Syndicate content

Health

It’s time to end malnutrition in South Asia

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.
Chronic malnutrition remains prevalent across South Asia as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.

In Sri Lanka, as in the rest of South Asia, improving agricultural production has long been a priority to achieve food security. 

But growing more crops has hardly lessened the plight of malnutrition. 

Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices. 
And children and the poorest are particularly at risk.

South Asia is home to about 62 million of the world’s 155 million children considered as stunted-- or too short for their age. 

And more than half of the world’s 52 million children identified as wasted—or too thin for their height—live in South Asia. 

Moderate-to-severe stunting rates ranged from 17 percent in Sri Lanka in 2016 to a high 45 percent in Pakistan in 2012–13, with rates above 30 percent for most countries in the region.

Moderate-to-severe wasting rates ranged from 2 percent in Bhutan in 2015 to 21 percent in India in 2015–16, with rates above 10 percent for most countries in the region. 

The social and economic cost of malnutrition is substantial, linked to impaired cognitive development, chronic disease, and lower future earnings.

And sadly, much remains to be done to ensure children across South Asia can access the nutritious foods they need to live healthy lives. 

A Pakistani daughter and her destiny

Sameera Al Tuwaijri's picture



Koshi is 4 days old. She was born in a small village near Hyderabad (Sindh, Pakistan) and is one of four siblings – all girls, all under the age of 10. Her parents were hoping that this time it would be a boy, but perhaps better luck next time? Her mother is worried that if she doesn’t give birth to a boy, she will be stigmatized. Family planning is out of the question – not that she and her husband have even discussed this. She worries about her girls’ well-being too. They are underweight and get sick a lot. She wants them to grow up healthy and get an education. Koshi’s father is worried about them too. He is a tenant farmer with a meager income. He already struggles to provide the basic necessities – food, clothing, shelter. Even if they marry young, how will he arrange their dowries? Of course this is only if Koshi and her sisters live long enough.

Koshi’s chances of survival are slim. In Pakistan, 1 in 20 newborns die within the first month of their birth.[i] By age 5, 79 of every 1000 children born die. There is an 11 percent chance that they will not survive beyond age 14 years.[ii] The situation in Sindh is worse than the national average, and the risk of deaths is higher in its rural areas where access to healthcare and other social services is more limited. Investing in the health and well-being of the population, especially the youth is pivotal for Sindh’s economic growth and development.

Having a primary health center near the village and local lady health workers for example will improve the girls’ chances of access to healthcare and childhood immunization – necessary for protection against diseases such as measles, polio, and diphtheria that still take a heavy toll on children’s lives. It also improves the mother’s access to skilled birth attendance. Skilled attendance at birth reduces newborn deaths by 43 percent[iii] and maternal deaths by 66.67 percent.[iv]

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

نشر آمار و ارقام اخیر پیرامون وضیعت فقر در افغانستان: هشدار برای اقدامات عملی و پیشگیرانه، نه ایجاد نا امیدی

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو

نشر سروی وضعیت زندگی درافغانستان توسط اداره مرکزی احصائیه یک تصویری کلی از واقیعت های موجود را در این کشور برملا میسازد. آمار و ارقام ارایه شده حاکی از آنست که بیشتر از نصف افغانها در زیر خط فقر زندگی مینمایند، که این حالت نشان دهنده تشدید وخامت اوضاع اجتماعی- اقتصادی نسبت به سالهای ۲۰۱۱-۲۰۱۲ میلادی[i] میباشد. نشر یافته ها و ارقام تازه این سروی در زمان مناسبی صورت میگیرد، چنانچه که این ارقام نخستین بسته معلومات تحلیلی پیرامون چگونگی وضعیت رفاه مردم افغانستان را پس از زمان انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروی های بین المللی به نیرو های امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۴ فراهم میسازد.

باوجود اینکه یافته ها این سروی نا اُمید کننده اند، اما مبتنی بر واقیعت اند

باتوجه به آنچه که در افغانستان در طی پنج سال گذشته اتفاق افتاده و این کشور مسیر پر فراز و نشیب پیموده، افزایش چشمگیر فقر در این مقطع زمانی دور از انتظار نبود. میزان بُلند فقر رابطه مستقیم با رکود فعالیت های اقتصادی، افزایش تراکم  نفوس و بدتر شدن وضعیت امنیتی دارد. از سوی دیگر ساختار های اقتصادی افغانستان طی سالیان متمادی در اثر جنگ و ناامنی از هم فروپاشیده و منابع بشری و معیشتی آن بنابر بی ثباتی و نا امنی به شدت آسیب دیده باشد، بدون شک که ریشه های فقر بستر گسترده دارد.

