Syndicate content


Stitching Dreams: In Tamil Nadu, Rural Women Show the Way to Start Up India

Samik Sundar Das's picture
In our travels across rural Tamil Nadu we met many women who had a great deal of experience in working in the large garments factories of the state – in Tiruppur and Chennai. But, after getting married their family responsibilities forced them to leave their jobs and return to their villages. Now these young women have put their years of experience to use and are setting up small enterprises in their home villages, sewing garments for India’s huge domestic market. It is a win-win situation for all. Working out of thatched huts and refurbished cowsheds, the newly-minted women entrepreneurs not only turn in a tidy profit but also create much-needed employment for others. The large garment manufacturing companies, faced with crippling shortages of skilled labor, now outsource orders to these units. Today, these fast-growing women’s enterprises have not only opened up new avenues for rural women to work, boosting female labor force participation, but also added a new grassroots and gender dimension to the idea of Start Up India.   
As we entered the small hut of rammed earth thatched with coconut leaves, the sounds we heard belonged to a different world. Amidst the whir of industrial sewing machines, nine young women were busy stitching bolts of fabric into men’s shirts, destined for India’s vast domestic market for low-cost garments.  
Once a large cow shed, a garment unit today.

This was Inam Koilpatti village in India’s southern state of Tamil Nadu. Even though many villages in the state were rapidly urbanising, this village still had many huts, and prosperity was yet to arrive.
Two young women, Indhurani and Gurupakkiam, ran this tiny unit. Born with an entrepreneurial spirit, these women have unwittingly given a much-needed boost to the idea of ‘Start Up India’ in this poor region.
“We were both working at a company in Thalavaipuram,” they began. (Thalavaipuram is an emerging garments hub nearby.) “But, with family responsibilities it was getting hard for us to travel 20 km to work. Three years ago we approached our employer with a proposition. We would set up a unit in our village, if he would give us orders,” they narrated.

National Solidarity Programme Transformed Scores of Lives in Kandahar Province

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: دری | پښتو
The National Solidarity Programme (NSP) improved lives of millions of Afghans across rural Afghanistan. NSP's successor, the Citizens’ Charter Afghanistan Project aims to improve the delivery of core infrastructure and social services to participating communities through strengthened development councils. Photo Credit: Rumi Consultancy/World Bank

Not so long ago, 15 years to be exact, I remember when people in the districts of Kandahar used animals to transport their agricultural harvest to the provincial center. There were a few, if any, motorable roads, and we had a limited number of health centers and schools in the province. Most of the infrastructure laid in ruins. But worst of all, the economic condition of the average Afghan was quite bad with little or no access to income, opportunities, and facilities.
Things have changed since 2003. While many development projects have been implemented in Kandahar Province, the National Solidarity Programme (NSP) has been one of the most popular and high impact. Running from 2003 to 2016, NSP was implemented in 16 of 17 districts and set up 1,952 Community Development Councils (CDCs), which implemented over 3,300 projects.
In Kandahar, communities are very conservative, and, overall, the province is highly traditional. When the program was launched, people in Kandahar were not interested in establishing CDCs through holding elections at the village level.

