Syndicate content

Urban Development

When in the eye of a storm….

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Abandoned fishing boats lay on the banks of the dried Siyambalankkatuwa reservoir in Sri Lanka's Puttalam District, Aug. 10, 2017. Thomson Reuters Foundation/Amantha Perera
Abandoned fishing boats lay on the banks of the dried Siyambalankkatuwa reservoir in Sri Lanka's Puttalam District, Aug. 10, 2017. Thomson Reuters Foundation/Amantha Perera
This year, yet again, flooding caused by heavy monsoon rains came and receded. Meanwhile, this year alone, more than one million people have been hard hit by the worst drought in 40 years.
The media, with few exceptions, have moved on to other topics and a sense of calm pervades. 
We are in the eye of the storm -- that misleading lull before mother nature unleashes her fury once again. 
In Sri Lanka alone, costs from natural disasters, losses from damage to housing, infrastructure, agriculture, and from relief are estimated at LKR 50 billion (approx. USD 327 million).  The highest annual expected losses are from floods (LKR 32 billion), cyclones or high winds (LKR 11 billion), droughts (LKR 5.2 billion) and landslides (LKR 1.8 billion). This is equivalent to 0.4 percent of GDP or 2.1 percent of government expenditure. (#SLDU2017). Floods and landslides in May 2016 caused damages amounting to US$572 million.   
These numbers do not paint the full picture of impact for those most affected, who lost loved ones, irreplaceable belongings, or livestock and more so for those who are back to square one on the socio-economic ladder.
Even more alarming, these numbers are likely to rise as droughts and floods triggered by climate change will become more frequent and severe. And the brief respite in between will only get shorter, leaving less time to prepare for the hard days to come.
Therefore, better planning is even more necessary. Sri Lanka, like many other countries has started to invest in data that highlights areas at risk, and early warning systems to ensure that people move to safer locations with speed and effect.
Experience demonstrates that the eye of the storm is the time to look to the future, ready up citizens and institutions in case of extreme weather.
Now is the time to double down on preparing national plans to respond to disasters and build resilience. 

It’s the time to test our systems and get all citizens familiar with emergency drills. But, more importantly, we need to build back better and stronger.  In drought-affected areas, we can’t wait for the rains and revert to the same old farming practices. It’s time to innovate and stock up on critical supplies and be prepared when a disaster hits.
It’s the time to plan for better shelters that are safe and where people can store their hard-earned possessions.
Mobilizing and empowering communities is essential. But to do this, we must know who is vulnerable – and whether they should stay or move.  Saving lives is first priority, no doubt. Second, we should also have the necessary systems and equipment to respond with speed and effect in times of disasters. Third, a plan must be in place to help affected families without much delay.
Fortunately, many ongoing initiatives aim to do just that.

Sri Lankan Winners and exciting news: #StoriesfromLKA photo contest!

Tashaya Anuki Premachandra's picture

The three winning pictures of the online campaign #StoriesfromLKA

World Bank Sri Lanka launched an online campaign titled #StoriesfromLKA during the month of June celebrating World Environment day “Connecting People to Nature”. The campaign included online interactions to learn about World Bank operations related to the environment and a photo competition to appreciate the natural beauty of Sri Lanka that needs to be preserved while Sri Lanka pursues a development drive.
This competition began on the 21st of June and aimed at showcasing the many talented photographers from Sri Lanka as well as celebrating the rich flora and fauna of the country. After the contest ended on June 30th, 167 entries were shortlisted. We asked you which photos were your favorites and you voted on your selections through social media. Your votes helped us narrow down the top three winners, here they are:

Bangladesh: Building resilience in the eye of the storm (Part 3/3)

Sameh Wahba's picture

This is the third of a three-part series, Resilience in the of the Eye of the Storm, on how Bangladesh has become a leader in coastal resilience.
Over the years, Bangladesh has taken major strides to reduce the vulnerability of its people to disasters and climate change. And today, the country is at the forefront in managing disaster risks and building coastal resilience.
Let’s compare the impact of the Bhola Cyclone of 1970 to the far stronger Cyclone Sidr in 2007. The 1970 cyclone was then the deadliest in Bangladesh’s history, and one of the 10 deadliest natural disasters on record. Official documents indicate that over 300,000 lives were lost, and many believe the actual numbers could be far higher. 
By contrast, Sidr was the strongest cyclone to ever make landfall in Bangladesh. This time, fewer than 3,500 people lost their lives. While tragic, this represents about 1% of the lives lost in 1970 or 3% of the nearly 140,000 lost lives in the 1991 cyclone.
The cyclones of 1970 and 1991 were unprecedented in scale. Yet, they steered the country into action.

