Syndicate content

څرنګه کولای شو په افغانستان کې د ښاري اوسیدو مخ پر زیاتیدونکی زیاتوالی په ښه توګه سره مدیریت کړو

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | English
د ښاروالۍ د پراختیا پروژی په مرستې، څه باندې یو میلیون افغانان (چې ۷۳ سلنه یی ښځي او ماشومان رانغاړي) د ۲۴۷ کیلومتره سړک له بیارغونې او جوړښت څخه په کابل ښار کې برخمن شوي دي. انځور د رومي شرکت/ نړیوال بانک

افغانستان د ښاري ژوند د یوه چټک لېږد له پړاو سره مخامخ دی. په داسې حال کې، چې د دغه هېواد د هغو وګړو برخه چې په ښارونو کې ژوند کوي، نسبتاْ ټيټ دی (په ۲۰۱۴ کال کې ۲۵،۸ سلنه و چې په ټوله سویلي اسیا کې بیا دا فیصدي۳۲،۶ ده)، خو بیا هم، د افغانستان د ښاري ژوند کچه د سیمې د هېوادونو په پرتله په لوړه کچه کې ده. د شته معلوماتو له مخې، په ښاري سیمو کې د وګړو وده په کلنی توګه ۵ سلنه زیاتوالی ښیې، چې دا شمېره د سیمې د هېوادونو تر منځنۍ کچې دوه برابره زیات دی.
 
په افغانستان کې د ښاري ژوند د لېږد بهیر له تاریخي اړخه د شخړو، ناامنیو او په پرله پسې توګه د امنیتي وضعیت د خرابوالي له کبله اغیزمن دی، چې دې کار په خپله د ښاري سیمو لپاره یوه اضافي ننګوونه رامنځته کړې ده. ښارونه هم د مخ پر زیاتیدونکو هغو کسانو له کوربه توب سره په مبارزه کې دي کوم، چې غواړي په یو امن ځای کې چې مناسبه سرپناه او غوره کاري فرصتونه ولري، ژوند وکړي. هغه کسان او کورنۍ، چې په دې وروستیو کې ښارونو ته راغلي دي په هغوی کې کورنۍ بېځایه شوي خلک، بیرته راستنیدونکي کډوال او همداشان هغه خلک شامل دي، چې په کلیو او بانډو کې یې له خپلو کرنیزو چارو لاس اخیستی او په ښاري سیمو کې د خدماتي شغلونو په لټه کې دي. دا کډوالي ښايې تر یوه بل نسل پورې ممکن دوام ومومي، چې تر ۲۰۶۰ ز کال پورې به، د افغانانو نیمايي وګړي په ښارونو کې ژوند ولري، دا په دې مانا ده، چې په راتلونکو ۴۰ کلونو کې به شاوخوا ۱۵ میلیونه کسان نور هم ښارونو ته را ستانه شي. [1]
 
په ورته وخت کې به افغانستان د کاري فرصتونو له پاره د تقاضا له زیاتیدونکي غوښتنې سره مخامخ وي، ځکه، چې د هېواد اوسني څه باندې نیمايي وګړي تر ۱۵ کلنی ټيټ عمر لرونکي تنکي ځوانان جوړوي؛ چې هغوی به هم په راتلونکو کلونو کې د کار بازار ته وردننه شي.
 
همدې شالید ته په کتو سره، افغانستان اړ دی، چې خپل د ښاري استوګنې لېږد داسې مدیریت کړي، تر څو وکولای شي کاري فرصتونه، استوګنځی او د غوره ژوندانه شرایط د خپلو اتباعو لپاره چمتو کړي. مهمو ننګوونو ته په کتو سره، د افغانستان حکومت په ۲۰۱۶ کال کې د ښاري لومړیتوب ملي پروګرام پیل کړ. په دغه پروګرام کې د پالیسۍ لارښوونه او ښاروالی د مدیریت نه په ملاتړ کې پانګه اچوونه، بنسټیزو خدمتونو ته د لاسرسي او د راتلونکو لسو کلونو لپاره د ښاري غوره اقتصادي شرایطو ښه والی شامل دي.

