Syndicate content

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

نشر آمار و ارقام اخیر پیرامون وضیعت فقر در افغانستان: هشدار برای اقدامات عملی و پیشگیرانه، نه ایجاد نا امیدی

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو

نشر سروی وضعیت زندگی درافغانستان توسط اداره مرکزی احصائیه یک تصویری کلی از واقیعت های موجود را در این کشور برملا میسازد. آمار و ارقام ارایه شده حاکی از آنست که بیشتر از نصف افغانها در زیر خط فقر زندگی مینمایند، که این حالت نشان دهنده تشدید وخامت اوضاع اجتماعی- اقتصادی نسبت به سالهای ۲۰۱۱-۲۰۱۲ میلادی[i] میباشد. نشر یافته ها و ارقام تازه این سروی در زمان مناسبی صورت میگیرد، چنانچه که این ارقام نخستین بسته معلومات تحلیلی پیرامون چگونگی وضعیت رفاه مردم افغانستان را پس از زمان انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروی های بین المللی به نیرو های امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۴ فراهم میسازد.

باوجود اینکه یافته ها این سروی نا اُمید کننده اند، اما مبتنی بر واقیعت اند

باتوجه به آنچه که در افغانستان در طی پنج سال گذشته اتفاق افتاده و این کشور مسیر پر فراز و نشیب پیموده، افزایش چشمگیر فقر در این مقطع زمانی دور از انتظار نبود. میزان بُلند فقر رابطه مستقیم با رکود فعالیت های اقتصادی، افزایش تراکم  نفوس و بدتر شدن وضعیت امنیتی دارد. از سوی دیگر ساختار های اقتصادی افغانستان طی سالیان متمادی در اثر جنگ و ناامنی از هم فروپاشیده و منابع بشری و معیشتی آن بنابر بی ثباتی و نا امنی به شدت آسیب دیده باشد، بدون شک که ریشه های فقر بستر گسترده دارد.

با شروع تدریجی خروج نیرو های بین المللی در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی، و کاهش همزمان کمک های مالی به بخش های نظامی و ملکی، میزان عرضه و تقاضا به خدمات و فعالیت های اقتصادی و سکتور خصوصی نیز به شدت کاهش یافت. بدترشدن اوضاع امنیتی پس از سال ۲۰۱۴؛ باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران و مسهلکین نسبت به اوضاع سیاسی گردید و این وضعیت بالنوبه یک شوکه اقتصادی بزرگ را ایجاد کرد. بدون شک میزان رُشد اقتصادی افغانستان که طی سالیان ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ همه ساله در حدود ۹،۴ درصد بود، در اثر بدتر شدن اوضاع امنیتی در جریان سالهای ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۶ به ۲،۱ درصد کاهش یافته است. همزمان با رُشد ۳ درصدی میزان نفوس در سال، میزان درآمد سرانه به حساب تولید ناخالص داخلی از سال ۲۰۱۲ بدینسو به طور دوامدار کاهش یافته است، چنانچه که  در سال ۲۰۱۶ به اندازه ۱۰۰ دالر امریکایی کاهش در مقایسه به سال ۲۰۱۲ گزارش گردیده است. شایان ذکر است که حتی در طول سال های که افغانستان رُشد اقتصادی مطلوب را تجربه کرد، کاهش قابل ملاحظۀ در میزان فقر رونما نگردید، زیرا محور رُشد اقتصادی در کاهش فقر بر محلات فقیر این کشور متمرکز نبود. رویهمرفته با پیش افتادن افزایش رُشد نفوس از رُشد اقتصادی در طی سال های اخیر، افزایش میزان فقر غیر قابل اجتناب بود.

