Syndicate content

Gender

په کندهار ولایت کې د خلکو په ژوند باندې د ملي پیوستون د برنامې اغېز

Abdul Qayum Yousufzai's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان د ملي پیوستون برنامه توانېدلې، چې د میلیونونو هغو افغانانو په ژوند کې ښه والی رامنځته کړي کوم، چې په کلیو او بانډو کې ژوند کوي. د دغې برنامې ځای ناستې د ولسي تړون برنامه بلل کیږې، چې هدف یې د حکومت او سیمه ییزو پرمختیايي شوراګانو ترمینځ یو ټولنیز تړون دی، ترڅو د دغو شوراګانو د ملاتړ له لارې اړمنو ټولنو ته په زیربنايي او ټولنیزو برخو کې د اساسي خدماتو لمن پراخه کړي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک
کلونه پخوا، نژدې ۱۵ کاله وړاندې مې یادېږي، چې د کندهار د ولسوالیو خلکو د دغه ولایت مرکز ته د خپلو کرنیزو توکو د لېږد په موخه له څارویو ګټه اخیسته. هغه مهال په کندهار کې لږ شمېر سړکونو شتون درلود،  د روغتیایي مرکزونو او ښونځیو شمېر خو د ګوتو په شمېر وو او په ټوله کې د دې ولایت ډېری اړینې زېربناوې د هغه مهال د پېښو په پایله کې زیانمنې شوې وې. بده لا دا چې د هغو افغانانو اقتصادي وضعیت، چې منځنۍ کچه عایدات یې درلوده هم هومره ښه نه وو. هغه فرصتونه، چې له کبله یې عایدات او نور د ژوند سهولتونه ترلاسه کېدای شوی ډېر لږ او یا هم له سره یې لا شتون نه درلود.

خو له ۲۰۰۳م کال راهیسې هرڅه بدل شول. اوس ګڼ شمېر پرمختیایي پروژې په کندهار ولایت کې بشپړې شوې او په ګڼو یې کار روان دي، خو له دې منځه د ملي پیوستون برنامه تر نورو ډېر پېژندل شوی، بریالی او اغېزمن بلل شوی ده. دا برنامه له ۲۰۰۳ نه تر ۲۰۱۶ کلونو پورې د کندهار ولایت له ټولټال ۱۷ ولسوالیو څخه په ۱۶ ولسوالیو کې پلی شوی، او کابو ۱۹۵۲ سیمه ییزې شوراګانې یې رامنځته کړي دي، چې پرمټ یې تر ۳۳۰۰ ډېرې پروژې بشپړې شوي دي.

په ټوله کې کندهاریان ځینو ځانګړو اوصولو ته ژمن دي او خورا دودیز خلک دي. کله، چې دا برنامه په کندهار کې پیل شوه، خلکو د پرمختیایي سیمه ییزو شوراګانو له جوړېدو سره، چې د کلي په کچه د ټاکنو له لارې باید رامنځته شوی وی، هومره علاقه ونه ښوده.

A path toward better health for India’s women

Parvati Singh's picture
 World Bank
In India, Members of a self-help group (SHG) like this one discuss women’s  health issues with female health workers. Credit: World Bank

A little over six years ago, Neelam Kushwaha’s first daughter was born weighing 900 gm at birth, severely underweight. Neelam went into labor while working at the local construction site in Jori village, Rewa, Madhya Pradesh, India. Many people work at such local construction sites in rural areas for daily wages ranging from INR 150-280 (about $2- 4$) per day. Her daughter Manvi, was preterm, and Neelam spent months recovering from child birth complications.

Three years later, when Neelam was pregnant with her younger daughter, Sakshi, she quit wage labor and sought employment at an incense manufacturing unit established by World Bank’s Madhya Pradesh District Poverty Intervention Project (MPDPIP) in 2011. At her new role, she earned more and did not engage in labor intensive work during the final months of her pregnancy. Sakshi was born a healthy 3 kilos.

In the course of my field work supported by South Asia Food and Nutrition Security Initiative (SAFANSI) in 2015, I came across several similar stories.

MPDPIP’s livelihood based approach offered several opportunities towards income supplementation for women self-help groups (SHGs) and rural households through agriculture, dairy/poultry farming and local enterprises, among others.

As evident by Neelam’s experience, MPDPIP’s benefits went beyond income and spilled over into health improvement as well.

