Syndicate content

ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධන ප්‍ර‍ගතිය පිළිබඳ හැරී බලමු

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Also available in: English | தமிழ்

මෑතකදී  නිමාව දුටු ශූරයන්ගේ කුසලාන තරගාවලියේදී ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම හොඳින් ක්‍රීඩා කළ බව ඇතැමෙක් සිතන්නට ඉඩ ඇත. රූපවාහිනිය හා සමාජ මාධ්‍ය තුළ ද, මා ද ඇතුළු අපගේ කාර්යල සගයන් අතර අපගේ කාර්යාලයේ දී ද මේ ගැන ඇති වූ දැඩි විවාද පැහැදිලිවම යෝජනා කළේ ඔවුන්ගේ තරගකාරී බව ගැන සැවොම සතුටු නොවන බවයි. මේ විවිධ වාද විවාද අතරතුර, ලෝකයේ විවිධ කලාපවලින් පැමිණි මාගේ වෘත්තීය සගයින් සහ මිතුරු මිතුරියන් උණුසුම් ලෙස ජයඝෝෂා නගන අයුරුත්, තරග සමාලෝචනය කරන අයුරුත්, එකිනෙකට ප්‍ර‍තිවිරුද්ධ කණ්ඩායම්වලට සහයෝගය දක්වන අයුරුත්, ක්‍රීඩාව කෙරෙහි බලපාන දේශපාලනය ගැන විමසා බලන අයුරුත් සමග ජයග්‍රාහකයින් හා පරාජිතයින් පිළිබඳ පූර්ව විනිශ්චයන් ලබා දෙන අයුරුත් මම දුටුවෙමි. මෙහි ප්‍ර‍ධානතම කරුණ නම් ශ්‍රී ලංකාවට ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් වර්ගීකරණයේ අටවන ස්ථානයේ රැඳී සිටීමට සෙසු රටවල් සමග තරග වැදිය යුතුව තිබීමයි. ආර්ථික වර්ධනය සිදුවන ආකාරය ද විවිධ මතවාදවලට ලක් වෙමින් මෙම ක්‍රිකට් සම්බන්ධ උදාහරණය සමග හොඳින් ගැලපෙයි. අපි ඒ සිතුවිල්ල පිළිබඳ සාකච්ඡා කරමු.

පුවත්පත්වල නොඑසේනම් අන්තර්ජාලයේ සංසරණය වන බොහෝ ප්‍ර‍වෘත්තිමය ලිපි කියවීමෙන්, නොඑසේනම් සමාජ මාධ්‍ය හරහා හුවමාරු වන පුරවැසියන්ගේ අදහස් විමසා බැලීමෙන් එක් දෙයක් පැහැදිලි වේ. එනම් ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික සංවර්ධනය සිදුවන ආකාරය පිළිබඳ සියල්ලන්ම එකඟ වන අදහසක් දක්නට නොමැති බවයි. සංවර්ධිත රටවල් සළකා බලන විට ඉහළ වර්ධන වේගයක් වන 4.4%, සංවර්ධනය වෙමින් පවතින හා ශ්‍රී ලංකාවේ හැකියාවන් මට්ටමෙන් ගත් කළ පහළ අගයක් ලෙස ඇතැමුන් තර්ක කරයි. මේ අතර සමහරෙක් ‘ ඇත්තටම වර්ධනය වෙනවාම දැයි‘අසති! මෙහි ප්‍ර‍තිඵලය වී ඇත්තේ සෑමදෙනාටම කුමන හෝ ආකාරයකින් වැදගත් වන ගැටළුවක් ගැන අපැහැදිලි චිත්‍ර‍යක් නිර්මාණය වී තිබීමයි.