Seize the Opportunity to make Dhaka a Great, Vibrant City

Qimiao Fan's picture

The success of Dhaka, one of the megacities of the world, is critically important for the economic and social development of Bangladesh. The city's astonishing growth, from a population of 3 million in 1980 to 18 million  today, represents the promise and dreams of a better life: the hard  work and sacrifices made by all residents to seize  opportunities to lift themselves from poverty towards greater prosperity. 

 However, as Dhaka has grown to become one of the most densely populated cities in the world, its expansion has  been messy and uneven. Dhaka's growth has taken place without adequate planning, resulting in a city with extreme  congestion, poor liveability, and vulnerability to floods and earthquakes. Many residents, including the 3.5 million  people living in informal settlements, often lack access to basic services, infrastructure, and amenities. 
Unplanned and uncontrolled growth has created unprecedented congestion: the average driving speed has dropped  from 21km per hour 10 years ago to less than 7km per hour today. Continuing on current trends would result in a  further slowdown to 4km an hour — slower than the average walking speed! Congestion eats up 3.2 million working hours each day and costs the economy billions of dollars every year. Some of the most important economic benefits    from urbanisation are missed out due to this messiness, resulting in lower incomes for the city and the country.
These problems will not go away on their own. Dhaka's population is expected to double once again by 2035, to 35  million. Without a fundamental re-think requiring substantial planning, coordination, investments, and action, Dhaka  will never be able to deliver its full potential. Dhaka is at a crossroads in defining its future and destiny. 
Up to now, urban growth has mainly taken place in the northern part of Dhaka and expanded westward after the  flood of 1988, when the government built the western embankment for flood protection. This resulted in high-density  investments near the city centre, where infrastructure and social services were accessible. However, real estate investments were not coordinated with other infrastructure and transportation services. 

When Afghan refugees come home

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: دری | پښتو
When it comes to conflict and displacement, we often think about the refugees forced to flee their homes. Equally affected, however, are the ones making their way home after a trying time in exile—the returnees.

In South Asia, Afghanistan is a country experiencing a huge influx of returnees, many from Pakistan and Iran. In 2016 alone, the country welcomed 600,000 returnees. UNHCR predicts another 500,000 to 700,000 returnees by the end of 2017.

On top of that, conflict-driven displacement continues in Afghanistan. In a country of over 30 million people, there is an estimated 1-2 million of displaced population (UN-OCHA, UNHCR, IOM).

One can only imagine how much pressure the displacement crisis is putting on the cities and communities hosting refugees and returnees—starting with the challenge of providing basic services such as water and housing, let alone jobs and security.

In this video, World Bank Senior Director Ede Ijjasz-Vasquez (@Ede_WBG) and Lead Social Development Specialist Janmejay Singh will unpack the challenge and share how innovative community-driven approaches are helping to support returnees in conflict-affected Afghanistan—through Citizens’ Charter Afghanistan Project and other World Bank-supported activities.

زمانیکه مهاجرین افغان به خانه بر می گردند

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: English | پښتو
زمانیکه در باره موضوعات جنگ و بیجا شدن مردم ناشی از آن صحبت میکنیم، اغلباً در بارۀ انعده مهاجرین که مجبور به فرار از وطن شده اند، فکر می کنیم. این در حالیست که معضله برگشت دوباره مهاجرین به وطن  نیز بطور مساویانه و به همان پیمانه قابل اهمیت است.

 افغانستان یگانه کشوری در حوزه جنوب اسیا است که شاهد بیشترین موج عودت کننده گان از کشورهای پاکستان و یا ایران میباشد. براساس ارقام موجود تنها در سال ۲۰۱۶ میلادی، ۶۰۰۰۰ عودت کننده به افغانستان برگشته اند. طبق پیش بینی های دفتر کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین، الی ختم سال ۲۰۱۷؛ ممکن ۵۰۰۰۰۰ الی ۷۰۰۰۰۰ عودت کننده دیگر نیز به این کشور برخواهند گشت. علاوه بر آن، هنوز هم، مردم مجبور به ترک مناطق مسکونی شان در اثر جنگ و نا امنی ها میشوند. قرارمعلومات دفاتر هماهنگی کمک های بشردوستانه ملل متحد، کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای مهاجرین و سازمان بین المللی مهاجرت از جمله ۳۰ میلیون نفوس افغانستان، یک الی دو میلیون آنان بیجاشده گان داخلی می باشند. 