I learnt that prior to MPDPIP, childbirth in hospitals was difficult due to prohibitively high costs of travel and hospital stay. Pre-existing government schemes such as the Janani Suraksha Yojana (JSY) offer about INR 1,400 ($20) to rural women who opt for hospital deliveries. However, this payment occurs post-partum, and pre-delivery costs have to be borne upfront by pregnant women.

Post MPDPIP, women were able to opt for hospital deliveries with greater ease due to access to credit from their SHGs. This is particularly relevant for Madhya Pradesh as it has consistently fared poorly with respect to institutional deliveries.

سکتور انرژی افغانستان راه را برای تساوی جنسیتی در این سکتور هموار ساخته است

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | پښتو
د افغانستان برشنا شرکت اخیرا یک سلسله اقدامات قابل توجهی را به منظور مشارکت زنان در فعالیت های تجارتی این اداره روی دست گرفته است. عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی

تداوم چندین دهه خشونت، تبعیض آشکار و موانع فرهنگی بشمول محدودیت بر سهم گیری زنان در فعالیت های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در افغانستان، باعث گردیده، تا فرصت های کاری برای زنان در این کشور اندک ومحدود شود و نقش آفرینی آنان در تمامی ساختار های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی به شدت تحت تاثیر قرار گیرد.
 
با وجود آنکه افغانستان در بیشتر از یک دهه گذشته به یک سلسله دست آورد های چشمگیری در ابعاد تسجیل تساوی حقوق شهروندی در قانون اساسی و همچنین حمایت و پشتیبانی از شمولیت زنان در مکاتب و پوهنتون ها دستیاب گردید، اما هنوز هم دسترسی فراگیر به تساوی جنسیتی در این کشور مستلزم  تغییرات بنیادی اجتماعی می باشد.
 
حالا زمان تغییراست و د افغانستان برشنا شرکت، که یگانه شرکت ملی در عرصه فراهم سازی و توزیع انرژی برق در کشور می باشد، زمینه تطبیق این امر را مهیا می سازد.
 
 از جمله ۷۰۰۰ کارمند فعال در این شرکت، حدود ۲۱۸ تن آنان را زنان تشکیل می دهد، که بسیاری از آنها در سطوح پائینی بخصوص دربخش های حمایتی مصروف اجرای مسولیت ها و وظایف خویش هستند. با اینحال، متعاقب تعیین رییس اجراییوی جدید، هیأت رهبری شرکت برشنا متعهد به تشویق تساوی جنسیتی در این اداره می باشد.
 
پروژۀ پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی که از طریق صندوق بازسازی افغانستان تمویل میشود، شرکت برشنا را در راستای عملی شدن این تعهد همکاری مینماید.  شایان ذکر است که این صندوق توسط بانک جهانی مدیریت میشود. پروژه پلان گذاری و حمایت از ظرفیت سازی در کنار راه اندازی جلسات متعدد آگاهی دهی برای کارکنان شرکت متذکره پیرامون مسایل جنسیتی؛ برای کارکنان اناث این شرکت زمینه آموزش های تخصصی را نیز فراهم نموده است. د افغانستان برشنا شرکت متعهد به ارایۀ فرصت های کارآموزی برای فارغان طبقه اناث پوهنتون ها می باشد، تا به این ترتیب برای آنان فرصت های متوازن شغلی فراهم شود و میزان مشارکت زنان در سکتور انرژی افزایش کسب نماید.
 
با درک این موضوع که در جامعه کنونی افغانستان اکثریت کارکنان زن از اعتماد به نفس کمتری برای رقابت با مردان برخوردار می باشند، اما د افغانستان برشنا شرکت برای کارکنان زن در این اداره  زمینه دسترسی به فرصت های کاری جدید را آسانتر ساخته و یک سلسله اقدامات لازم و درخور توجه به منظورمشارکت بیشتر زنان در فعالیت های تجارتی این شرکت را نیز به منصهء اجرا قرار داده است.

Afghanistan’s energy sector leads the way for gender equality

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
Afghanistan's power utility (DABS) has recently taken steps necessary to ensure that women are involved in all business operations within the organization. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


In Afghanistan, decades of violence, common discriminatory practices, and cultural barriers, including restrictions on mobility, have denied women job opportunities and left them severely underrepresented in all sectors of society.
 
