Syndicate content

Health

Clean and Green Bangladesh: A goal that can be achieved

Karin Erika Kemper's picture
 

"Think before you do, not after you're done,” says a Bengali proverb that applies to an urgent threat today for Bangladesh—major environmental problems spawned by rapid urbanisation and industrialisation. A decade of strong economic growth helped Bangladesh reach lower middle-income status while sharply decreasing its poverty rate, a remarkable achievement. But like many countries in the world, such progress has come at considerable environmental cost.

According to our just released report, "Country Environmental Analysis", Bangladesh is among the countries most affected by pollution and other environmental health risks. The monetary cost to the Bangladeshi society of environmental degradation in urban areas, measured in terms of foregone labour output was equivalent to about one percent of the Gross Domestic Product (GDP) annually.  If one takes into account the broader welfare impacts of mortality attributed to environmental risks, the economic cost is equivalent to 3.4 percent of the national GDP. Noncompliant industries and inadequate waste management of hazardous and nonhazardous materials are polluting the cities' air as well as surface and ground water. The study also indicated that many rivers around Dhaka are polluted.

ښه تغذي د افغانستان یو له لومړیتوبونو څخه

Michelle Mehta's picture
Also available in: English | دری
Community based, preventative approaches to health care will improve stunting and wasting outcomes for Afghan children
د روغتیا پالنې په برخه کې د خلکو د اړتیاوو پر بنسټ د مخنیونکو تدابیرو نیول کولاۍ شي د ماشومانو د پڅې ودې او د هغوی د روغتیايي نیمګړتیاوو له امله ناوړه اغېزو کې ښه والۍ راولي. انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک

افغانستان شپېتم هېواد وو چې تېر کال د خوارځواکۍ د له منځه وړلو د نړیوال خوزښټ سره مل شو. د خلکو لپاره د یوې سوکاله او غوره راتلونکې د برابرولو لپاره دغه هېواد د دغه تصمیم په نیولو سره خپل پیاوړۍ هوډ کې څرګند کړ او دا پانګونه ېې خورا اړینه وبلله.
 
په دغه نړیوال خوخوزښټ کې د افغانستان ګډون په خورا حساس وخت کې ترسره شوی ده، ځکه له څلوېښت سلنې زیات افغان ماشومان اړینه وده نلري او په مزمنه خوارځواکۍ اخته دي او یا ټیټ قدونه لري.
 
په لږ عمر کې له ودې څخه پاتې کېدل د ماشومانو د ناکافي تکامل او ودې بېلګه بلل کېږي، چې د هېواد د اقتصادي ودې او پرمختګ لپاره د هغوی د مشارکت ځواک راکموي.
 
له بلې خوا، هغه ماشوم، چې ښه تغذیه شوی وي، تحصیل او زده کړو ته زیاته لېوالتیا لري، او خپل درس ښه زده کوي، چې دا په خپل وار سره د ځوانۍ په مهال د هغه لپاره د زیات عاید د ترلاسه کولو زمینه برابروي. له همدې کبله دا احتمال، چې دغه شان ماشومان د ودې د پړاونو په بشپړولو او د تغذېې لپاره د وړ شرایطو پوره کولو سره له بېوزلي څخه وژغورل شي، زیاتېدونکی ده.[1]

تغذي بهتر یکی از اولویت های افغانستان

Michelle Mehta's picture
Also available in: English | پښتو
Community based, preventative approaches to health care will improve stunting and wasting outcomes for Afghan children
اتخاذ تدابیر پیشگیرانه در زمینه مراقبت های صحی مبتنی بر نیاز های مردم میتواند نتایج ناگوار ناشی از رُشد و نموی بطی اطفال و نارسایی های صحی آنها را بهبود بخشد. عکس: شرکت مشورتی رومی/ بانک جهانی

در سال گذشته میلادی افغانستان شصتمین کشورجهان بود، که شامل حرکت جهانی محو سوء تغذی گردید. با اتخاذ این تصمیم، این کشور تعهد قوی خویش را در راستای سرمایه گذاری به منظور تأمین آیندۀ بهتر برای شهروندان اش نشان داد.

شمولیت افغانستان در این حرکت جهانی در زمان خیلی حساسی صورت گرفته، زیرا بیشتر از چهل در صد کودکان افغان از رُشد و نمو مطلوب باز مانده اند و مصاب به سوء تغذی مزمن یا قد کوتاهی میباشند.

باز ماندن از نمو در سن کم نشانه یی از انکشاف و تکامل ناکافی کودکان است که توان مشارکت آن ها را در رشد اقتصادی و پیشرفت کشور شان کاهش میدهد.