د افغانستان ښوونځي معياري او قوی ودانيو ته اړتيا لري

Julian Palma's picture
Also available in: English | دری
 Rumi Consultancy/ World Bank
د هرات ولایت په یوه لمړنی ښوونځي کې یو ښوونکي د لوبې وسایلو په واسطه د زده کونکو څخه د اعدادو پوښتنه کوي. عکس: د رومی مشورتي شرکت / د نړیوال بانک

په افغانستان کې تحصیلي او ښوونیزو آسانتیاوو ته لاسرسۍ په تېرو اوولسو کلونو کې د پراختیايي پروګرامونو یو مهم مُحرک بلل کېږي. په ۲۰۰۱ زېږدیز کال کې، تقریباَ په عمومي توګه نجونې د دغه هېواد په ښوونیز او تحصیلي نظام کې ګډون نه درلود او فقط یو مېلیون هلکانو د دې هېواد په ۳۴۰۰ ښوونځېو کې نوم لیکنه کړې وه. خو په ۲۰۱۵ زېږدیز کال کې په ۱۶۴۰۰ ښوونځیو کې د اته میلیونو ماشومانو څخه زیات ګډون د دې لامل شو، څو د نوم لیکنې په بهیرکې ۹ ځله زیاتوالی رامنځته شي.

 که څه هم د پوهنې په برخه کې لاسته راوړنې خورا مثبتې ارزول کېږي، خو د افغانستان په ښوونځیو کې د ښوونیز چاپېریال کېفیت او مصؤنیت اوس هم ډاډمن نه بلل کېږي: لږ تر لږه نیمايي درسي خونې  په خورا ګڼه ګونه حالت کې د خېمو لاندې او یا هم په یو خورا ناسم چاپېریال کې په زده کړو بوخت دي.

د طبیعي پېښو له امله د افغانستان د زیانمن کېدنې اټکل، د ښوونځیو لپاره د نویو او خوندي ودانیو جوړول او د شته ودانیو تحکیم او بیارغونې لپاره زیاتېدونکې اړتیا لا پیاوړې کوي، ترڅو په دې توګه د زده کوونکو اوښوونکو د ژوند او سلامتیا په هراړخیزه توګه تامین شي.

فرضاً که د زده کړې په یوه ښوونیزه ورځ کې زلزلې وشې، شونې ده، چې په ښوونځیو کې د معیاري ودانیو او زېربناوو د نه شتون له امله ۵ مېلیونه زده کوونکي ژوند له ګواښ سره مخامخ شي. پخوا طبېعي پېښو او له هغې څخه د اړوندو خطرونو په هکله ډاډمنو معلوماتو او ارقامو ته لاسرسۍ ډیر محدود و، او له همدې امله د پیښود مشخص وخت او راتلونکي په هکله دقیق او ډاډمن  معلومات او ارقاموته ته لاسرسۍ یوه ستره ستونزه بلل کېدله.

په افغانستان کې د څو لسیزو جګړې له امله د معلوماتو او شمېرو راټولول یو پېچلۍ حالت ځان ته غوره کړی، څرنګه چې دغه وضعیت نه یوازې له طبیعي پېښو او خطرونو سره د دغه هېواد د تګلارې په وړاندې یو ستر خنډ بلل کېږي، بلکه د طبېعي پېښو د زیانونو په وړاندې د ځواب ورکوونکو ظرفیتونو په شمېر کې هم خورا زیات کموالی رامنځته کړی.

Making schools more resilient in Afghanistan

Julian Palma's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
A primary school teacher in western Herat Province is teaching her students numbers with toys. Photo Credit: Rumi Consultancy/World Bank

In Afghanistan, access to education has been a successful driver of development over the last seventeen years.

In 2001, one million children--almost none of them girls-- were enrolled in 3,400 schools. In 2015, there was a nine-fold increase in enrolment with more than eight million students in 16,400 schools, of whom almost 40 percent were girls.

While it's encouraging to see progress in access to education, the quality and safety of the school facilities are not as reassuring : One of every two students in Afghanistan learns in overcrowded temporary shelters or in fragile outdoor conditions.
 
Given Afghanistan's vulnerability to natural disasters, it's urgent to build safer schools and rehabilitate older facilities in order to protect lives.

If an earthquake were to hit Afghanistan on a school day, 5 million students would be affected. 

In the past, addressing infrastructure resilience has been a challenge since information regarding current and future disaster and climate risk has been extremely limited and fragmented.