 

Leveraging the urbanization dividend in Afghanistan

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | پښتو
With support provided by the KMDP, over one million people (about 73 percent women and children) have benefited from the construction of about 247 kilometers of neighborhood roads. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


Afghanistan is undergoing a rapid urban transition. While the current share of its population living in cities is comparatively low (25.8 percent in 2014 compared to 32.6 percent across South Asia), Afghanistan’s urbanization rate is among the highest in the region. Its urban population is growing at 5 percent annually, more than twice the regional average.

The country’s urbanization transition is impacted by Afghanistan’s history of conflict and fragility, which presents additional challenges for urban areas. Cities are struggling to accommodate increasing numbers of persons seeking security, shelter, and jobs. These newcomers include internally displaced persons, returning refugees, as well as those leaving rural agricultural employment and seeking service-based jobs in urban areas. This migration will continue for a generation; by 2060, half of all Afghans will live in cities, which means that roughly 15 million people will be moving to cities in the next 40 years.[1]

Over the same time period, the country will also see a substantial increase in demand for employment as slightly more than half of the current population is aged 15 or younger and will soon be entering the workforce for years to come.

Against this background, Afghanistan will have to leverage and manage its urban transition to ensure that cities can provide job opportunities, housing, and improved quality of life to their citizens. Recognizing the important challenges, the Afghan government introduced the Urban National Priority Program (U-NPP) in 2016. It provides policy guidance and investments in support of municipal governance, improved access to basic services, and vibrant urban economies for the next 10 years.

چگونه میتوان افزایش روز افزون شهرنشینی در افغانستان را بهتر مدیریت نمود

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: English | پښتو
از طریق پروژه انکشاف شاروالی، بیشتر از یک میلیون افغان (که ۷۳ فیصد انانرا زنان و اطفال تشکیل میدهد) از اعمار مجدد و احداث ۲۴۷ کیلو متر سرک در شهر کابل مستفید شده اند. عکس: شرکت رومی/ بانک جهانی

افغانستان با یک مرحلۀ انتقال سریع شهرنشینی مواجه می باشد. درحالیکه سهم فعلی نفوس این کشور که در شهرها زندگی می کنند نسبتاً پائین می باشد (۲۵،۸ فیصد در سال ۲۰۱۴ در مقایسه با ۳۲،۶ فیصد در سراسر آسیای جنوبی)، اما بان هم  میزان شهرنشینی  در سطح منطقه در بالاترین حد آن قرار دارد. براساس معلومات موجود رُشد نفوس شهری در این کشور سالانه ۵ فیصد افزایش را نشان میدهد، که این رقم تقریباً دو برابر سطح متوسط کشورهای منطقه می باشد.
 
انتقال روند شهرنشینی در افغانستان از لحاظ تاریخی بر اثر منازعات، نا امنی ها و شکنندگی متداوم اوضاع امنیتی همواره متاثر بوده، که این خود برای مناطق شهری چالش های اضافی را به میان آورده است. شهرها با مسکن دهی و میزبانی شمار روز افزون افراد که در جستجوی یافتن محل امن با داشتن سرپناه مناسب و فرصت کاری بهتر هستند، در مبارزه می باشند. افراد و خانواده های که به تازه گی به شهرها آمده اند مشمول بیجاشده گان داخلی، مهاجرین عودت کننده و همچنان کسانیکه  کاروبار زراعتی را در دهات رها کرده اند و به دنبال شغل های خدماتی در مناطق شهر هستند، می باشند. این مهاجرت تا یک نسل  دیگر ممکن ادامه خواهد یافت، که الی سال ۲۰۶۰، نیم  نفوس افغان ها در شهرها مسکن گزین خواهند شد، به این معنی که در ۴۰ سال آینده حدود ۱۵ میلیون افراد دیگر به شهرها نقل مکان خواهند کرد.[1]
 
