Syndicate content


Afghanistan’s learning crisis: How bad is it really?

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: دری | پښتو
Anahita Matin/ World Bank
Students at the Abdul Hadi Dawi school getting ready for class. Photo Credit: Anahita Matin/ World Bank

At the heart of Kabul City in Makroyan 3, lies the all-boys ‘Abdul Hadi Dawi’ school. Despite having 3,000 students, there are no latrines, only a remote plot of land dotted with containers for the students to use. The school is also located near the Supreme Court, an area with potential security risks.The Abdul Hadi Dawi School encapsulates many of the problems with the education system in Afghanistan.

There is little evidence of high-quality instruction or learning happening in the classroom. And neither were teachers being assessed on their performance nor the quality of their teaching.

Improving learning is a priority for Afghanistan. Therefore, the government of Afghanistan sought our support to document the reality of primary education in Afghanistan and identify bottlenecks in schools that impede the delivery of high-quality education.

Thirty-two schools participated in our pilot study in Kabul city in April 2017. Our findings break new ground and are based on SABER Service Delivery methodology already tested in the Africa region through the Service Delivery Initiative.

Our survey provides indicators necessary to track progress in student learning and inform education policies to provide high-quality learning environments for both students and teachers. The indicators are standardized, allowing comparisons between and within nations over time.

Engaging communities in the Golden 1,000 Days in Nepal

Kaori Oshima's picture
Field survey team in Nepal
A field survey team for the qualitative study holding a focus group discussion with women in one of the SHD project communities. Photo credit: World Bank

In Nepali, “Sunaula Hazar Din” means, “Golden 1000 Days” – which is a critical window of opportunity between conception and the age of two years that, with good health and nutrition, can mitigate the risks of malnutrition that hamper a child’s long-term physical and cognitive development.

Sunaula Hazar Din (SHD) is also the local nickname of the Government of Nepal’s recently completed “Community Action for Nutrition Project”, implemented by the Ministry of Federal Affairs and Local Development and  financially supported by the World Bank from 2012 to 2017. The project aimed to improve practices that contribute to reduced under-nutrition of women of reproductive age and children under the age of two and to provide emergency nutrition and sanitation response to vulnerable populations in earthquake affected areas.

The project used a “Rapid Results Approach (RRA)”, where target communities formed groups of nine members that would collectively select and work on an activity to address malnutrition for 100 days. RRA focused especially on the “1000 days” households– namely, households with children under 2 years and pregnant and/or lactating women and also had community -wide interventions targeted to address malnutrition.  

To better understand the local dynamics around the SHD design and activities, a qualitative study was conducted, with support from the South Asia Food and Nutrition Security Initiative (SAFANSI).

The study team gathered the voices of various stakeholders, including the community members, facilitators, and the village and district-level authorities. Listening to the voices of these stakeholders makes development practitioners and project teams recognize how participatory designs may work as expected – or not – in a specific context.

Providing better healthcare in Afghanistan – A view from the field

Fahimuddin Fahim's picture
Also available in: دری | پښتو

Although I have extensive project management experience in Daykundi Province, the scale and impact of the System Enhancement for Health Action in Transition (SEHAT) Program is truly inspiring—for example, the 39 centers that deliver the Basic Package of Health Services (BPHS) together serve over 77,000 outpatients per month. In October 2016, these centers managed the delivery of 615 babies, with as many as 69 deliveries in Temran Basic Health Center alone.
In fact, when it comes to female health, SEHAT has ensured that there is at least one female staff member in every health center. This has partly been possible because of the successful implementation of community-level education programs, such as the Community Midwifery Education (CME) and Community Health Nursing Education (CHNE). The program has also strengthened community-based health care by setting up health Shuras (councils) in all locations covered by SEHAT and implemented specific controls on qualifications and credentials of health workers.
SEHAT is a program of the Ministry of Public Health (MoPH), supported by the International Development Association (IDA), the World Bank Group’s fund for the poorest countries, and the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF), in partnership with multiple donors. An NGO, PU-AMI, was contracted by MoPH between 2013 and June 2017 to deliver BPHS in Daykundi, in line with national health goals outlined by the ministry. These goals include reducing mother and child deaths and improving child health and nutrition. Thus, the program focuses on increasing access, building capacity, strengthening coordination, promoting use of monitoring and evaluation data, and enabling better support for pharmaceutical supplies.