تاثیرات برنامۀ همبستگی ملی بر زندگی مردم در ولایت کندهار

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: English | پښتو
برنامه همبستگی ملی زندگی میلیونها افغان روستانشین را در سراسر این کشور بهبود بخشیده است.  جاگزین این برنامه، برنامه میثاق شهروندی میباشد، که هدف ان یک پیمان اجتماعی میان حکومت و شوراهای انکشافی محلی است، تا از طریق تقویت این  شورا ها ارایه خدمات اساسی  در عرصه های  زیربنایی و اجتماعی را  به جوامع نیازمند بهبود بخشند.  عکس: شرکت مشورتی رومی/ بانک جهانی
سالهای نه چندان دور، دقیقاً ۱۵ سال پیش، زمانی را به یاد می آورم که مردم در ولسوالی های کندهار برای انتقال محصولات زراعتی شان به مرکز ولایت از حیوانات استفاده می کردند. در آنزمان در کندهار  شاید چند سرک محدود  وجود داشت و تعداد مراکز صحی و مکاتب انگشت شمار بود و در کل بسیاری از زیربناهای مهم در این ولایت در نتیجه حوداث انزمان متاثر گردیده بود . اما بدتر از همه اینکه، وضعیت اقتصادی افغان های که درامد متوسط داشتند‌‌ٰ، نیز چندان خوب نبود و دسترسی مردم به فرصت های درامدرا، و سایر تسهیلات معیشتی بسیار اندک و یا هم اصلاً وجود نداشت.
اما از سال ۲۰۰۳ به بعد همه چیز تغییر کرد. درحالیکه بسیاری از پروژه های انکشافی هم اکنون در ولایت کندهار تکمیل گردیده اند، لیکن در میان آنها برنامۀ همبستگی ملی یکی از برنامه های بسیار موفق و شناخته شده با بیشترین تاثیر گذاری بشمار میرود. این برنامه از سال ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۶، از مجموعی ۱۷ ولسوالی ولایت کندهار در ۱۶ ولسوالی آن تطبیق گردیده است و به تعداد ۱۹۵۲ شورای انکشافی محلی را ایجاد نموده است که از طریق آن بیشتر از ۳۳۰۰ پروژه تکمیل گردیده است.
مردم کندهار در کل  تابع یک سلسله رسوم مشخص میباشند و بطور عموم این ولایت از جمله ولایات بسیار سنتی محسوب میشود. زمانیکه این برنامه در کندهار آغاز به کار نمود، کندهاریان علاقۀ چندان به ایجاد شورا های انکشافی محلی که باید از طریق برگزاری انتخابات در سطح قریه ها ایجاد می شد، نداشتند.

په کندهار ولایت کې د خلکو په ژوند باندې د ملي پیوستون د برنامې اغېز

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان د ملي پیوستون برنامه توانېدلې، چې د میلیونونو هغو افغانانو په ژوند کې ښه والی رامنځته کړي کوم، چې په کلیو او بانډو کې ژوند کوي. د دغې برنامې ځای ناستې د ولسي تړون برنامه بلل کیږې، چې هدف یې د حکومت او سیمه ییزو پرمختیايي شوراګانو ترمینځ یو ټولنیز تړون دی، ترڅو د دغو شوراګانو د ملاتړ له لارې اړمنو ټولنو ته په زیربنايي او ټولنیزو برخو کې د اساسي خدماتو لمن پراخه کړي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک
کلونه پخوا، نژدې ۱۵ کاله وړاندې مې یادېږي، چې د کندهار د ولسوالیو خلکو د دغه ولایت مرکز ته د خپلو کرنیزو توکو د لېږد په موخه له څارویو ګټه اخیسته. هغه مهال په کندهار کې لږ شمېر سړکونو شتون درلود،  د روغتیایي مرکزونو او ښونځیو شمېر خو د ګوتو په شمېر وو او په ټوله کې د دې ولایت ډېری اړینې زېربناوې د هغه مهال د پېښو په پایله کې زیانمنې شوې وې. بده لا دا چې د هغو افغانانو اقتصادي وضعیت، چې منځنۍ کچه عایدات یې درلوده هم هومره ښه نه وو. هغه فرصتونه، چې له کبله یې عایدات او نور د ژوند سهولتونه ترلاسه کېدای شوی ډېر لږ او یا هم له سره یې لا شتون نه درلود.

خو له ۲۰۰۳م کال راهیسې هرڅه بدل شول. اوس ګڼ شمېر پرمختیایي پروژې په کندهار ولایت کې بشپړې شوې او په ګڼو یې کار روان دي، خو له دې منځه د ملي پیوستون برنامه تر نورو ډېر پېژندل شوی، بریالی او اغېزمن بلل شوی ده. دا برنامه له ۲۰۰۳ نه تر ۲۰۱۶ کلونو پورې د کندهار ولایت له ټولټال ۱۷ ولسوالیو څخه په ۱۶ ولسوالیو کې پلی شوی، او کابو ۱۹۵۲ سیمه ییزې شوراګانې یې رامنځته کړي دي، چې پرمټ یې تر ۳۳۰۰ ډېرې پروژې بشپړې شوي دي.

په ټوله کې کندهاریان ځینو ځانګړو اوصولو ته ژمن دي او خورا دودیز خلک دي. کله، چې دا برنامه په کندهار کې پیل شوه، خلکو د پرمختیایي سیمه ییزو شوراګانو له جوړېدو سره، چې د کلي په کچه د ټاکنو له لارې باید رامنځته شوی وی، هومره علاقه ونه ښوده.