در عین زمان، افغانستان افزایش قابل توجهی را در بخش تقاضا برای اشتغال شاهد خواهد بود، چون تقریباً بیشتر از نصف نفوس کنونی کشور را نوجوانان ۱۵ سال یا پائینتر از آن تشکیل می دهند؛ که آنها نیز در سال های پیش رو به بازار کار وارد خواهند شد.
با درنظرداشت این پس منظر، افغانستان نیاز خواهد داشت، تا انتقال شهری را طوری مدیریت کند، تا بتواند فرصت های شغلی، مسکن و شرایط بهتر زندگی را برای اتباع خویش فراهم سازد. با توجه به چالش های مهم، حکومت افغانستان در سال ۲۰۱۶ برنامۀ ملی اولویت شهری را به معرفی گرفت. این برنامه حاوی راهنمایی پالیسی و سرمایه گذاری در حمایت از مدیریت شاروالی، بهبود دسترسی به خدمات اساسی و شرایط اقتصادی پرجوش و خروش شهری برای ۱۰ سال آینده می باشد.  

 

د افغان کډوالو او بې ځايه شوو د بېرته يو ځاى کولو کاري پلان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
 یوه بې ځایه شوې کورنۍ د کابل د یوې ناحیې په یو کندواله ودانۍ کې. انځور: رومي شرکت/ نړیوال بانک

څرنګه چې د جون ٢٠مه د کډوالو نړيواله ورځ نومول شوې، بايد په ياد ولرو، چې د کډوالو ناورين  يوازې په يوه هېواد کې د پرمختګ مخنيوى نه کوي، بلکې يو بل داسې بحران، چې د ودې په حال کې دى، په خپل هېواد کې د ګڼو نورو خلکو کورنۍ بې ځايه کېدنه ده، دغه خلک د کورنيو بې ځايه شوو په نامه يادېږي. د دغې ستونزې د حل په موخه د سترو سياسي او ټولنيزو فشارونو تر څنګ، دا موضوع د نړۍ په څو هېوادونو کې د ودې په حال کې ده.

په افغانستان کې نږدې ۱،۲ميليونه بې ځايه شوي وګړي شته، چې د امنيتي او طبيعي پېښو په سبب د کورونو پرېښودو ته اړ شوي دي. شپږ ميليونه نور کډوال له ٢٠٠٢ زېږدیز کال راهيسې بېرته خپل هېواد ته راغلي، چې په پورتنۍ ياده شوې شمېره ور زيات شوي، کولى شو  ووايو، چې په هرو پنځو افغانانو کې يې يو راستنېدونکى دى. په ٢٠١٦ زېږدیز کال کې څه باندې ۶۲٠،٠٠٠ افغانان يوازې له پاکستان څخه افغانستان ته را ستانه شوي دي.  د بې ځايه شوو او راستنېدونکو دغه ستر هجوم د افغانستان پر ټولنه او اقتصاد ستر فشار راوړى او تر څنګ يې د هېواد سيمه ييز ثبات ته ستر خطر ګڼل کېږي.

کله چې په افغانستان کې د نړيوال بانک د مسوول په توګه وټاکل شوم، د بې ځايه شوو او بېرته را ستنو شوو ستونزو او د  دغوستونزو د افغان حکومت هڅو ستومانه او خپه کړم. د خپلو لومړيو کاري ورځو په ترڅ کې مې د ٢٠١٦ زېږدیز کال په نومبر کې د کډوالو لپاره د ملګرو ملتونو عالي کمېشنري مرکز څخه ليدنه درلوده. دې مرکز د افغان بېرته راستنېدونکو لپاره د لومړي مرکز په توګه دنده اجرا کوله. په همدې مرکز کې د بېرته راستنو شوو لپاره نغدي، غير نغدي مرستې، د عامه پوهاوي او ساتونکي پروګرامونه تر سره کېدل. 