වසරකට දෙවරක් ලෝක බැංකුව දිවයිනෙහි ආර්ථික පසුබිම පිළිබඳ දත්ත සහ විශ්ලේෂණ ඉදිරිපත් කරයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධනය කුමක් ද? ආර්ථික වර්ධනය වේගවත් කිරීමට සිදු කළ යුත්තේ මොනවා ද? ඒ සඳහා සහාය වීමට පුරවැසියන් සිදු කළ යුත්තේ කුමක් ද?  වැනි ගැටළුවලට පිළිතුරු දීමට එහිදී අපි උත්සාහ දරමු. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව අනුව අතිදක්ෂ ක්‍රීඩකයකුට වුව කිසිවකුගේ දිරිගැන්වීමක් නොලැබේ නම්, ඔහුගේ උනන්දුව හීන වී ගොස් ඔහු අසාර්ථක වන බව අපි දනිමු. එවැනි තත්වයක් අවසානයේ ක්‍රීඩාව පිළිබඳ උද්යෝගයද වියැකී ගොස් කණ්ඩායමේ ශ්‍රේණිගත කිරීම්වලින් පහත වැටීමට ද හේතු විය හැක. දෙපාර්ශවයම කුමක්, කෙසේ, කා විසින් දිනාගත යුතු දැයි වටහාගත යුතු අතර තරගයකදී කණ්ඩායමක් සාර්ථක නොවූ විට තරගයේ කුමන අංශය වෙනස් කළ යුතු දැයි පැහැදිලි කරගත යුතු ය. ශ්‍රී ලංකාව ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවේ දැවැන්තයෙක් බවට පත්වූයේ එපරිද්දෙනි.  

How does Sri Lanka score in growth?

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Also available in: සිංහල | தமிழ்


While some may think the Sri Lanka’s cricket team did well in the recent Champion's Trophy, myself included, vigorous debates have been going on, on TV and social media and even here in our office which clearly suggests that not everyone agrees on their performance. Despite these differences in perspective, I witnessed the excitement of many of my colleagues and friends from different parts of the world as they cheered, supported opposing teams, analyzed the games, and mulled the behind the scenes politics that affect the game, and also passed judgements on winners and losers.  The key point here is that for Sri Lanka to be in the top 8 internationally they had to play other countries. This analogy fits well with how economies grow and are recognized; so hold on to this thought. 

Reading through the many articles in the news, be they paper, internet or just exchanges between citizens on social media, one thing is clear, there is no one unified view on how Sri Lanka is growing. While developed countries would salivate at a growth rate of 4.4 percent, in Sri Lanka it is considered below potential. Some even question if it’s growing! The result is a confusing landscape on an important issue that touches everyone in some way.   

Twice a year the World Bank adds data and analyses to the many out there. We try to answer questions such as: what is Sri Lanka’s actual growth? Which parts of the economy have grown and which have not? If the country is to accelerate growth, what needs to be done? What can its people do to help? We know from cricket that the players can be excellent but if no-one cheers for them, they lose interest and cannot be successful. Eventually the game loses its luster and the competitive edge of the country’s ranking also slips. Both sides need to understand what needs to be achieved, how, by whom and when the team doesn’t quite deliver in a match, what part of the game should they change. This is what has made Sri Lanka a cricket powerhouse.

Local communities combat climate change in Bangladesh

Shilpa Banerji's picture
Mahfuzul Hasan Bhuiyan/World Bank
Bangladesh is among the most vulnerable countries to flooding and climate change impacts. Photo Credit: 
Mahfuzul Hasan Bhuiyan/World Bank

How can a country vulnerable to natural disasters mitigate the effects of climate change? In Bangladesh, resilient communities have shown that by using local solutions it is possible to combat different types of climate change impacting different parts of the country.
 
Every year, flash floods and drought affect the north and north-west regions. Drinking water becomes scarce, land becomes barren and people struggle to find shelter for themselves and their livestock. In the coastal districts, excessive saline makes it impossible to farm and fish.
 
The Community Climate Change Project (CCCP) has awarded grants to around 41 NGOs to address salinity, flood and drought-prone areas. With the help from local NGOs, communities innovated simple solutions to cope up with changing climate and earn a better living benefiting at least 40,000 people in the most vulnerable districts.
 
Raising the plinths of their homes in clusters has helped more than 15,000 families escape floods, and they continued to earn their livelihoods by planting vegetables and rearing goats on raised ground. Vermicomposting has also helped to increase crop yields. In the saline affected areas, many farmers have started to cultivate salinity tolerant crabs with women raising their income level by earning an additional BDT 1500 a month from saline tolerant mud crab culture in high saline areas.
 