 حالا تصور کنید که معضل بیجا شدن ناشی از جنگ و ناامنی؛ تا چه اندازه فشار را بالای شهرها و محلاتیکه میزبان عودت کننده گان اند، وارد نموده است - به خصوص از چگونگی فراهم سازی خدمات اولیه همانند آب و مسکن، تا تامین زمینه های اشتغال و مصؤنیت اجتماعی.

در این ویدیو، جان میجی سنگ، متخصص ارشد توسعۀ اجتماعی در مورد چالش ها و اینکه چگونه رویکردهای خلاقانه در سطح محلات از طریق برنامه میثاق شهروندی افغانستان و دیگر فعالیت های که از طریق بانک جهانی غرض رسیده گی به چالشها و فراهم اوری تسهیلات برای عودت کننده گان، فراهم میگردد، بحث و گفتگو نموده است.

کله چې افغان کډوال خپل هېواد ته راستنیږي

Ede Ijjasz-Vasquez's picture
Also available in: English | دری
کله چې د جګړو او د هغو له کبله د خلکو د بېځایه کېدو په اړه خبرې کوو، نو زیاتره وختونه د هغو کډوالو په اړه فکر کوو، چې له خپل هېواد څخه وتلو ته اړ شوي دي. دا په داسې حال کې ده، چې هېواد ته د کډوالو د بیرته راستنیدو ستونزه هم په مساویانه او په همغه اندازه د اهمیت وړ ده.

افغانستان په سویلي اسیا کې یوازینی هېواد دی، چې له پاکستان او ایران څخه د زیات شمېر کډوالو د بیرته راستنیدو شاهد دی. د شته معلوماتو له مخې یوازې په ۲۰۱۶ ز کال کې، ۶۰۰۰۰۰ کډوال بیرته افغانستان ته راستانه شوي دي. د کډوالو په چارو کې د ملګرو ملتونو د عالي کمېشنرۍ د دفتر د معلوماتو له مخې، د ۲۰۱۷ کال تر پایه پورې به ښايې له ۵۰۰۰۰۰ څخه تر ۷۰۰۰۰۰ پورې نور کډوال هم افغانستان ته راستانه شي. سربیره پر دې، لا هم د جګړو او ناکراریو له لاسه خلک د خپلو سیمو پریښودلو ته مجبوريږي. د ملګرو ملتونو د بشر پاله مرستو د همغږۍ د ادارې، د کډوالو په چارو کې د ملګرو ملتونو د عالي کمېشنرۍ د دفتر او د کډوالو د نړیوالې ادارې د معلوماتو له مخې، د افغانستان له ۳۰ میلیون وګړو څخه له یوه نه تر دوو میلیونو پورې یې کورني بېځایه شوي وګړي دي.

اوس فکر وکړئ، چې د جګړو او ناکراریو له لاسه د بېځایه کېدو ستونزو به د بېځایه شویو پر کوربه سیمو او ښارونو باندې څومره فشار راوستی وي - په تیره بیا د لومړنیو خدماتو پر وړاندې کولو باندې لکه اوبه او سرپناه او د اشتغال او ټولنیز خوندیتوب په برخو کې.


په دغه ویډیو کې، د ټولنیزې پراختیا لوړپوړي کارپوه، جان میجي سنګ د افغانستان د ولسي تړون د برنامې او هغو نورو فعالیتونو له لارې، چې د نړیوال بانک له خوا تمویلیږي د سیمو پر کچه د راستنیدونکو پر وړاندې د پرتو ننګوونو او ستونزو  د نوښتګرانه حل او مرستې په اړه خبرې کړي دي.