با شروع تدریجی خروج نیرو های بین المللی در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی، و کاهش همزمان کمک های مالی به بخش های نظامی و ملکی، میزان عرضه و تقاضا به خدمات و فعالیت های اقتصادی و سکتور خصوصی نیز به شدت کاهش یافت. بدترشدن اوضاع امنیتی پس از سال ۲۰۱۴؛ باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران و مسهلکین نسبت به اوضاع سیاسی گردید و این وضعیت بالنوبه یک شوکه اقتصادی بزرگ را ایجاد کرد. بدون شک میزان رُشد اقتصادی افغانستان که طی سالیان ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ همه ساله در حدود ۹،۴ درصد بود، در اثر بدتر شدن اوضاع امنیتی در جریان سالهای ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۶ به ۲،۱ درصد کاهش یافته است. همزمان با رُشد ۳ درصدی میزان نفوس در سال، میزان درآمد سرانه به حساب تولید ناخالص داخلی از سال ۲۰۱۲ بدینسو به طور دوامدار کاهش یافته است، چنانچه که  در سال ۲۰۱۶ به اندازه ۱۰۰ دالر امریکایی کاهش در مقایسه به سال ۲۰۱۲ گزارش گردیده است. شایان ذکر است که حتی در طول سال های که افغانستان رُشد اقتصادی مطلوب را تجربه کرد، کاهش قابل ملاحظۀ در میزان فقر رونما نگردید، زیرا محور رُشد اقتصادی در کاهش فقر بر محلات فقیر این کشور متمرکز نبود. رویهمرفته با پیش افتادن افزایش رُشد نفوس از رُشد اقتصادی در طی سال های اخیر، افزایش میزان فقر غیر قابل اجتناب بود.

Removing the stigma of mental illness in India

Varalakshmi Vemuru's picture
A report on the economic burden of mental illness argues that depression and anxiety disorders cost the world nearly $1 trillion annually. Conversely, every dollar invested in mental health contributes $4 to the economy. Photo credit: TNMHP

April 7 marked the 70th anniversary of World Health Day. This was an opportunity for the global community to redouble its efforts to ensure that all people can improve their health, including their mental health.
 
When his father died, Gopi, a carpenter in rural Tamil Nadu, India was overwhelmed by an enormous mental and financial burden.

Gopi became depressed, left his job, and isolated himself.

As his condition worsened, Gopi’s two younger sisters dropped out from high school to take on farming jobs to support the family.

However, thanks to medicine, counseling, and livelihood support from the Mental Health Program (TNMHP), Gopi eventually rehabilitated himself and got back to carpentry a year later.

With time, he even took out a Rs. 20,000 loan to start his own carpentry business.

Gopi’s experience—and many others’—illustrate how mental health is integral to well-being.

The World Bank recognizes mental health as a key challenge to sustainable development.

A report on the economic burden of mental illness argues that depression and anxiety disorders cost the world nearly $1 trillion annually. Conversely, every dollar invested in mental health contributes $4 to the economy.

Accordingly, the World Bank-supported the Mental Health Program in the state of Tamil Nadu, India that incorporates best practices in mental health from around the world.

The project is an important instrument in addressing the magnitude of India’s mental health challenges, and provides a successful model for the implementation of the national mental health policy and improve mental health infrastructure and care in Indian states.

By closely involving the community, the project reduced stigma and prejudice attached to mental illness and empowered vulnerable people with mental disabilities to gain respect in their communities.  

People with mental disabilities are diagnosed and treated and provided livelihood support through vocational training, self-help groups, job cards, and identity cards to access social benefits.