تاثیرات مثبت برنامه صحت در ولایت دایکندی

Fahimuddin Fahim's picture
Also available in: English | پښتو

با آنکه من در بخش مدیریت پروژه در ولایت دایکندی تجربۀ زیاد دارم، اما مقیاس و تاثیرات برنامه صحت وزارت صحت عامه در این ولایت درحقیقت فوق العاده الهام بخش پنداشته میشد – بطور مثال می توانم از جمله ۳۹ مراکز صحی که بسته های خدمات ابتدایی صحی را ارائه می نمود، یاد آوری نمایم که اینها همه به صورت ماهوار بیشتر از ۷۷،۰۰۰ بیمار را مورد معالجه و مراقبت قرار میدادند. تنها در ماه اکتوبر ۲۰۱۶، این مراکز توانستند ۶۱۵ واقعه ولادت را  تحت پوشش کمک های مورد نیاز بیماران قرار دهند، که از مجموع نوزادان، بیش از ۶۹ نوزاد  تنها در مرکز صحی تیمران چشم به دنیا گشودند.
در حقیقت، زمانیکه محور بحث پیرامون صحت زنان متمرکز باشد، برنامۀ آموزشی صحت توانسته، تا در هر یک از این مراکز صحی زمینه حضور حد اقل یک تن از کارمندان صحی طبقه اناث را فراهم سازد. این امر قسماٌ از بابت تکمیل شدن موفقانۀ برنامه های آموزشی ماهران ولادی و دایه های صحی محلی میسر گردیده، که می توان از این برنامه های آموزشی و تعلیمی برای قابله به سطح جامعه و آموزش صحی برای نرس ها به سطح جامعه در این ولایت یاد کرد. همچنان این برنامه در تمامی ساحاتِ که تحت پوشش برنامه صحت قرار داشتند، یک عده مراکز صحی در سطح محلات را نیز به کمک شورا های محلی ایجاد و تقویت بخشیده و بالای صلاحیت وظایف و اعتبارنامه های کارمندان صحی نیز تدابیر نظارت و بررسی جدی را عملی مینمودند.
برنامۀ صحت یکی از برنامه های کلیدی وزارت صحت عامه می باشد که تمویل مالی آن توسط اداره انکشاف بین المللی گروپ بانک جهانی و صندوق بازسازی افغانستان در مشارکت با چندین نهاد تمویل کننده دیگر بین المللی صورت میگیرد. وزارت صحت عامه جمهوری اسلامی افغانستان از سال ۲۰۱۳ الی ماه جون ۲۰۱۷ موسسه غیر دولتی PU-AMI را در ولایت دایکندی قرارداد عقد نموده بود، تا در مطابقت با اهداف ملی صحی این وزارت، خدمات اساسی صحی  را ارائه و فراهم نماید. این اهداف در برگیرنده کاهش واقعات مرگ و میر مادر و نوزاد و بهبود صحت طفل و اتخاذ تدابیر مشخص به منظور تغذی معیاری میباشد. روی این ملحوظ این برنامه بر افزایش دسترسی به خدمات صحی، ظرفیت سازی، تقویت همکاری و هماهنگی، ترویج استفاده از اطلاعات نظارت و ارزیابی و فراهم آوری تسهیلات برای انتقال و دسترسی ادویه جات متمرکز است.