Compounded by decades of conflict, this has undermined Afghanistan's ability to cope and effectively respond to natural disasters.

مکاتب افغانستان نیازمند ساختمان های معیاری و مستحکم

Julian Palma's picture
Also available in: English | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
یک استاد در یکی از مکاتب ابتداییه در ولایت هرات در حال پرسیدن اعداد از شاگردان اش با استفاده از سامان بازی (بازیچه های اطفال) است.  عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی

طی هفده سال گذشته دسترسی به تسهیلات تعلیمی و تحصیلی به مثابۀ یکی از مُحرک های کلیدی انکشافی در افغانستان محسوب میگردد. در سال ۲۰۰۱ میلادی، تقریباَ  در کل دختران شامل ساختار تعلیمی و تحصیلی دراین کشور نبوده و فقط یک میلیون طفل پسر در ۳۴۰۰ مکاتب این کشور ثبت نام نموده بودند. اما این رقم در سال ۲۰۱۵ میلادی با حضور یافتن بیشتر از هشت میلیون متعلم در ۱۶۴۰۰  مکتب ۹ برابر  افزایش را نشان میدهد.

با آنکه پیشرفت ها در عرصه معارف اُمیدوار کننده است، اما کیفیت و مصؤنیت محیط آموزشی در مکاتب هنوز هم قابل اطمینان پنداشته نمیشود: حد اقل نیمی از  شاگردان در  محیط فوق العاده مزدحم در زیر خیمه ها و یا هم در شرایط محیطی بسیار نامطلوب  مصروف فراگیری تعلیم میباشند
              
با در نظرداشت شرایط آسیب پذیري افغانستان در مقابل حوادث طبیعی، اعمار ساختمان های مصؤن برای مکاتب  و احیای مجدد مکاتب و تسهیلات موجود به منظور حفظ جان  و زندگی شاگردان و معلمین یک ضرورت مبرم بشمار میرود.
اگر فرض کنیم زلزله در جریان یک روز درسی صورت گیرد، ممکن زندگی ۵ میلیون شاگرد بنابر عدم معیاری بودن سا ختمان ها، تعمیرات و زیربنا ها در مکاتب  با خطر مواجه گردد.  

در گذشته رسیدگی به این معضل امکان پذیر نبود زیرا عدم موجودیت معلومات و آمار های دقیق در مورد وقوع حوادث در زمان مشخص و یا آینده منحیث یک چالش عمده محسوب میشد.

Delivering rural justice through community-owned courts in Bihar, India

Jorge Luis Alva-Luperdi's picture

In June 2017, a long-running land dispute was settled in just six days in a community-owned court in Bihar.
           
Returning to his village after many years, Ramashish had received a rude shock. His cousins had deprived him of the 5.90 acres of land he’d inherited. Over the last 20 years, Ramashish had approached villagers, policemen, and civil court judges to resolve the dispute, but without much luck. Ultimately, Ramashish approached Pushpanjali Singh, the woman Sarpanch (head of the village) of the Wari Panchayat.
 
This was no easy case, but Pushpanjali summoned the 3 disputing parties — Ramashish and his cousins’ descendants — to the Gram Katchahri (Village Court - a judicial forum for resolving disputes locally). Pushpanjali helped the parties realize how much money they were wasting on their legal squabbles, and convinced them to withdraw their cases against each other. With the help of her husband, she measured the disputed property and allocated plots to each party. After 6 days, the parties agreed to her proposal. 
           
Though this case might be one of Pushpanjali’s more recognized achievements, she has settled more than 100 cases over the last two years. While ensuring speedy justice, Pushpanjali is known by the locals as a fair Sarpanch

Bringing together the next generation of digital innovators in Pakistan: Meet Asra Nadeem

Priya Chopra's picture
The Digital Youth Summit (DYS) is a technology focused conference that takes place annually in Peshawar, Pakistan.  As an introduction to some of our experts, we bring to you the third Speaker Spotlight featuring the young Vice President at DraperU, Asra Nadeem. The upcoming DYS is on April 27-28, 2018. Register now here
 
Asra Nadeem


Asra Nadeem (AN) heads up the entrepreneurial programs and partnerships at Draper University, a pre-accelerator for global startups tackling the world’s most intractable problems. She is also a Venture Partner at DraperU Ventures, an early stage venture fund. Apart from designing and delivering programs, she works directly with governments, universities and international incubators to establish local entrepreneurial hubs, investment opportunities and corporate innovation initiatives.