چگونه دولت افغانستان خدمات صحی با کیفیت را برای افغانها فراهم مینماید؟

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | پښتو
A local woman has brought her eight-month-old son to the Baidari Hospital in eastern Jalalabad city for vaccination.
یک خانم پسر هشت ماهه اش را جهت واکسیناسیون به شفاخانه بیداری در شهر جلال آباد اورده است. عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی

باوجود تداوم نا امنی ها در جریان ۱۵ سال گذشته، افغانستان در راستای تأمین خدمات صحی با کیفیت برای شهروندان این کشور به پیشرفت های قابل ملاحظه دست یافته است، که میتوان بطور نمونه از پیشرفت در قسمت صحت و سلامتی مادران و اطفال یاد کرد. گسترش دامنۀ خدمات صحی به دور دست ترین نقاط این کشور، به خصوص برای دوردست و محروم در نتیجۀ یک مشارکت مبتکرانه دولت با موسسات غیر دولتی فراهم گردیده است.

به منظور درک بهتر تحلیل دست آورد ها در سکتور صحت و پایه گذاری شاخص های عمده به منظور ارزیابی خدمات صحی، ما نشستی را با غلام دستگیرسعید، یکتن از متخصصین ارشد صحت در بانک جهانی و نویسنده گزارش اخیر تحت نام   بهبود درعرضه خدمات  صحی در افغانستان با وجود مشکلات ناامنی طرح ریزی نموده و یک سلسله پرسش های را قرار شرح ذیل مطرح ساختیم.

د افغانستان دولت څنګه د افغانانو لپاره ښه روغتيايي خدمتونه برابروي؟

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | دری
A local woman has brought her eight-month-old son to the Baidari Hospital in eastern Jalalabad city for vaccination.
یوې میرمنې په جلال آباد ښار کې خپل ماشوم د واکسین په موخه د بیداري روغتون ته راوستۍ ده. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک

په تېرو ۱۵ کلو کې، پر روانې ناامنۍ سربېره، افغانستان د خپلو خلکو،‌ په ځانګړي ډول ښځو او کوچنيانو، د روغتيا ښه کولو په برخه کې منظم پرمختګ کړی. روغتيايي خدمات له نادولتي موسسو سره د ګډو نوښتيزو هڅو په مرسته په لرې پرتو سيمو کې غريبو محلاتو ته غځېدلي دي.

پدې د پوهېدو لپاره چې څه شي د دغو روغتيايي لاسته راوړنو په برخه کې مرسته کړی، موږ په کابل کې د نړيوال بانک د روغتيا له مشر کارپوه، غلام دستګير سعيد، سره چې د تازه چاپ شوي، په افغانستان کې د روغتیایی خدمتونو د وړاندي کولو ښه والی د ناامني له شتون سره سره، په نامه راپور يو ليکوال هم دی، غږېدلي يو.

 

How has Afghanistan achieved better health for its citizens?

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: پښتو | دری
A local woman has brought her eight-month-old son to the Baidari Hospital in eastern Jalalabad city for vaccination.
A local woman has brought her eight-month-old son to the Baidari Hospital in eastern Jalalabad city for vaccination. Photo Credit: Rumi Consultancy/ World Bank

Over the last 15 years—despite continuing insecurity—Afghanistan has made steady progress to improve the health of its citizens, especially women and children. Health services have expanded as far as remote areas to reach underserved communities thanks to innovative partnerships with Non-Governmental Organizations (NGOs).

To understand what underpins such health gains, we sat down with Ghulam Dastagir Sayed, Senior Health Specialist at the World Bank and one of the authors of the recently published report Progress in the Face of Insecurity.  

Mainstream Bollywood movie influencing age-old taboos about menstrual health in India

Kanchan Parmar's picture
Over this long Holi weekend, I finally caught up with Padman - the Bollywood movie that tells the inspiring, real life story of Arunachalam Muruganantham – a school drop-out and social entrepreneur from Tamil Nadu who invented a low cost, sanitary pad making machine, and distributed pads to under-privileged women across India.
 
Arunachalam Muruganantham at TED@Bangalore
Arunachalam Muruganantham at [email protected]. Photos courtesy [email protected]

Muruganantham’s lifelong mission to create awareness about unhygienic practices and taboos around menstrual health, especially among rural Indian women, has now been recognised globally.
 
I could never have imagined a macho Hindi film ‘Hero’ testing and trying out sanitary pads to make his wife’s life easier!
 
Menstrual health and hygiene are huge gender and public health issues in India. More than half of India’s women between 15 and 24 years of age lack access to hygienic protection measures during menstruation (National Family Health Survey 2015-16).

Pages