A roadmap to reintegrate displaced and refugee Afghans

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A displaced family has taken shelter in a ruined house on the outskirts of Kabul. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


As the world marks World Refugee Day on June 20, we must remember that it is not only the refugee crisis that is hampering development efforts in many countries. There is also a silent emerging crisis of people driven from their homes to another part of their own country, people known as internally displaced persons (IDPs). It is a growing issue that several countries are facing, with enormous social and political pressures to address.

In Afghanistan, there are an estimated 1.2 million people who are internally displaced because of insecurity or are being forced to leave their homes due to natural disasters. This is in addition to the nearly 6 million people who have returned to Afghanistan since 2002, making one in five Afghans a returnee. In 2016, more than 620,000 Afghans returned from Pakistan alone.

The massive influx of returnees and IDPs is placing tremendous pressure on Afghanistan’s already fragile social and economic infrastructure and is a threat to regional stability.

When I first took up my position as Country Director of the World Bank for Afghanistan, I was struck by the plight of returnees and IDPs and by how hard-pressed the Afghan government was in dealing with them. During my first days in office, back in November 2016, I visited a United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) center on the outskirts of Kabul. The center serves as the first entry point for returnees where they can receive assistance—including cash—and attend awareness and safety sessions to help them better integrate in their new communities.  

Calling out to nature enthusiasts and shutterbugs!

Tashaya Anuki Premachandra's picture

Enter Sri Lanka’s #worldenvironmentday photo competition



Deadline – 30 June, 2017

Biodiversity is the way so don’t let nature go astray!

If you believe in this motto, then why don’t you participate in our exciting photo competition?
We’d love to see photos of Sri Lanka’s majestic animals and landscapes from your lens. This is your opportunity to share aesthetically pleasing photographs for a cause that you believe in. Enter your creative photo, with a short statement describing the photo, for a chance to win an exciting prize. Here’s how it works:

پلان کاری برای اسکان مجدد بیجاشدگان و مهاجرین افغان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
یک فامیل بیجاشده در یکی ازنواحی کابل در یک ساختمان مخروبه. عکس: شرکت رومی/بانک جهانی 


ازآنجایکه ٢٠ جون روز بین المللی مهاجرین نامیده شده است؛ باید به یاد داشت که بحران مهاجرین، تنها مانع پیشرفت در یک کشور نیست. بحران دیگری که آهسته در حال رشد است، همانا بیجا شدگان داخلی است بیجا شدگان داخلی به کسانی گفته میشود که از خانه های خودشان به مناطق دیگر همان کشور بیجا میشوند. با وجود فشارهای زیاد سیاسی و اجتماعی برای رسیدگی به آن، این موضوع در چندین کشور جهان در حال رشد است.

در افغانستان، تقریباً ۱،۲ میلیون نفوس بیجاشده وجود دارد، که یا بخاطر مشکلات امنیتی و یا هم بخاطر حوادث طبیعی، مجبور به ترک خانه های شان شده اند. شش میلیون افغان دیگری که از سال ٢٠٠٢ میلادی بدینسو، دوباره به کشور شان برگشته اند را نیز میتوان به آمار فوق علاوه کرد و میتوان گفت که در هر پنج افغان، یک تن آنها از بازگشت کنندگان میباشد. در سال ٢٠١٦میلادی، بیش از ٦٢٠،٠٠٠ افغان، تنها از پاکستان به افغانستان بازگشت نموده اند. این هجوم بزرگ بیجاشدگان و عودت کنندگان، فشار سنگین را بالای جامعه و اقتصاد ضعیف افغانستان وارد کرده، خطر بزرگی به ثبات منطقوی این کشور محسوب میشود.