په ډایکندي ولایت کې د صحت برنامې مثبتې اغېزې

Fahimuddin Fahim's picture
Also available in: English | دری

که څه هم زه په ډایکندي ولایت کې د پروژو د مدیریت په برخه کې پراخه تجربه لرم، خو د عامې روغتیا وزارت له خوا په دې ولایت کې د صحت برنامې د تطبیق اغیز او پراخوالی په رښتیا هم ډېر الهام بښونکی دی – د بېلګې په توګه کولای شم په دغه ولایت کې د هغو ۳۹ روغتیايي مرکزونو یادونه وکړم کوم چې هلته لومړني روغتیايي خدمات وړاندې کوي، چې دا ټول په میاشتنۍ توګه د څه باندې ۷۷۰۰۰ ناروغانو درملنه او پالنه ېې ترسره کوله. د ۲۰۱۶ کال د اکټوبر په میاشت کې، دغو مرکزونو وکولای شول، تر څو د خپلو ناروغانو د زېږون ۶۱۵ پیښو ته رسیدنه وکړي، چې له دې ټولټال نویو زیږول شویو ماشومانو څخه څه باندې ۶۹ یې یوازې د تیمران په روغتیايي مرکز کې نړۍ ته سترګې راغړولې دي.
په حقیقت کې، کله چې د بحث محور د ښځو پر روغتیا باندې ولاړ وي، نو د صحت د زده کړې برنامه پر دې توانیدلی، تر څو په هر یوه دغه روغتیايي مرکز کې لږ تر لږه د یوې ښځینه روغتیايي کارکوونکې د شتون زمینه برابره کړي. دا کار تر یوه ځایه پورې د کلیو په کچه د ماشوم د زېږون د ماهرانو او روغتیايي نرس قابله ګانو د روزنیز پروګرام د بریالي پای ته رسیدو له کبله ممکن شوی ده، چې کولای شو له دغو روزنیزو او ښوونیزو پروګرامونو څخه په دې ولایت کې د کلیو په کچه د قابله ګانو  او د ټولنې په کچه د نرسانو د روغتیايي زده کړې په توګه یادونه وکړو. همداشان، دغه پروګرام د صحت د برنامې تر پوښښ لاندې ټولو سیمو کې، د کلیو په کچه یو لړ روغتیايي مرکزونه هم د سیمه ییزو شوراګانو په مرسته جوړ او پیاوړي کړل او د روغتیايي کارکوونکو د دندو پر صلاحیت او اعتبارلیکونو باندې یې څارنیز تدابیر او جدي څېړنه عملي کړه.
د صحت برنامه د عامې روغتیا وزارت یو له مهمو پروګرامونو څخه شمېرل کېږي، چې د هغې تمویل د بې وځله هېوادونو لپاره د نړیوال بانک د نړیوالې پرمختیايي ادارې له بودیجې او د افغانستان د بیارغونې صندوق لخوا د څو نورو نړیوالو تمویلوونکو ادارو په ګډ مشارکت تر سره کېږي. د افغانستان د اسلامي جمهوري دولت د عامې روغتیا وزارت له ۲۰۱۳ کال څخه د ۲۰۱۷ کال د جون تر میاشتې پورې د PU-AMI په نوم له یوې غیر دولتي ادارې سره تړون لاسلیک کړی وو، تر څو د ډایکندي په ولایت کې د وزارت له لوري د څرګندو شویو روغتیايي ملي موخو سره سم بنسټیز روغتیايي خدمات وړاندې کړي. په دغو موخو کې د مور او ماشوم د مړینې د پیښو راکمول او د ماشوم د روغتیا ښه والی او د معیاري تغذي په خاطر د تدابیرو نیول شامل وو. له همدې کبله، دغه برنامه روغتیايي خدماتو ته د لاسرسي د زیاتوالي، ظرفیت جوړونې، د همکارۍ او همغږۍ د پیاوړتیا، د څارنې او ارزونې د اطلاعاتو د کارونې دودوالي او د درملو د لېږد او ورته د لاسرسي په برخه کې د اسانتیاوو په رامنځته کولو باندې متمرکزه ده.

