Syndicate content

environment

Providing road access to all: how India is turning a distant dream into reality

Ashok Kumar's picture
For many decades now man has been able to go to the moon. Yet down here on earth, many people are still unable to travel to nearby towns, because of the lack of decent roads. The world over, about a billion people live without access to an all-weather road. And many more have perhaps lost the access they once had because floods, heavy rains, cloudbursts, landslides and other extreme weather events have damaged the roads or they have not been maintained. Can we ever think of a world free of poverty without addressing this fundamental challenge?  
 
Let’s look at the case of India where 500,000 km of rural roads have so far been built by the country’s flagship rural roads program (PMGSY). These roads, connecting some 120,000 settlements, have already started transforming the rural areas of the country.
Photo Credit: Shaju John/World Bank


These roads form part of a core network of 1.1 million that India is seeking to build through its ongoing $35 billion PMGSY program to provide about 179,000 rural settlements with road access. The project has been designed to deliver high-quality, sustainable roads in a timely and cost-effective manner. PMGSY’s main source of funding is a special tax on diesel. Since the PMGSY began, the World Bank has been working closely with the Indian government through a series of projects and knowledge initiatives, with funding of about US$1.8 billion.

ஏன் ஒவ்வொரு நாளும் சுற்றாடல் தினமாக இருக்கவேண்டும்?

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Also available in: English | සිංහල

இந்த வருடத்தின் முதல் ஆறுமாத காலப்பகுதியில் இலங்கையில் வரட்சி, மண்சரிவு,  குப்பை மேடு சரிவு ,வெள்ளப்பெருக்கு போன்ற பல பாரிய அனர்த்தங்கள் இடம்பெற்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தவிர ஏனையோரின் கவனத்தைப் பெறாதளவில் மேலும் பல அனர்த்தங்களும் இடம்பெற்றன. இலங்கையர்கள் எதிர்கொண்ட இவ் அனர்த்தங்கள் சுற்றாடலை நாம் எங்ஙனம் பேணிக்காக்க வேண்டும் என்பதை அச்சொட்டாக வலியுறுத்தி நிற்கின்றன.    உயிர்களுக்கும் உடைமைகளுக்கும் ஏற்பட்ட சேதங்கள், வாழ்க்கைச் சக்கரத்தில் ஏற்பட்டுள்ள தடங்கல்கள், உளவியல் ரீதியாகவும்  ஆன்மீக ரீதியாகவும் மிகவும் கடினமானவை. எப்போதேனும் இவற்றை வழமைக்கு கொண்டுவருவது மெதுவான செயற்பாடாக அமையும்.

நிலைபேறான சுற்றாடல் முகாமைத்துவம் தொடர்பான சிந்தனைகளை ஆண்டில் ஒரு நாளுக்கு மாத்திரம் நாம் ஏன் மட்டுப்படுத்தவேண்டும்?  நகரப்பகுதிகள், ஆறுகள் அன்றேல் கடலில் இருந்து குப்பைகளைச் சேகரித்தல், தொண்டுநோக்கிற்கான நடைபவனியில் பங்கேற்றல் போன்ற செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவதன் மூலமாக நாம் வழமையாக சுற்றாடல் தினத்தைக் கொண்டாடுகின்றோம்.   இந்த ஒருநாளில் சுற்றாடல் குறித்த ஆர்வம் கட்டியெழுப்பப்படுகின்றது. அனைவரும் பங்கேற்கின்றனர்.  மறுநாளோ வேறு முக்கியத்துவம் மிக்க விடயங்களை நோக்கி அவர்களின் கவனம் நகர்ந்துவிடுகின்றது.  அடுத்த கட்ட அனர்த்தம் நிகழும் வரையில் அவர்களது கவனம் வேறுவிடயங்களில் இருக்கும். மீண்டுமாக ஒருவரை ஒருவர் மாறிமாறி குற்றஞ்சாட்டுதல் ஆரம்பிக்கும்.