از سوی دیگر، کودکی که خوب تغذیه شده باشد، تمایل بیشتر به تحصیل و آموزش داشته، و دروس خویشرا خوبتر فرا میگیرد، که این امر بالنوبه در زمان بلوغ زمینه کسب درآمد بیشتری را برای آنها فراهم میکند. بناً احتمال این که این چنین اطفال با تکامل مراحل نمو و شرایط مساعد تغذی از فقر رهایی یابند، بیشتر میگردد.[1]

در نتیجه میتوان گفت که با کاهش مشکلات رُشد و نموی کودکان، دولت افغانستان میتواند فواید زیادی را حاصل کند که  دست یابی به این هدف به نوبۀ خود به رشد اقتصادی کشور، افزایش تولیدات و انکشاف سرمایۀ بشری کمک میکند.
جهت کمک به دولت افغانستان در سرمایه گذاری بالای تغذی، نهاد جنوب آسیا برای مصؤنیت غذایی و تغذیه ، وزارت صحت عامه، بانک جهانی و صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد  (یونسیف) در همکاری با همدیگر تلاشهای همه جانبه به خرج میدهند، تا تشخیص نمایند که چگونه میتوانند کودکان، زنان و خانواده های بیشتر را تحت پوش قرار داده، خدمات مورد نیاز را به منظور فراهم سازی تغذی های مطلوب عملی سازند، تا بالاخره میزان کم خونی و رشد ناکافی در کودکان کاهش یابد.

Afghanistan makes better nutrition a priority

Michelle Mehta's picture
Also available in: دری | پښتو
Community based, preventative approaches to health care will improve stunting and wasting outcomes for Afghan children
Community based, preventative approaches to health care will improve stunting and wasting outcomes for Afghan children.  Photo Credit: Rumi Consultancy/ World Bank

Last year, Afghanistan became the 60th country to join Scaling Up Nutrition (SUN), a global movement to end malnutrition, and thus signaled its strong commitment to invest in a better future for its citizens.

This engagement comes at a critical time as more than 40 percent of Afghan children are currently stunted—or of low height for their age.

Stunting in early life is a marker of poor child growth and development and will reduce their potential to contribute toward their country’s growth and prosperity.

On the other hand, a well-nourished child tends to complete more years of schooling, learns better, and earns higher wages in adulthood, thereby increasing the odds that he or she will escape a life of poverty.[1] 

As such, Afghanistan stands to gain enormous benefits by reducing stunting, which in turn can help boost its economic growth, productivity, and human capital development.

To help the Afghan government invest in better nutrition, the South Asia Food and Nutrition Security Initiative (SAFANSI), the Ministry of Public Health (MoPH), World Bank and UNICEF have partnered to determine what it would take to reach more children, women, and their families and provide them with essential nutrition services that would ultimately reduce stunting and anemia.

Are Pakistan’s urban professional women immune to sexual harassment?

Saman Amir's picture

Woman face harassment in all type of jobs, no matter where or who. One can’t say that she works in a big firm so she is safe… [but] she doesn’t know who will believe her if she reports harassment – she… fears that the others will say she is asking for it.  Thus, she doesn’t say anything.” -Young working woman in Quetta.

This statement was echoed by 93 educated women of all ages in the Pakistani cities of Quetta, Peshawar, Lahore, and Karachi.

In the era of the #MeToo Movement, focus group discussions with these women affirmed that sexual harassment continues to be a part of the experience of urban educated Pakistani women seeking jobs.
 
The good news is that there’s legislation to protect against harassment, the bad is that few know about it and fewer feel comfortable reporting harassment.

For employed women, sexual harassment disrupts careers and dampens professional potential; its fear can deter women from entering the labor force at all.

We explore this as part of a study on female labor force participation in Pakistan with the Center for Gender and Policy Studies and support from the Pakistan Gender Platform. 

The women we spoke with talked about experiencing sexual, physical, verbal, non-verbal or psychological harassment at the hands of supervisors, senior staff members and colleagues, as well as strangers in public transport and spaces.

They also highlighted cyberstalking, staring, phone numbers being leaked, lewd comments, stalking in public places and harassment on public transport as common occurrences, and that such harassment occurs regardless of a woman’s age or socio-economic status.

It’s time to end malnutrition in South Asia

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.
Chronic malnutrition remains prevalent across South Asia as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.

In Sri Lanka, as in the rest of South Asia, improving agricultural production has long been a priority to achieve food security. 

But growing more crops has hardly lessened the plight of malnutrition. 

Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices. 
And children and the poorest are particularly at risk.

South Asia is home to about 62 million of the world’s 155 million children considered as stunted-- or too short for their age. 

And more than half of the world’s 52 million children identified as wasted—or too thin for their height—live in South Asia. 

Moderate-to-severe stunting rates ranged from 17 percent in Sri Lanka in 2016 to a high 45 percent in Pakistan in 2012–13, with rates above 30 percent for most countries in the region.

Moderate-to-severe wasting rates ranged from 2 percent in Bhutan in 2015 to 21 percent in India in 2015–16, with rates above 10 percent for most countries in the region. 

The social and economic cost of malnutrition is substantial, linked to impaired cognitive development, chronic disease, and lower future earnings.

And sadly, much remains to be done to ensure children across South Asia can access the nutritious foods they need to live healthy lives. 