زمانیکه به حیث ریس دفتر بانک جهانی برای افغانستان تعیین شدم، گرفتاری های دولت در رسیدگی به مشکلات عودت کنندگان و بیجاشدگان در این کشور، مرا سخت نگران ساخت. در جریان روزهای اول کاری ام در نومبر ٢٠١٦ میلادی، براى بازديد از یکی از مراکز کمیشنری عالی سازمان ملل برای پناهندگان  در کابل رفتم. این مرکز به عنوان اولین محل ورود برای عودت کنندگان افغان ایفای وظیفه میکند. کمک های نقدی و غیرنقدی، آگاهی دهی و جلسات ایمنی برای بازگشت کنندگان، در همین مرکز صورت میگیرد.
 

From subsistence laborer to Amazon seller: A story from Bihar, India

Mio Takada's picture
 JEEViKA
Kuraisa creating traditional lac bangles . Photo Credit: JEEViKA


Kuraisa lives in the Majhaulia village in Muzaffarpur district of Bihar, India. As an artisan, she and her family create  traditional lac bangles – colorful bracelets made of resinous materials and usually molded in hot kilns – in their small home production unit.
 
In early 2016, Kuraisa joined a self-help group made up of other lac bangle producers and supported through the World Bank’s Bihar Rural Livelihoods Project (BRLP), also known locally as JEEViKA.
 
The self-help group taught Kuraisa new design techniques and loaned her $2,300 to start her own business. One year later , Kuraisa has added two more production units to her home, which provide full time jobs to her relatives  and to as many as 6 additional workers during peak season.
 
Kuraisa’s annual business income has now tripled to $10,000. The self-help group has expanded and nearly 50 artisan families in the village have joined, giving rise to a village enterprise cluster with an annual revenue of $450,000.

Achieving results against the odds in violent contexts

Richard Hogg's picture
Afghan children walk pass a bombed bus in 2016, Mohammad Ismael/ REUTERS


In Afghanistan violence is a daily fact of life. The United Nations Assistance Mission to Afghanistan released their 2016 Annual Report on Protection of Civilians in Afghanistan in February, which documented 11,418 casualties in 2016, a 3% increase since 2015, including 3,498 deaths. Child casualties rose by almost a quarter (24%)—to 923 killed and 2,589 wounded. As a result, there are always lots of questions about how you deliver services in parts of the world like Afghanistan that are affected by ongoing, day to day violence.

Increasingly we live in a world where poverty and violence are deeply interconnected, and if we are to affect the former we have to deal with the latter. But both services and violence come in so many different forms that disentangling the relationship is tough. What works in one context may not work in another. It is too easy to say that nongovernmental organizations are best at delivering services in situations where state authority is contested, just as it may be false to suggest that state delivery of services is always likely to build state legitimacy in the eyes of citizens. The relationships between service delivery and violent conflict are more nuanced than this on the ground and require context-specific analyses that try to understand the nature of the political settlements around conflict, what drives violence and what is the nature of the bargains being struck by local and national elites that either allow or block service delivery.

Well, we have recently tried to do this in a new publication which has just come out, called “Social Service Delivery in Violent Contexts: Achieving Results Against the Odds”.  The report tries to disentangle what works and what doesn’t based on research in Afghanistan, Pakistan, and Nepal. It probes how social service delivery is affected by violent conflict and what the critical factors that make or break successful delivery are. 

Pakistan bridges the gender divide by embracing a digital economy

Priya Chopra's picture
Registration at the Digital Youth Summit. DYS is an age and gender-inclusive diversified digital platform.
Photo Credit: Digital Youth Summit


Standing in line to sign up for the Digital Youth Summit in Peshawar this May, I struck up a conversation with a young woman from Peshawar. I was pleasantly surprised by her level of interest and eagerness in participating at the tech conference.  She was keen to develop an app that would allow her to sell home-based food products at a national level.  She had already gathered a group of friends who would work with her on different aspects of task planning and implementation.  Her enthusiasm was palpable and infectious.  Born and raised in South Asia, I understand the constraints local women face in largely male dominated societies.  I was therefore heartened by the large turn-out of women queuing to enroll for the workshops.  

Pages