Watch how communities use these three solutions to tackle climate change impacts.

څرنګه کولای شو په افغانستان کې د ښاري اوسیدو مخ پر زیاتیدونکی زیاتوالی په ښه توګه سره مدیریت کړو

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | English
د ښاروالۍ د پراختیا پروژی په مرستې، څه باندې یو میلیون افغانان (چې ۷۳ سلنه یی ښځي او ماشومان رانغاړي) د ۲۴۷ کیلومتره سړک له بیارغونې او جوړښت څخه په کابل ښار کې برخمن شوي دي. انځور د رومي شرکت/ نړیوال بانک

افغانستان د ښاري ژوند د یوه چټک لېږد له پړاو سره مخامخ دی. په داسې حال کې، چې د دغه هېواد د هغو وګړو برخه چې په ښارونو کې ژوند کوي، نسبتاْ ټيټ دی (په ۲۰۱۴ کال کې ۲۵،۸ سلنه و چې په ټوله سویلي اسیا کې بیا دا فیصدي۳۲،۶ ده)، خو بیا هم، د افغانستان د ښاري ژوند کچه د سیمې د هېوادونو په پرتله په لوړه کچه کې ده. د شته معلوماتو له مخې، په ښاري سیمو کې د وګړو وده په کلنی توګه ۵ سلنه زیاتوالی ښیې، چې دا شمېره د سیمې د هېوادونو تر منځنۍ کچې دوه برابره زیات دی.
 
په افغانستان کې د ښاري ژوند د لېږد بهیر له تاریخي اړخه د شخړو، ناامنیو او په پرله پسې توګه د امنیتي وضعیت د خرابوالي له کبله اغیزمن دی، چې دې کار په خپله د ښاري سیمو لپاره یوه اضافي ننګوونه رامنځته کړې ده. ښارونه هم د مخ پر زیاتیدونکو هغو کسانو له کوربه توب سره په مبارزه کې دي کوم، چې غواړي په یو امن ځای کې چې مناسبه سرپناه او غوره کاري فرصتونه ولري، ژوند وکړي. هغه کسان او کورنۍ، چې په دې وروستیو کې ښارونو ته راغلي دي په هغوی کې کورنۍ بېځایه شوي خلک، بیرته راستنیدونکي کډوال او همداشان هغه خلک شامل دي، چې په کلیو او بانډو کې یې له خپلو کرنیزو چارو لاس اخیستی او په ښاري سیمو کې د خدماتي شغلونو په لټه کې دي. دا کډوالي ښايې تر یوه بل نسل پورې ممکن دوام ومومي، چې تر ۲۰۶۰ ز کال پورې به، د افغانانو نیمايي وګړي په ښارونو کې ژوند ولري، دا په دې مانا ده، چې په راتلونکو ۴۰ کلونو کې به شاوخوا ۱۵ میلیونه کسان نور هم ښارونو ته را ستانه شي. [1]
 
په ورته وخت کې به افغانستان د کاري فرصتونو له پاره د تقاضا له زیاتیدونکي غوښتنې سره مخامخ وي، ځکه، چې د هېواد اوسني څه باندې نیمايي وګړي تر ۱۵ کلنی ټيټ عمر لرونکي تنکي ځوانان جوړوي؛ چې هغوی به هم په راتلونکو کلونو کې د کار بازار ته وردننه شي.
 
همدې شالید ته په کتو سره، افغانستان اړ دی، چې خپل د ښاري استوګنې لېږد داسې مدیریت کړي، تر څو وکولای شي کاري فرصتونه، استوګنځی او د غوره ژوندانه شرایط د خپلو اتباعو لپاره چمتو کړي. مهمو ننګوونو ته په کتو سره، د افغانستان حکومت په ۲۰۱۶ کال کې د ښاري لومړیتوب ملي پروګرام پیل کړ. په دغه پروګرام کې د پالیسۍ لارښوونه او ښاروالی د مدیریت نه په ملاتړ کې پانګه اچوونه، بنسټیزو خدمتونو ته د لاسرسي او د راتلونکو لسو کلونو لپاره د ښاري غوره اقتصادي شرایطو ښه والی شامل دي.