څرنګه کولای شو په افغانستان کې د ښاري اوسیدو مخ پر زیاتیدونکی زیاتوالی په ښه توګه سره مدیریت کړو

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | English
د ښاروالۍ د پراختیا پروژی په مرستې، څه باندې یو میلیون افغانان (چې ۷۳ سلنه یی ښځي او ماشومان رانغاړي) د ۲۴۷ کیلومتره سړک له بیارغونې او جوړښت څخه په کابل ښار کې برخمن شوي دي. انځور د رومي شرکت/ نړیوال بانک

افغانستان د ښاري ژوند د یوه چټک لېږد له پړاو سره مخامخ دی. په داسې حال کې، چې د دغه هېواد د هغو وګړو برخه چې په ښارونو کې ژوند کوي، نسبتاْ ټيټ دی (په ۲۰۱۴ کال کې ۲۵،۸ سلنه و چې په ټوله سویلي اسیا کې بیا دا فیصدي۳۲،۶ ده)، خو بیا هم، د افغانستان د ښاري ژوند کچه د سیمې د هېوادونو په پرتله په لوړه کچه کې ده. د شته معلوماتو له مخې، په ښاري سیمو کې د وګړو وده په کلنی توګه ۵ سلنه زیاتوالی ښیې، چې دا شمېره د سیمې د هېوادونو تر منځنۍ کچې دوه برابره زیات دی.
په افغانستان کې د ښاري ژوند د لېږد بهیر له تاریخي اړخه د شخړو، ناامنیو او په پرله پسې توګه د امنیتي وضعیت د خرابوالي له کبله اغیزمن دی، چې دې کار په خپله د ښاري سیمو لپاره یوه اضافي ننګوونه رامنځته کړې ده. ښارونه هم د مخ پر زیاتیدونکو هغو کسانو له کوربه توب سره په مبارزه کې دي کوم، چې غواړي په یو امن ځای کې چې مناسبه سرپناه او غوره کاري فرصتونه ولري، ژوند وکړي. هغه کسان او کورنۍ، چې په دې وروستیو کې ښارونو ته راغلي دي په هغوی کې کورنۍ بېځایه شوي خلک، بیرته راستنیدونکي کډوال او همداشان هغه خلک شامل دي، چې په کلیو او بانډو کې یې له خپلو کرنیزو چارو لاس اخیستی او په ښاري سیمو کې د خدماتي شغلونو په لټه کې دي. دا کډوالي ښايې تر یوه بل نسل پورې ممکن دوام ومومي، چې تر ۲۰۶۰ ز کال پورې به، د افغانانو نیمايي وګړي په ښارونو کې ژوند ولري، دا په دې مانا ده، چې په راتلونکو ۴۰ کلونو کې به شاوخوا ۱۵ میلیونه کسان نور هم ښارونو ته را ستانه شي. [1]
په ورته وخت کې به افغانستان د کاري فرصتونو له پاره د تقاضا له زیاتیدونکي غوښتنې سره مخامخ وي، ځکه، چې د هېواد اوسني څه باندې نیمايي وګړي تر ۱۵ کلنی ټيټ عمر لرونکي تنکي ځوانان جوړوي؛ چې هغوی به هم په راتلونکو کلونو کې د کار بازار ته وردننه شي.
همدې شالید ته په کتو سره، افغانستان اړ دی، چې خپل د ښاري استوګنې لېږد داسې مدیریت کړي، تر څو وکولای شي کاري فرصتونه، استوګنځی او د غوره ژوندانه شرایط د خپلو اتباعو لپاره چمتو کړي. مهمو ننګوونو ته په کتو سره، د افغانستان حکومت په ۲۰۱۶ کال کې د ښاري لومړیتوب ملي پروګرام پیل کړ. په دغه پروګرام کې د پالیسۍ لارښوونه او ښاروالی د مدیریت نه په ملاتړ کې پانګه اچوونه، بنسټیزو خدمتونو ته د لاسرسي او د راتلونکو لسو کلونو لپاره د ښاري غوره اقتصادي شرایطو ښه والی شامل دي.


Leveraging the urbanization dividend in Afghanistan

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | پښتو
With support provided by the KMDP, over one million people (about 73 percent women and children) have benefited from the construction of about 247 kilometers of neighborhood roads. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank

Afghanistan is undergoing a rapid urban transition. While the current share of its population living in cities is comparatively low (25.8 percent in 2014 compared to 32.6 percent across South Asia), Afghanistan’s urbanization rate is among the highest in the region. Its urban population is growing at 5 percent annually, more than twice the regional average.