Despite considerable achievements in the last decade, such as the national Constitution guaranteeing equal rights as well as increased enrollment in public schools and universities, achieving gender equality will require widespread social changes.
 
Yet, change is happening and Da Afghanistan Breshna Sherkat (DABS), Afghanistan’s national power utility, is showing the way.
 
With a workforce of about 7,000, the company employs only 218 women, most of whom at a junior support level. However, under the leadership of its new CEO, DABS management has committed to promoting gender equality.
 
The Planning and Capacity Support Project of the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF), managed by the World Bank, is helping DABS deliver on that commitment. The project organized awareness sessions for DABS staff on gender-related issues and provided specialized training to female employees. DABS has committed to providing internships to female university graduates to ensure women can find job opportunities and fully participate in the energy sector.
 
Realizing that the majority of its female staff lacked the confidence to compete with men, DABS is facilitating access to new job opportunities for women employees and has taken steps to ensure that women are involved in all business operations within the organization.

د افغانستان د انرژۍ سکتور د جنسیتي تساوي د هڅونې په موخه د دغه سکتور د پرمختیا لاره هواره کړې ده

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | دری
د افغانستان بریښنا شرکت په دې وروستیو کې د دغې ادارې په سوداګریزو فعالیتونو کې د ښځو د مشارکت لپاره یو شمېر د ستایلو وړ کړنې ترسره کړي دي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک


د زور زیاتي د څو لسیزو دوام، ښکاره تبعیض او د افغانستان په ټولنیزو، کلتوري، سیاسي او اقتصادي فعالیتونوکې د ښځو پر ښکېلتیا د محدودیتونو په ګډون کلتوريز خنډونه د دې لامل ګرځیدلی، تر څو په دې هېواد کې د ښځو لپاره کاري فرصتونه کم او محدود کړل شي او په ټولو سیاسي، اقتصادي، کلتوري او ټولنیزو جوړښتونو کې د هغوی رول تر اغیز لاندې راوستل شي.
 
سره له دې چې افغانستان، په تیره څه باندې یوه لسیزه کې په خپل اساسي قانون کې د اتباعو د حقونو د تساوي د تسجیل په اړه یو لړ د پام وړ لاسته راوړنې لرلي دي او همداشان په ښوونځیو او پوهنتونونو کې د ښځو او نجونو له ګډون څخه ملاتړ او مرسته تر لاسه شوې ده، خو بیا هم په دې هېواد کې جنسیتي تساوي ته پراخ لاسرسی، بنستیزو ټولنیزو بدلونونو ته اړتیا لري.
 
اوس د بدلون وخت دی او د افغانستان برېښنا شرکت، چې په هېواد کې د برېښنا د وړاندې کولو او وېشلو یوازینی ملي شرکت دی، د همدې امر د پلي کولو زمینه یې برابره کړې ده.
 
په دې شرکت کې له ټولټال ۷۰۰۰ فعال کارکوونکو څخه، نږدې ۲۱۸ یې ښځې دي، چې د هغوی هم زیاتره شمېر یې په ټيټو کچو کې په تیره بیا په ملاتړیزو برخو کې خپلې دندې پر مخ وړي. له نیکه مرغه، د نوي اجرائیوي مشر په ټاکل کېدو سره، د برېښنا د شرکت د رهبري هیأت په دغه اداره کې د جنسیتي تساوي هڅولو ته ژمن ده.
 
د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه چې د افغانستان د بیارغونې د صندوق له خوا تمویلیږي، د برېښنا له شرکت سره د همدې ژمنې په پلي کولو کې مرسته کوي. د یادونې وړ ده، چې دغه صندوق د نړیوال بانک له خوا مدیریت کېږي. د پلان جوړونې او ظرفیت جوړونې د ملاتړ پروژه د همدې شرکت د کارکوونکو لپاره د جنسیتي مسایلو په اړه د خبراوي د بېلابېلو ناستو د جوړولو تر څنګ؛ د همدې شرکت د ښځینه کارکوونکو لپاره یې د تخصصي زده کړو زمینه هم برابره کړې ده. د افغانستان برېښنا شرکت له پوهنتونونو څخه د ښځینه فارغانو لپاره د کار د زده کړې د فرصتونو وړاندې کولو ته هم ژمن دی، تر څو په همدې ترتیب سره د هغوی لپاره متوازن شغلي فرصتونه برابر او د انرژی په سکټور کې د ښځو د ګډون کچه زیاتوالی ومومي.