 

Leveraging the urbanization dividend in Afghanistan

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: دری | پښتو
With support provided by the KMDP, over one million people (about 73 percent women and children) have benefited from the construction of about 247 kilometers of neighborhood roads. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


Afghanistan is undergoing a rapid urban transition. While the current share of its population living in cities is comparatively low (25.8 percent in 2014 compared to 32.6 percent across South Asia), Afghanistan’s urbanization rate is among the highest in the region. Its urban population is growing at 5 percent annually, more than twice the regional average.

The country’s urbanization transition is impacted by Afghanistan’s history of conflict and fragility, which presents additional challenges for urban areas. Cities are struggling to accommodate increasing numbers of persons seeking security, shelter, and jobs. These newcomers include internally displaced persons, returning refugees, as well as those leaving rural agricultural employment and seeking service-based jobs in urban areas. This migration will continue for a generation; by 2060, half of all Afghans will live in cities, which means that roughly 15 million people will be moving to cities in the next 40 years.[1]

Over the same time period, the country will also see a substantial increase in demand for employment as slightly more than half of the current population is aged 15 or younger and will soon be entering the workforce for years to come.

Against this background, Afghanistan will have to leverage and manage its urban transition to ensure that cities can provide job opportunities, housing, and improved quality of life to their citizens. Recognizing the important challenges, the Afghan government introduced the Urban National Priority Program (U-NPP) in 2016. It provides policy guidance and investments in support of municipal governance, improved access to basic services, and vibrant urban economies for the next 10 years.

چگونه میتوان افزایش روز افزون شهرنشینی در افغانستان را بهتر مدیریت نمود

Sateh Chafic El-Arnaout's picture
Also available in: English | پښتو
از طریق پروژه انکشاف شاروالی، بیشتر از یک میلیون افغان (که ۷۳ فیصد انانرا زنان و اطفال تشکیل میدهد) از اعمار مجدد و احداث ۲۴۷ کیلو متر سرک در شهر کابل مستفید شده اند. عکس: شرکت رومی/ بانک جهانی

افغانستان با یک مرحلۀ انتقال سریع شهرنشینی مواجه می باشد. درحالیکه سهم فعلی نفوس این کشور که در شهرها زندگی می کنند نسبتاً پائین می باشد (۲۵،۸ فیصد در سال ۲۰۱۴ در مقایسه با ۳۲،۶ فیصد در سراسر آسیای جنوبی)، اما بان هم  میزان شهرنشینی  در سطح منطقه در بالاترین حد آن قرار دارد. براساس معلومات موجود رُشد نفوس شهری در این کشور سالانه ۵ فیصد افزایش را نشان میدهد، که این رقم تقریباً دو برابر سطح متوسط کشورهای منطقه می باشد.
 
انتقال روند شهرنشینی در افغانستان از لحاظ تاریخی بر اثر منازعات، نا امنی ها و شکنندگی متداوم اوضاع امنیتی همواره متاثر بوده، که این خود برای مناطق شهری چالش های اضافی را به میان آورده است. شهرها با مسکن دهی و میزبانی شمار روز افزون افراد که در جستجوی یافتن محل امن با داشتن سرپناه مناسب و فرصت کاری بهتر هستند، در مبارزه می باشند. افراد و خانواده های که به تازه گی به شهرها آمده اند مشمول بیجاشده گان داخلی، مهاجرین عودت کننده و همچنان کسانیکه  کاروبار زراعتی را در دهات رها کرده اند و به دنبال شغل های خدماتی در مناطق شهر هستند، می باشند. این مهاجرت تا یک نسل  دیگر ممکن ادامه خواهد یافت، که الی سال ۲۰۶۰، نیم  نفوس افغان ها در شهرها مسکن گزین خواهند شد، به این معنی که در ۴۰ سال آینده حدود ۱۵ میلیون افراد دیگر به شهرها نقل مکان خواهند کرد.[1]
 