A path toward better health for India’s women

Parvati Singh's picture
 World Bank
In India, Members of a self-help group (SHG) like this one discuss women’s  health issues with female health workers. Credit: World Bank

A little over six years ago, Neelam Kushwaha’s first daughter was born weighing 900 gm at birth, severely underweight. Neelam went into labor while working at the local construction site in Jori village, Rewa, Madhya Pradesh, India. Many people work at such local construction sites in rural areas for daily wages ranging from INR 150-280 (about $2- 4$) per day. Her daughter Manvi, was preterm, and Neelam spent months recovering from child birth complications.

Three years later, when Neelam was pregnant with her younger daughter, Sakshi, she quit wage labor and sought employment at an incense manufacturing unit established by World Bank’s Madhya Pradesh District Poverty Intervention Project (MPDPIP) in 2011. At her new role, she earned more and did not engage in labor intensive work during the final months of her pregnancy. Sakshi was born a healthy 3 kilos.

In the course of my field work supported by South Asia Food and Nutrition Security Initiative (SAFANSI) in 2015, I came across several similar stories.

MPDPIP’s livelihood based approach offered several opportunities towards income supplementation for women self-help groups (SHGs) and rural households through agriculture, dairy/poultry farming and local enterprises, among others.

As evident by Neelam’s experience, MPDPIP’s benefits went beyond income and spilled over into health improvement as well.

I learnt that prior to MPDPIP, childbirth in hospitals was difficult due to prohibitively high costs of travel and hospital stay. Pre-existing government schemes such as the Janani Suraksha Yojana (JSY) offer about INR 1,400 ($20) to rural women who opt for hospital deliveries. However, this payment occurs post-partum, and pre-delivery costs have to be borne upfront by pregnant women.

Post MPDPIP, women were able to opt for hospital deliveries with greater ease due to access to credit from their SHGs. This is particularly relevant for Madhya Pradesh as it has consistently fared poorly with respect to institutional deliveries.

سکتور انرژی افغانستان راه را برای تساوی جنسیتی در این سکتور هموار ساخته است

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | پښتو
د افغانستان برشنا شرکت اخیرا یک سلسله اقدامات قابل توجهی را به منظور مشارکت زنان در فعالیت های تجارتی این اداره روی دست گرفته است. عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی

تداوم چندین دهه خشونت، تبعیض آشکار و موانع فرهنگی بشمول محدودیت بر سهم گیری زنان در فعالیت های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در افغانستان، باعث گردیده، تا فرصت های کاری برای زنان در این کشور اندک ومحدود شود و نقش آفرینی آنان در تمامی ساختار های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی به شدت تحت تاثیر قرار گیرد.
با وجود آنکه افغانستان در بیشتر از یک دهه گذشته به یک سلسله دست آورد های چشمگیری در ابعاد تسجیل تساوی حقوق شهروندی در قانون اساسی و همچنین حمایت و پشتیبانی از شمولیت زنان در مکاتب و پوهنتون ها دستیاب گردید، اما هنوز هم دسترسی فراگیر به تساوی جنسیتی در این کشور مستلزم  تغییرات بنیادی اجتماعی می باشد.
حالا زمان تغییراست و د افغانستان برشنا شرکت، که یگانه شرکت ملی در عرصه فراهم سازی و توزیع انرژی برق در کشور می باشد، زمینه تطبیق این امر را مهیا می سازد.
 از جمله ۷۰۰۰ کارمند فعال در این شرکت، حدود ۲۱۸ تن آنان را زنان تشکیل می دهد، که بسیاری از آنها در سطوح پائینی بخصوص دربخش های حمایتی مصروف اجرای مسولیت ها و وظایف خویش هستند. با اینحال، متعاقب تعیین رییس اجراییوی جدید، هیأت رهبری شرکت برشنا متعهد به تشویق تساوی جنسیتی در این اداره می باشد.
پروژۀ پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی که از طریق صندوق بازسازی افغانستان تمویل میشود، شرکت برشنا را در راستای عملی شدن این تعهد همکاری مینماید.  شایان ذکر است که این صندوق توسط بانک جهانی مدیریت میشود. پروژه پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی در کنار راه اندازی جلسات متعدد آگاهی دهی برای کارکنان شرکت متذکره پیرامون مسایل جنسیتی؛ برای کارکنان اناث این شرکت زمینه آموزش های تخصصی را نیز فراهم نموده است. د افغانستان برشنا شرکت متعهد به ارایۀ فرصت های کارآموزی برای فارغان طبقه اناث پوهنتون ها می باشد، تا به این ترتیب برای آنان فرصت های متوازن شغلی فراهم شود و میزان مشارکت زنان در سکتور انرژی افزایش کسب نماید.
با درک این موضوع که در جامعه کنونی افغانستان اکثریت کارکنان زن از اعتماد به نفس کمتری برای رقابت با مردان برخوردار می باشند، اما د افغانستان برشنا شرکت برای کارکنان زن در این اداره  زمینه دسترسی به فرصت های کاری جدید را آسانتر ساخته و یک سلسله اقدامات لازم و درخور توجه به منظورمشارکت بیشتر زنان در فعالیت های تجارتی این شرکت را نیز به منصهء اجرا قرار داده است.