Before working at Draper University, Asra worked on product and market development for startups in the Middle East, North Africa and South-East Asia. She was the first female product manager in Pakistan for Rozee.pk, where she not only worked with the CEO to secure venture funding from DFJ but grew the product and company to 150+ employees.  She is a space technology enthusiast who reads avidly about space and the future of humanity.

Tell me a little about what you are working on now?  How did you get started?

Managing climate risks in South Asia: A “bottom up” approach

Poonam Pillai's picture
Surma river between Bangladesh and India
The Surma River that flows between Bangladesh and India. Photo Credit: Poonam Pillai

Being from Kolkata, I have always been used to floods. Prolonged flooding typically meant schools and offices closed, traffic jams and a much-needed respite from the tropical summer heat. However, it was during a field visit to the flood prone northeastern border of Bangladesh, where rivers from India flow downstream into Bangladesh, that I fully appreciated the importance of disaster early warning systems and regional collaboration in saving lives, property, enabling communities to evacuate and prepare for extreme weather events.

Disaster early warning systems, along with other information services based on weather, water and climate data (sometimes known as “hydromet” or “climate services”) play a key role in disaster preparedness and improving the productivity and performance of climate sensitive sectors such as agriculture.  Along with investments in resilient infrastructure, risk financing strategies and capacity building measures, they are a key part of a toolkit for strengthening disaster and climate resilience.  Research shows that for every dollar spent on disaster early warning systems, the benefits range from $2-10.  In South Asia, these are particularly important given the region’s extreme vulnerability to climate risks and staggering socio-economic costs arising from extreme weather events.

Bringing together the next generation of digital innovators in Pakistan: Meet Aurelie Salvaire

Priya Chopra's picture

The Digital Youth Summit (DYS) is a technology focused conference that takes place annually in Peshawar, Pakistan. In the lead up to the summit, we bring to you the first of our Speaker Spotlights featuring Aurélie Salvaire. The upcoming DYS is on April 27-28, 2018. Register now here.  

Aurelie Salvaire

Aurélie Salvaire (AS) is a French author and social entrepreneur passionate about gender and narratives. She has been working for the past 10 years in the social innovation field, collaborating with Oxfam, Ashoka, Unreasonable Institute and Impact Hub.  She is also a very active speaker and trainer, promoting greater diversity and shedding light on lingering stereotypes through her platform Shiftbalance.  She recently shot a 28 minutes documentary on masculinity in Pakistan called Maard Ban (Be a man).

Tell me a little about what you are working on now?  How did you get started?

AS: Majority of my activities is now on Shift balance – Our NGO was initially registered in Spain, but our activities are worldwide. We do lot of trainings and workshops mostly on leadership and empowerment for young girls around the world. 

We have been working mostly in Pakistan the last year with different schools, universities, and companies, teaching young girls about storytelling - how to tell their stories, how to be more confident in the public and how to believe in themselves.

I recently shot a documentary on masculinity called “Maard Ban” as a part of the “Be a Man” series.  Our book, “Balance the world”, published and designed in Pakistan, is an anthology of solutions to balance the world. The idea of transforming everybody into a balance maker is what drives me -  to be sure that everybody at their own level can contribute to gender equity.

What do you think is the future for youth in the tech industry?

AS: We know that 80% of the jobs will require technological skills.  We know that technology is shaping our future, so it’s extremely important that young people get involved in tech so that the technology in future is shaped for their needs.  For me, one of the great assets is that technology breaks hierarchies. 60% of the population is under 30 years old in Pakistan.  This makes them very accessible to technology and open to what is going around in the world, and they will shake the structures of power.

Pages