در عین زمان، افغانستان افزایش قابل توجهی را در بخش تقاضا برای اشتغال شاهد خواهد بود، چون تقریباً بیشتر از نصف نفوس کنونی کشور را نوجوانان ۱۵ سال یا پائینتر از آن تشکیل می دهند؛ که آنها نیز در سال های پیش رو به بازار کار وارد خواهند شد.
با درنظرداشت این پس منظر، افغانستان نیاز خواهد داشت، تا انتقال شهری را طوری مدیریت کند، تا بتواند فرصت های شغلی، مسکن و شرایط بهتر زندگی را برای اتباع خویش فراهم سازد. با توجه به چالش های مهم، حکومت افغانستان در سال ۲۰۱۶ برنامۀ ملی اولویت شهری را به معرفی گرفت. این برنامه حاوی راهنمایی پالیسی و سرمایه گذاری در حمایت از مدیریت شاروالی، بهبود دسترسی به خدمات اساسی و شرایط اقتصادی پرجوش و خروش شهری برای ۱۰ سال آینده می باشد.  

 

د افغان کډوالو او بې ځايه شوو د بېرته يو ځاى کولو کاري پلان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
 یوه بې ځایه شوې کورنۍ د کابل د یوې ناحیې په یو کندواله ودانۍ کې. انځور: رومي شرکت/ نړیوال بانک

څرنګه چې د جون ٢٠مه د کډوالو نړيواله ورځ نومول شوې، بايد په ياد ولرو، چې د کډوالو ناورين  يوازې په يوه هېواد کې د پرمختګ مخنيوى نه کوي، بلکې يو بل داسې بحران، چې د ودې په حال کې دى، په خپل هېواد کې د ګڼو نورو خلکو کورنۍ بې ځايه کېدنه ده، دغه خلک د کورنيو بې ځايه شوو په نامه يادېږي. د دغې ستونزې د حل په موخه د سترو سياسي او ټولنيزو فشارونو تر څنګ، دا موضوع د نړۍ په څو هېوادونو کې د ودې په حال کې ده.

په افغانستان کې نږدې ۱،۲ميليونه بې ځايه شوي وګړي شته، چې د امنيتي او طبيعي پېښو په سبب د کورونو پرېښودو ته اړ شوي دي. شپږ ميليونه نور کډوال له ٢٠٠٢ زېږدیز کال راهيسې بېرته خپل هېواد ته راغلي، چې په پورتنۍ ياده شوې شمېره ور زيات شوي، کولى شو  ووايو، چې په هرو پنځو افغانانو کې يې يو راستنېدونکى دى. په ٢٠١٦ زېږدیز کال کې څه باندې ۶۲٠،٠٠٠ افغانان يوازې له پاکستان څخه افغانستان ته را ستانه شوي دي.  د بې ځايه شوو او راستنېدونکو دغه ستر هجوم د افغانستان پر ټولنه او اقتصاد ستر فشار راوړى او تر څنګ يې د هېواد سيمه ييز ثبات ته ستر خطر ګڼل کېږي.

کله چې په افغانستان کې د نړيوال بانک د مسوول په توګه وټاکل شوم، د بې ځايه شوو او بېرته را ستنو شوو ستونزو او د  دغوستونزو د افغان حکومت هڅو ستومانه او خپه کړم. د خپلو لومړيو کاري ورځو په ترڅ کې مې د ٢٠١٦ زېږدیز کال په نومبر کې د کډوالو لپاره د ملګرو ملتونو عالي کمېشنري مرکز څخه ليدنه درلوده. دې مرکز د افغان بېرته راستنېدونکو لپاره د لومړي مرکز په توګه دنده اجرا کوله. په همدې مرکز کې د بېرته راستنو شوو لپاره نغدي، غير نغدي مرستې، د عامه پوهاوي او ساتونکي پروګرامونه تر سره کېدل. 

A roadmap to reintegrate displaced and refugee Afghans

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A displaced family has taken shelter in a ruined house on the outskirts of Kabul. Photo: Rumi Consultancy/ World Bank


As the world marks World Refugee Day on June 20, we must remember that it is not only the refugee crisis that is hampering development efforts in many countries. There is also a silent emerging crisis of people driven from their homes to another part of their own country, people known as internally displaced persons (IDPs). It is a growing issue that several countries are facing, with enormous social and political pressures to address.