Afghanistan’s energy sector leads the way for gender equality

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
Afghanistan's power utility (DABS) has recently taken steps necessary to ensure that women are involved in all business operations within the organization. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank

In Afghanistan, decades of violence, common discriminatory practices, and cultural barriers, including restrictions on mobility, have denied women job opportunities and left them severely underrepresented in all sectors of society.
Despite considerable achievements in the last decade, such as the national Constitution guaranteeing equal rights as well as increased enrollment in public schools and universities, achieving gender equality will require widespread social changes.
Yet, change is happening and Da Afghanistan Breshna Sherkat (DABS), Afghanistan’s national power utility, is showing the way.
With a workforce of about 7,000, the company employs only 218 women, most of whom at a junior support level. However, under the leadership of its new CEO, DABS management has committed to promoting gender equality.
The Planning and Capacity Support Project of the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF), managed by the World Bank, is helping DABS deliver on that commitment. The project organized awareness sessions for DABS staff on gender-related issues and provided specialized training to female employees. DABS has committed to providing internships to female university graduates to ensure women can find job opportunities and fully participate in the energy sector.
Realizing that the majority of its female staff lacked the confidence to compete with men, DABS is facilitating access to new job opportunities for women employees and has taken steps to ensure that women are involved in all business operations within the organization.

د افغانستان د انرژۍ سکتور د جنسیتي تساوي د هڅونې په موخه د دغه سکتور د پرمختیا لاره هواره کړې ده

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان بریښنا شرکت په دې وروستیو کې د دغې ادارې په سوداګریزو فعالیتونو کې د ښځو د مشارکت لپاره یو شمېر د ستایلو وړ کړنې ترسره کړي دي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک

د زور زیاتي د څو لسیزو دوام، ښکاره تبعیض او د افغانستان په ټولنیزو، کلتوري، سیاسي او اقتصادي فعالیتونوکې د ښځو پر ښکېلتیا د محدودیتونو په ګډون کلتوريز خنډونه د دې لامل ګرځیدلی، تر څو په دې هېواد کې د ښځو لپاره کاري فرصتونه کم او محدود کړل شي او په ټولو سیاسي، اقتصادي، کلتوري او ټولنیزو جوړښتونو کې د هغوی رول تر اغیز لاندې راوستل شي.
سره له دې چې افغانستان، په تیره څه باندې یوه لسیزه کې په خپل اساسي قانون کې د اتباعو د حقونو د تساوي د تسجیل په اړه یو لړ د پام وړ لاسته راوړنې لرلي دي او همداشان په ښوونځیو او پوهنتونونو کې د ښځو او نجونو له ګډون څخه ملاتړ او مرسته تر لاسه شوې ده، خو بیا هم په دې هېواد کې جنسیتي تساوي ته پراخ لاسرسی، بنستیزو ټولنیزو بدلونونو ته اړتیا لري.
اوس د بدلون وخت دی او د افغانستان برېښنا شرکت، چې په هېواد کې د برېښنا د وړاندې کولو او وېشلو یوازینی ملي شرکت دی، د همدې امر د پلي کولو زمینه یې برابره کړې ده.
په دې شرکت کې له ټولټال ۷۰۰۰ فعال کارکوونکو څخه، نږدې ۲۱۸ یې ښځې دي، چې د هغوی هم زیاتره شمېر یې په ټيټو کچو کې په تیره بیا په ملاتړیزو برخو کې خپلې دندې پر مخ وړي. له نیکه مرغه، د نوي اجرائیوي مشر په ټاکل کېدو سره، د برېښنا د شرکت د رهبري هیأت په دغه اداره کې د جنسیتي تساوي هڅولو ته ژمن ده.
د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه چې د افغانستان د بیارغونې د صندوق له خوا تمویلیږي، د برېښنا له شرکت سره د همدې ژمنې په پلي کولو کې مرسته کوي. د یادونې وړ ده، چې دغه صندوق د نړیوال بانک له خوا مدیریت کېږي. د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه د همدې شرکت د کارکوونکو لپاره د جنسیتي مسایلو په اړه د خبراوي د بېلابېلو ناستو د جوړولو تر څنګ؛ د همدې شرکت د ښځینه کارکوونکو لپاره یې د تخصصي زده کړو زمینه هم برابره کړې ده. د افغانستان برېښنا شرکت له پوهنتونونو څخه د ښځینه فارغانو لپاره د کار د زده کړې د فرصتونو وړاندې کولو ته هم ژمن دی، تر څو په همدې ترتیب سره د هغوی لپاره متوازن شغلي فرصتونه برابر او د انرژی په سکټور کې د ښځو د ګډون کچه زیاتوالی ومومي.

د افغان کډوالو او بې ځايه شوو د بېرته يو ځاى کولو کاري پلان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
 یوه بې ځایه شوې کورنۍ د کابل د یوې ناحیې په یو کندواله ودانۍ کې. انځور: رومي شرکت/ نړیوال بانک

څرنګه چې د جون ٢٠مه د کډوالو نړيواله ورځ نومول شوې، بايد په ياد ولرو، چې د کډوالو ناورين  يوازې په يوه هېواد کې د پرمختګ مخنيوى نه کوي، بلکې يو بل داسې بحران، چې د ودې په حال کې دى، په خپل هېواد کې د ګڼو نورو خلکو کورنۍ بې ځايه کېدنه ده، دغه خلک د کورنيو بې ځايه شوو په نامه يادېږي. د دغې ستونزې د حل په موخه د سترو سياسي او ټولنيزو فشارونو تر څنګ، دا موضوع د نړۍ په څو هېوادونو کې د ودې په حال کې ده.

په افغانستان کې نږدې ۱،۲ميليونه بې ځايه شوي وګړي شته، چې د امنيتي او طبيعي پېښو په سبب د کورونو پرېښودو ته اړ شوي دي. شپږ ميليونه نور کډوال له ٢٠٠٢ زېږدیز کال راهيسې بېرته خپل هېواد ته راغلي، چې په پورتنۍ ياده شوې شمېره ور زيات شوي، کولى شو  ووايو، چې په هرو پنځو افغانانو کې يې يو راستنېدونکى دى. په ٢٠١٦ زېږدیز کال کې څه باندې ۶۲٠،٠٠٠ افغانان يوازې له پاکستان څخه افغانستان ته را ستانه شوي دي.  د بې ځايه شوو او راستنېدونکو دغه ستر هجوم د افغانستان پر ټولنه او اقتصاد ستر فشار راوړى او تر څنګ يې د هېواد سيمه ييز ثبات ته ستر خطر ګڼل کېږي.

کله چې په افغانستان کې د نړيوال بانک د مسوول په توګه وټاکل شوم، د بې ځايه شوو او بېرته را ستنو شوو ستونزو او د  دغوستونزو د افغان حکومت هڅو ستومانه او خپه کړم. د خپلو لومړيو کاري ورځو په ترڅ کې مې د ٢٠١٦ زېږدیز کال په نومبر کې د کډوالو لپاره د ملګرو ملتونو عالي کمېشنري مرکز څخه ليدنه درلوده. دې مرکز د افغان بېرته راستنېدونکو لپاره د لومړي مرکز په توګه دنده اجرا کوله. په همدې مرکز کې د بېرته راستنو شوو لپاره نغدي، غير نغدي مرستې، د عامه پوهاوي او ساتونکي پروګرامونه تر سره کېدل.