Stitching Dreams: In Tamil Nadu, Rural Women Show the Way to Start Up India

Samik Sundar Das's picture
In our travels across rural Tamil Nadu we met many women who had a great deal of experience in working in the large garments factories of the state – in Tiruppur and Chennai. But, after getting married their family responsibilities forced them to leave their jobs and return to their villages. Now these young women have put their years of experience to use and are setting up small enterprises in their home villages, sewing garments for India’s huge domestic market. It is a win-win situation for all. Working out of thatched huts and refurbished cowsheds, the newly-minted women entrepreneurs not only turn in a tidy profit but also create much-needed employment for others. The large garment manufacturing companies, faced with crippling shortages of skilled labor, now outsource orders to these units. Today, these fast-growing women’s enterprises have not only opened up new avenues for rural women to work, boosting female labor force participation, but also added a new grassroots and gender dimension to the idea of Start Up India.   
As we entered the small hut of rammed earth thatched with coconut leaves, the sounds we heard belonged to a different world. Amidst the whir of industrial sewing machines, nine young women were busy stitching bolts of fabric into men’s shirts, destined for India’s vast domestic market for low-cost garments.  
Once a large cow shed, a garment unit today.

This was Inam Koilpatti village in India’s southern state of Tamil Nadu. Even though many villages in the state were rapidly urbanising, this village still had many huts, and prosperity was yet to arrive.
Two young women, Indhurani and Gurupakkiam, ran this tiny unit. Born with an entrepreneurial spirit, these women have unwittingly given a much-needed boost to the idea of ‘Start Up India’ in this poor region.
“We were both working at a company in Thalavaipuram,” they began. (Thalavaipuram is an emerging garments hub nearby.) “But, with family responsibilities it was getting hard for us to travel 20 km to work. Three years ago we approached our employer with a proposition. We would set up a unit in our village, if he would give us orders,” they narrated.

National Solidarity Programme Transformed Scores of Lives in Kandahar Province

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: دری | پښتو
The National Solidarity Programme (NSP) improved lives of millions of Afghans across rural Afghanistan. NSP's successor, the Citizens’ Charter Afghanistan Project aims to improve the delivery of core infrastructure and social services to participating communities through strengthened development councils. Photo Credit: Rumi Consultancy/World Bank

Not so long ago, 15 years to be exact, I remember when people in the districts of Kandahar used animals to transport their agricultural harvest to the provincial center. There were a few, if any, motorable roads, and we had a limited number of health centers and schools in the province. Most of the infrastructure laid in ruins. But worst of all, the economic condition of the average Afghan was quite bad with little or no access to income, opportunities, and facilities.
Things have changed since 2003. While many development projects have been implemented in Kandahar Province, the National Solidarity Programme (NSP) has been one of the most popular and high impact. Running from 2003 to 2016, NSP was implemented in 16 of 17 districts and set up 1,952 Community Development Councils (CDCs), which implemented over 3,300 projects.
In Kandahar, communities are very conservative, and, overall, the province is highly traditional. When the program was launched, people in Kandahar were not interested in establishing CDCs through holding elections at the village level.

تاثیرات برنامۀ همبستگی ملی بر زندگی مردم در ولایت کندهار

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: English | پښتو
برنامه همبستگی ملی زندگی میلیونها افغان روستانشین را در سراسر این کشور بهبود بخشیده است.  جاگزین این برنامه، برنامه میثاق شهروندی میباشد، که هدف ان یک پیمان اجتماعی میان حکومت و شوراهای انکشافی محلی است، تا از طریق تقویت این  شورا ها ارایه خدمات اساسی  در عرصه های  زیربنایی و اجتماعی را  به جوامع نیازمند بهبود بخشند.  عکس: شرکت مشورتی رومی/ بانک جهانی
سالهای نه چندان دور، دقیقاً ۱۵ سال پیش، زمانی را به یاد می آورم که مردم در ولسوالی های کندهار برای انتقال محصولات زراعتی شان به مرکز ولایت از حیوانات استفاده می کردند. در آنزمان در کندهار  شاید چند سرک محدود  وجود داشت و تعداد مراکز صحی و مکاتب انگشت شمار بود و در کل بسیاری از زیربناهای مهم در این ولایت در نتیجه حوداث انزمان متاثر گردیده بود . اما بدتر از همه اینکه، وضعیت اقتصادی افغان های که درامد متوسط داشتند‌‌ٰ، نیز چندان خوب نبود و دسترسی مردم به فرصت های درامدرا، و سایر تسهیلات معیشتی بسیار اندک و یا هم اصلاً وجود نداشت.
اما از سال ۲۰۰۳ به بعد همه چیز تغییر کرد. درحالیکه بسیاری از پروژه های انکشافی هم اکنون در ولایت کندهار تکمیل گردیده اند، لیکن در میان آنها برنامۀ همبستگی ملی یکی از برنامه های بسیار موفق و شناخته شده با بیشترین تاثیر گذاری بشمار میرود. این برنامه از سال ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۶، از مجموعی ۱۷ ولسوالی ولایت کندهار در ۱۶ ولسوالی آن تطبیق گردیده است و به تعداد ۱۹۵۲ شورای انکشافی محلی را ایجاد نموده است که از طریق آن بیشتر از ۳۳۰۰ پروژه تکمیل گردیده است.
مردم کندهار در کل  تابع یک سلسله رسوم مشخص میباشند و بطور عموم این ولایت از جمله ولایات بسیار سنتی محسوب میشود. زمانیکه این برنامه در کندهار آغاز به کار نمود، کندهاریان علاقۀ چندان به ایجاد شورا های انکشافی محلی که باید از طریق برگزاری انتخابات در سطح قریه ها ایجاد می شد، نداشتند.