The country’s urbanization transition is impacted by Afghanistan’s history of conflict and fragility, which presents additional challenges for urban areas. Cities are struggling to accommodate increasing numbers of persons seeking security, shelter, and jobs. These newcomers include internally displaced persons, returning refugees, as well as those leaving rural agricultural employment and seeking service-based jobs in urban areas. This migration will continue for a generation; by 2060, half of all Afghans will live in cities, which means that roughly 15 million people will be moving to cities in the next 40 years.[1]

Over the same time period, the country will also see a substantial increase in demand for employment as slightly more than half of the current population is aged 15 or younger and will soon be entering the workforce for years to come.

Against this background, Afghanistan will have to leverage and manage its urban transition to ensure that cities can provide job opportunities, housing, and improved quality of life to their citizens. Recognizing the important challenges, the Afghan government introduced the Urban National Priority Program (U-NPP) in 2016. It provides policy guidance and investments in support of municipal governance, improved access to basic services, and vibrant urban economies for the next 10 years.

چگونه میتوان افزایش روز افزون شهرنشینی در افغانستان را بهتر مدیریت نمود

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: English | پښتو
از طریق پروژه انکشاف شاروالی، بیشتر از یک میلیون افغان (که ۷۳ فیصد انانرا زنان و اطفال تشکیل میدهد) از اعمار مجدد و احداث ۲۴۷ کیلو متر سرک در شهر کابل مستفید شده اند. عکس: شرکت رومی/ بانک جهانی

افغانستان با یک مرحلۀ انتقال سریع شهرنشینی مواجه می باشد. درحالیکه سهم فعلی نفوس این کشور که در شهرها زندگی می کنند نسبتاً پائین می باشد (۲۵،۸ فیصد در سال ۲۰۱۴ در مقایسه با ۳۲،۶ فیصد در سراسر آسیای جنوبی)، اما بان هم  میزان شهرنشینی  در سطح منطقه در بالاترین حد آن قرار دارد. براساس معلومات موجود رُشد نفوس شهری در این کشور سالانه ۵ فیصد افزایش را نشان میدهد، که این رقم تقریباً دو برابر سطح متوسط کشورهای منطقه می باشد.
انتقال روند شهرنشینی در افغانستان از لحاظ تاریخی بر اثر منازعات، نا امنی ها و شکنندگی متداوم اوضاع امنیتی همواره متاثر بوده، که این خود برای مناطق شهری چالش های اضافی را به میان آورده است. شهرها با مسکن دهی و میزبانی شمار روز افزون افراد که در جستجوی یافتن محل امن با داشتن سرپناه مناسب و فرصت کاری بهتر هستند، در مبارزه می باشند. افراد و خانواده های که به تازه گی به شهرها آمده اند مشمول بیجاشده گان داخلی، مهاجرین عودت کننده و همچنان کسانیکه  کاروبار زراعتی را در دهات رها کرده اند و به دنبال شغل های خدماتی در مناطق شهر هستند، می باشند. این مهاجرت تا یک نسل  دیگر ممکن ادامه خواهد یافت، که الی سال ۲۰۶۰، نیم  نفوس افغان ها در شهرها مسکن گزین خواهند شد، به این معنی که در ۴۰ سال آینده حدود ۱۵ میلیون افراد دیگر به شهرها نقل مکان خواهند کرد.[1]
در عین زمان، افغانستان افزایش قابل توجهی را در بخش تقاضا برای اشتغال شاهد خواهد بود، چون تقریباً بیشتر از نصف نفوس کنونی کشور را نوجوانان ۱۵ سال یا پائینتر از آن تشکیل می دهند؛ که آنها نیز در سال های پیش رو به بازار کار وارد خواهند شد.
با درنظرداشت این پس منظر، افغانستان نیاز خواهد داشت، تا انتقال شهری را طوری مدیریت کند، تا بتواند فرصت های شغلی، مسکن و شرایط بهتر زندگی را برای اتباع خویش فراهم سازد. با توجه به چالش های مهم، حکومت افغانستان در سال ۲۰۱۶ برنامۀ ملی اولویت شهری را به معرفی گرفت. این برنامه حاوی راهنمایی پالیسی و سرمایه گذاری در حمایت از مدیریت شاروالی، بهبود دسترسی به خدمات اساسی و شرایط اقتصادی پرجوش و خروش شهری برای ۱۰ سال آینده می باشد.