A Pakistani daughter and her destiny

Sameera Al Tuwaijri's picture



Koshi is 4 days old. She was born in a small village near Hyderabad (Sindh, Pakistan) and is one of four siblings – all girls, all under the age of 10. Her parents were hoping that this time it would be a boy, but perhaps better luck next time? Her mother is worried that if she doesn’t give birth to a boy, she will be stigmatized. Family planning is out of the question – not that she and her husband have even discussed this. She worries about her girls’ well-being too. They are underweight and get sick a lot. She wants them to grow up healthy and get an education. Koshi’s father is worried about them too. He is a tenant farmer with a meager income. He already struggles to provide the basic necessities – food, clothing, shelter. Even if they marry young, how will he arrange their dowries? Of course this is only if Koshi and her sisters live long enough.

Koshi’s chances of survival are slim. In Pakistan, 1 in 20 newborns die within the first month of their birth.[i] By age 5, 79 of every 1000 children born die. There is an 11 percent chance that they will not survive beyond age 14 years.[ii] The situation in Sindh is worse than the national average, and the risk of deaths is higher in its rural areas where access to healthcare and other social services is more limited. Investing in the health and well-being of the population, especially the youth is pivotal for Sindh’s economic growth and development.

Having a primary health center near the village and local lady health workers for example will improve the girls’ chances of access to healthcare and childhood immunization – necessary for protection against diseases such as measles, polio, and diphtheria that still take a heavy toll on children’s lives. It also improves the mother’s access to skilled birth attendance. Skilled attendance at birth reduces newborn deaths by 43 percent[iii] and maternal deaths by 66.67 percent.[iv]

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

نشر آمار و ارقام اخیر پیرامون وضیعت فقر در افغانستان: هشدار برای اقدامات عملی و پیشگیرانه، نه ایجاد نا امیدی

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو

نشر سروی وضعیت زندگی درافغانستان توسط اداره مرکزی احصائیه یک تصویری کلی از واقیعت های موجود را در این کشور برملا میسازد. آمار و ارقام ارایه شده حاکی از آنست که بیشتر از نصف افغانها در زیر خط فقر زندگی مینمایند، که این حالت نشان دهنده تشدید وخامت اوضاع اجتماعی- اقتصادی نسبت به سالهای ۲۰۱۱-۲۰۱۲ میلادی[i] میباشد. نشر یافته ها و ارقام تازه این سروی در زمان مناسبی صورت میگیرد، چنانچه که این ارقام نخستین بسته معلومات تحلیلی پیرامون چگونگی وضعیت رفاه مردم افغانستان را پس از زمان انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروی های بین المللی به نیرو های امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۴ فراهم میسازد.

باوجود اینکه یافته ها این سروی نا اُمید کننده اند، اما مبتنی بر واقیعت اند

باتوجه به آنچه که در افغانستان در طی پنج سال گذشته اتفاق افتاده و این کشور مسیر پر فراز و نشیب پیموده، افزایش چشمگیر فقر در این مقطع زمانی دور از انتظار نبود. میزان بُلند فقر رابطه مستقیم با رکود فعالیت های اقتصادی، افزایش تراکم  نفوس و بدتر شدن وضعیت امنیتی دارد. از سوی دیگر ساختار های اقتصادی افغانستان طی سالیان متمادی در اثر جنگ و ناامنی از هم فروپاشیده و منابع بشری و معیشتی آن بنابر بی ثباتی و نا امنی به شدت آسیب دیده باشد، بدون شک که ریشه های فقر بستر گسترده دارد.

با شروع تدریجی خروج نیرو های بین المللی در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی، و کاهش همزمان کمک های مالی به بخش های نظامی و ملکی، میزان عرضه و تقاضا به خدمات و فعالیت های اقتصادی و سکتور خصوصی نیز به شدت کاهش یافت. بدترشدن اوضاع امنیتی پس از سال ۲۰۱۴؛ باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران و مسهلکین نسبت به اوضاع سیاسی گردید و این وضعیت بالنوبه یک شوکه اقتصادی بزرگ را ایجاد کرد. بدون شک میزان رُشد اقتصادی افغانستان که طی سالیان ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ همه ساله در حدود ۹،۴ درصد بود، در اثر بدتر شدن اوضاع امنیتی در جریان سالهای ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۶ به ۲،۱ درصد کاهش یافته است. همزمان با رُشد ۳ درصدی میزان نفوس در سال، میزان درآمد سرانه به حساب تولید ناخالص داخلی از سال ۲۰۱۲ بدینسو به طور دوامدار کاهش یافته است، چنانچه که  در سال ۲۰۱۶ به اندازه ۱۰۰ دالر امریکایی کاهش در مقایسه به سال ۲۰۱۲ گزارش گردیده است. شایان ذکر است که حتی در طول سال های که افغانستان رُشد اقتصادی مطلوب را تجربه کرد، کاهش قابل ملاحظۀ در میزان فقر رونما نگردید، زیرا محور رُشد اقتصادی در کاهش فقر بر محلات فقیر این کشور متمرکز نبود. رویهمرفته با پیش افتادن افزایش رُشد نفوس از رُشد اقتصادی در طی سال های اخیر، افزایش میزان فقر غیر قابل اجتناب بود.

Pages