په کندهار ولایت کې د خلکو په ژوند باندې د ملي پیوستون د برنامې اغېز

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان د ملي پیوستون برنامه توانېدلې، چې د میلیونونو هغو افغانانو په ژوند کې ښه والی رامنځته کړي کوم، چې په کلیو او بانډو کې ژوند کوي. د دغې برنامې ځای ناستې د ولسي تړون برنامه بلل کیږې، چې هدف یې د حکومت او سیمه ییزو پرمختیايي شوراګانو ترمینځ یو ټولنیز تړون دی، ترڅو د دغو شوراګانو د ملاتړ له لارې اړمنو ټولنو ته په زیربنايي او ټولنیزو برخو کې د اساسي خدماتو لمن پراخه کړي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک
کلونه پخوا، نژدې ۱۵ کاله وړاندې مې یادېږي، چې د کندهار د ولسوالیو خلکو د دغه ولایت مرکز ته د خپلو کرنیزو توکو د لېږد په موخه له څارویو ګټه اخیسته. هغه مهال په کندهار کې لږ شمېر سړکونو شتون درلود،  د روغتیایي مرکزونو او ښونځیو شمېر خو د ګوتو په شمېر وو او په ټوله کې د دې ولایت ډېری اړینې زېربناوې د هغه مهال د پېښو په پایله کې زیانمنې شوې وې. بده لا دا چې د هغو افغانانو اقتصادي وضعیت، چې منځنۍ کچه عایدات یې درلوده هم هومره ښه نه وو. هغه فرصتونه، چې له کبله یې عایدات او نور د ژوند سهولتونه ترلاسه کېدای شوی ډېر لږ او یا هم له سره یې لا شتون نه درلود.

خو له ۲۰۰۳م کال راهیسې هرڅه بدل شول. اوس ګڼ شمېر پرمختیایي پروژې په کندهار ولایت کې بشپړې شوې او په ګڼو یې کار روان دي، خو له دې منځه د ملي پیوستون برنامه تر نورو ډېر پېژندل شوی، بریالی او اغېزمن بلل شوی ده. دا برنامه له ۲۰۰۳ نه تر ۲۰۱۶ کلونو پورې د کندهار ولایت له ټولټال ۱۷ ولسوالیو څخه په ۱۶ ولسوالیو کې پلی شوی، او کابو ۱۹۵۲ سیمه ییزې شوراګانې یې رامنځته کړي دي، چې پرمټ یې تر ۳۳۰۰ ډېرې پروژې بشپړې شوي دي.

په ټوله کې کندهاریان ځینو ځانګړو اوصولو ته ژمن دي او خورا دودیز خلک دي. کله، چې دا برنامه په کندهار کې پیل شوه، خلکو د پرمختیایي سیمه ییزو شوراګانو له جوړېدو سره، چې د کلي په کچه د ټاکنو له لارې باید رامنځته شوی وی، هومره علاقه ونه ښوده.