhtunkhwa province is emerging from decades of instability and conflict, and would seem an unlikely place for digital workers to thrive. But with nearly 16 million youth in the province, and few available jobs locally, there is a pressing need to think outside the box in terms of equipping young people with the skills, knowledge and capabilities to take on the future.

In 2015, together with the World Bank, a series of pilot programs were conducted to test a model of digital skill training for youth. Growing connectivity, cloud technology, and the emergence of new business outsourcing models have lowered the barriers to entry for global employment, even for youth in remote parts of Pakistan. The key ingredients to accessing this employment: access to the internet, basic skills, and awareness, and the pilot program tested different approaches to supporting youth to develop online work skills.

Pages