د افغان کډوالو او بې ځايه شوو د بېرته يو ځاى کولو کاري پلان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
 یوه بې ځایه شوې کورنۍ د کابل د یوې ناحیې په یو کندواله ودانۍ کې. انځور: رومي شرکت/ نړیوال بانک

څرنګه چې د جون ٢٠مه د کډوالو نړيواله ورځ نومول شوې، بايد په ياد ولرو، چې د کډوالو ناورين  يوازې په يوه هېواد کې د پرمختګ مخنيوى نه کوي، بلکې يو بل داسې بحران، چې د ودې په حال کې دى، په خپل هېواد کې د ګڼو نورو خلکو کورنۍ بې ځايه کېدنه ده، دغه خلک د کورنيو بې ځايه شوو په نامه يادېږي. د دغې ستونزې د حل په موخه د سترو سياسي او ټولنيزو فشارونو تر څنګ، دا موضوع د نړۍ په څو هېوادونو کې د ودې په حال کې ده.

په افغانستان کې نږدې ۱،۲ميليونه بې ځايه شوي وګړي شته، چې د امنيتي او طبيعي پېښو په سبب د کورونو پرېښودو ته اړ شوي دي. شپږ ميليونه نور کډوال له ٢٠٠٢ زېږدیز کال راهيسې بېرته خپل هېواد ته راغلي، چې په پورتنۍ ياده شوې شمېره ور زيات شوي، کولى شو  ووايو، چې په هرو پنځو افغانانو کې يې يو راستنېدونکى دى. په ٢٠١٦ زېږدیز کال کې څه باندې ۶۲٠،٠٠٠ افغانان يوازې له پاکستان څخه افغانستان ته را ستانه شوي دي.  د بې ځايه شوو او راستنېدونکو دغه ستر هجوم د افغانستان پر ټولنه او اقتصاد ستر فشار راوړى او تر څنګ يې د هېواد سيمه ييز ثبات ته ستر خطر ګڼل کېږي.

کله چې په افغانستان کې د نړيوال بانک د مسوول په توګه وټاکل شوم، د بې ځايه شوو او بېرته را ستنو شوو ستونزو او د  دغوستونزو د افغان حکومت هڅو ستومانه او خپه کړم. د خپلو لومړيو کاري ورځو په ترڅ کې مې د ٢٠١٦ زېږدیز کال په نومبر کې د کډوالو لپاره د ملګرو ملتونو عالي کمېشنري مرکز څخه ليدنه درلوده. دې مرکز د افغان بېرته راستنېدونکو لپاره د لومړي مرکز په توګه دنده اجرا کوله. په همدې مرکز کې د بېرته راستنو شوو لپاره نغدي، غير نغدي مرستې، د عامه پوهاوي او ساتونکي پروګرامونه تر سره کېدل. 

A roadmap to reintegrate displaced and refugee Afghans

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A displaced family has taken shelter in a ruined house on the outskirts of Kabul. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


As the world marks World Refugee Day on June 20, we must remember that it is not only the refugee crisis that is hampering development efforts in many countries. There is also a silent emerging crisis of people driven from their homes to another part of their own country, people known as internally displaced persons (IDPs). It is a growing issue that several countries are facing, with enormous social and political pressures to address.

In Afghanistan, there are an estimated 1.2 million people who are internally displaced because of insecurity or are being forced to leave their homes due to natural disasters. This is in addition to the nearly 6 million people who have returned to Afghanistan since 2002, making one in five Afghans a returnee. In 2016, more than 620,000 Afghans returned from Pakistan alone.

The massive influx of returnees and IDPs is placing tremendous pressure on Afghanistan’s already fragile social and economic infrastructure and is a threat to regional stability.

When I first took up my position as Country Director of the World Bank for Afghanistan, I was struck by the plight of returnees and IDPs and by how hard-pressed the Afghan government was in dealing with them. During my first days in office, back in November 2016, I visited a United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) center on the outskirts of Kabul. The center serves as the first entry point for returnees where they can receive assistance—including cash—and attend awareness and safety sessions to help them better integrate in their new communities.  