In Afghanistan, there are an estimated 1.2 million people who are internally displaced because of insecurity or are being forced to leave their homes due to natural disasters. This is in addition to the nearly 6 million people who have returned to Afghanistan since 2002, making one in five Afghans a returnee. In 2016, more than 620,000 Afghans returned from Pakistan alone.

The massive influx of returnees and IDPs is placing tremendous pressure on Afghanistan’s already fragile social and economic infrastructure and is a threat to regional stability.

When I first took up my position as Country Director of the World Bank for Afghanistan, I was struck by the plight of returnees and IDPs and by how hard-pressed the Afghan government was in dealing with them. During my first days in office, back in November 2016, I visited a United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) center on the outskirts of Kabul. The center serves as the first entry point for returnees where they can receive assistance—including cash—and attend awareness and safety sessions to help them better integrate in their new communities.  

Calling out to nature enthusiasts and shutterbugs!

Tashaya Anuki Premachandra's picture

Enter Sri Lanka’s #worldenvironmentday photo competition



Deadline – 30 June, 2017

Biodiversity is the way so don’t let nature go astray!

If you believe in this motto, then why don’t you participate in our exciting photo competition?
We’d love to see photos of Sri Lanka’s majestic animals and landscapes from your lens. This is your opportunity to share aesthetically pleasing photographs for a cause that you believe in. Enter your creative photo, with a short statement describing the photo, for a chance to win an exciting prize. Here’s how it works:

پلان کاری برای اسکان مجدد بیجاشدگان و مهاجرین افغان

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
یک فامیل بیجاشده در یکی ازنواحی کابل در یک ساختمان مخروبه. عکس: شرکت رومی/بانک جهانی 


ازآنجایکه ٢٠ جون روز بین المللی مهاجرین نامیده شده است؛ باید به یاد داشت که بحران مهاجرین، تنها مانع پیشرفت در یک کشور نیست. بحران دیگری که آهسته در حال رشد است، همانا بیجا شدگان داخلی است بیجا شدگان داخلی به کسانی گفته میشود که از خانه های خودشان به مناطق دیگر همان کشور بیجا میشوند. با وجود فشارهای زیاد سیاسی و اجتماعی برای رسیدگی به آن، این موضوع در چندین کشور جهان در حال رشد است.

در افغانستان، تقریباً ۱،۲ میلیون نفوس بیجاشده وجود دارد، که یا بخاطر مشکلات امنیتی و یا هم بخاطر حوادث طبیعی، مجبور به ترک خانه های شان شده اند. شش میلیون افغان دیگری که از سال ٢٠٠٢ میلادی بدینسو، دوباره به کشور شان برگشته اند را نیز میتوان به آمار فوق علاوه کرد و میتوان گفت که در هر پنج افغان، یک تن آنها از بازگشت کنندگان میباشد. در سال ٢٠١٦میلادی، بیش از ٦٢٠،٠٠٠ افغان، تنها از پاکستان به افغانستان بازگشت نموده اند. این هجوم بزرگ بیجاشدگان و عودت کنندگان، فشار سنگین را بالای جامعه و اقتصاد ضعیف افغانستان وارد کرده، خطر بزرگی به ثبات منطقوی این کشور محسوب میشود.

زمانیکه به حیث ریس دفتر بانک جهانی برای افغانستان تعیین شدم، گرفتاری های دولت در رسیدگی به مشکلات عودت کنندگان و بیجاشدگان در این کشور، مرا سخت نگران ساخت. در جریان روزهای اول کاری ام در نومبر ٢٠١٦ میلادی، براى بازديد از یکی از مراکز کمیشنری عالی سازمان ملل برای پناهندگان  در کابل رفتم. این مرکز به عنوان اولین محل ورود برای عودت کنندگان افغان ایفای وظیفه میکند. کمک های نقدی و غیرنقدی، آگاهی دهی و جلسات ایمنی برای بازگشت کنندگان، در همین مرکز صورت میگیرد.
 

Pages