پلان کاری برای اسکان مجدد بیجاشدگان و مهاجرین افغان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
یک فامیل بیجاشده در یکی ازنواحی کابل در یک ساختمان مخروبه. عکس: شرکت رومی/بانک جهانی 


ازآنجایکه ٢٠ جون روز بین المللی مهاجرین نامیده شده است؛ باید به یاد داشت که بحران مهاجرین، تنها مانع پیشرفت در یک کشور نیست. بحران دیگری که آهسته در حال رشد است، همانا بیجا شدگان داخلی است بیجا شدگان داخلی به کسانی گفته میشود که از خانه های خودشان به مناطق دیگر همان کشور بیجا میشوند. با وجود فشارهای زیاد سیاسی و اجتماعی برای رسیدگی به آن، این موضوع در چندین کشور جهان در حال رشد است.

در افغانستان، تقریباً ۱،۲ میلیون نفوس بیجاشده وجود دارد، که یا بخاطر مشکلات امنیتی و یا هم بخاطر حوادث طبیعی، مجبور به ترک خانه های شان شده اند. شش میلیون افغان دیگری که از سال ٢٠٠٢ میلادی بدینسو، دوباره به کشور شان برگشته اند را نیز میتوان به آمار فوق علاوه کرد و میتوان گفت که در هر پنج افغان، یک تن آنها از بازگشت کنندگان میباشد. در سال ٢٠١٦میلادی، بیش از ٦٢٠،٠٠٠ افغان، تنها از پاکستان به افغانستان بازگشت نموده اند. این هجوم بزرگ بیجاشدگان و عودت کنندگان، فشار سنگین را بالای جامعه و اقتصاد ضعیف افغانستان وارد کرده، خطر بزرگی به ثبات منطقوی این کشور محسوب میشود.

زمانیکه به حیث ریس دفتر بانک جهانی برای افغانستان تعیین شدم، گرفتاری های دولت در رسیدگی به مشکلات عودت کنندگان و بیجاشدگان در این کشور، مرا سخت نگران ساخت. در جریان روزهای اول کاری ام در نومبر ٢٠١٦ میلادی، براى بازديد از یکی از مراکز کمیشنری عالی سازمان ملل برای پناهندگان  در کابل رفتم. این مرکز به عنوان اولین محل ورود برای عودت کنندگان افغان ایفای وظیفه میکند. کمک های نقدی و غیرنقدی، آگاهی دهی و جلسات ایمنی برای بازگشت کنندگان، در همین مرکز صورت میگیرد.
 

From subsistence laborer to Amazon seller: A story from Bihar, India

Mio Takada's picture
 JEEViKA
Kuraisa creating traditional lac bangles . Photo Credit: JEEViKA


Kuraisa lives in the Majhaulia village in Muzaffarpur district of Bihar, India. As an artisan, she and her family create  traditional lac bangles – colorful bracelets made of resinous materials and usually molded in hot kilns – in their small home production unit.
 
In early 2016, Kuraisa joined a self-help group made up of other lac bangle producers and supported through the World Bank’s Bihar Rural Livelihoods Project (BRLP), also known locally as JEEViKA.
 
The self-help group taught Kuraisa new design techniques and loaned her $2,300 to start her own business. One year later , Kuraisa has added two more production units to her home, which provide full time jobs to her relatives  and to as many as 6 additional workers during peak season.
 
Kuraisa’s annual business income has now tripled to $10,000. The self-help group has expanded and nearly 50 artisan families in the village have joined, giving rise to a village enterprise cluster with an annual revenue of $450,000.

Pakistan bridges the gender divide by embracing a digital economy

Priya Chopra's picture
Registration at the Digital Youth Summit. DYS is an age and gender-inclusive diversified digital platform.
Photo Credit: Digital Youth Summit


Standing in line to sign up for the Digital Youth Summit in Peshawar this May, I struck up a conversation with a young woman from Peshawar. I was pleasantly surprised by her level of interest and eagerness in participating at the tech conference.  She was keen to develop an app that would allow her to sell home-based food products at a national level.  She had already gathered a group of friends who would work with her on different aspects of task planning and implementation.  Her enthusiasm was palpable and infectious.  Born and raised in South Asia, I understand the constraints local women face in largely male dominated societies.  I was therefore heartened by the large turn-out of women queuing to enroll for the workshops.  

Pages