Photo Credit: Mokshana Wijeyeratne

பிரச்சனையின் ஓர் அங்கமாகவும் தீர்வின் ஓர் அங்கமாகவும் நாம் எம்மைப் பார்க்கும் வரையில் எதுவுமே மாறப் போவதில்லை. இவ்வாறான பல விடயங்களில் நாம் தினமும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். கழிவுகள் பற்றி  அவதானம் செலுத்துவோம். எமது இல்லங்களில் தனிப்பட்ட ரீதியில் நாம் அனைவரும் கழிவுகளை உருவாக்குகின்றோம். எம்மைப் பொறுத்தவரையில் குப்பை பைக்குள் கழிவுகளைக் கொட்டி அகற்றிவிட்டவுடன் அந்தப் பிரச்சனை எமக்கில்லை. உண்மையில் கூறுவதானால் அது பொதுமக்களின் பிரச்சனையாக மாறுகின்றது. கழிவுகளை வீட்டிற்குள்ளேயே நாம்  மக்கிப் போகின்றவை எனவும் மீள்சுழற்சிக்குட்படுத்தக்கூடியவை மற்றும் எஞ்சியவை எனத் தனித்தனியே வேறுபிரிப்பதற்கான சாதாரணமான அர்ப்பணிப்பைக் காண்பிப்போமானால் அவை ஒழுங்கான முறையில் சேகரிக்கப்பட்டு அகற்றப்படுமானால் ஒட்டுமொத்த  கழிவுகளின் அளவைக் கணிசமாகக் குறைத்துக்கொள்ள முடியும். கழிவுகளில் இருந்து தயாரிக்கப்படும் உரத்தைக் கொண்டு தோட்டங்களையும் பயிர்களையும் செழிப்படையச் செய்யலாம்.

සෑම දිනයක්ම පරිසර දිනයක් විය යුත්තේ ඇයි?

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Also available in: English | தமிழ்

පරිසර කළමනාකරණය යන්න ක‍ෙතරම් අසීරු දෙයක්දැයි පසුගිය මාස හය තුළ ශ්‍රී ලංකාව ලද අත්දැකීම් තුළින්ම ‍පැහැදිලි විය. නියඟය, නාය යෑම්, කසල කඳු කඩා වැටීම්, මහා ගංවතුර ආදී විවිධාකාර සිදුවීම්වලට අප මුහුණ දුන් අතර විපතට පත් නොවූවන්ගේ අවධානය දිනා ගැනීම‍ෙන් තොරව ම එ්වා යටපත්ව ගියේ ය. සෑම අවස්ථාවකම සිදුවූ පරිදි, ජීවිත හා දේපළ හානි, දෛනික ක්‍රියාවලියට සිදු වූ බලපෑම් ආදිය විසින් මානසිකව හා ආධ්‍යාත්මිකව ක්‍ර‍මක්‍ර‍මය‍ෙන් ජීවත් වීමට අපහසු මන්දගාමී තත්ත්වයකට අප ඇද දමනු ලැබී ය.

එසේ නම්, මේ තිරසාර පාරිසරක කළමණාකරණයට අප එක් දිනයකදී පමණක් සිත් යොමන්නේ ඇයි?    සාමාන්‍යය‍ෙන් අප පරිසර දිනය සමරන්නේ නගරය වටා, ගං ඉවුරක හෝ මුහුදු ව‍ෙරළක කසළ එකතු කිරීම, නොඑසේනම් පාගමනකට හෝ එවන් ව‍ෙනත් වැඩසටහනකට සහභාගී වීම මගිනි. උනන්දුව අහවරවත්ම, “වඩාත් දැවෙන ප්‍ර‍ශ්න“ වෙනුවෙන් පසුදා උදයේම සැවොම පිය ඔසවන අතර සුපුරුදු අනෙකා මත වරද පැටවීමේ ක්‍රීඩාව ද ආරම්භ වේ.     
 

Photo Credit: Mokshana Wijeyeratne

මෙහිදී පහත ප්‍ර‍ධාන කරුණ තහවුරු කරන්නට කැමැත්තෙමි. ඒ නම්, අප සියල්ලන්ම අර්බුදයේත් විසඳුමේත් කොටස්කරුවන් බව වටහා ගන්නා තුරු කිසිවක් ව‍ෙනස් නොවනු ඇති බව ය. ම‍ෙවන් බොහෝ අර්බුදවලදී , ව‍ෙනසක් සිදු කිරීමේ හැකියාව ඇත්තේ, දිනපතාම, අපටම ය!

Why every day should be environment day?

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Also available in: සිංහල | தமிழ்

In the first 6 months of this year, Sri Lanka has experienced a number of major events that demonstrate exactly how critical managing the environment is:  Drought, landslides, a garbage avalanche, flash floods — and many other events at scales that have not caught the attention of those not affected.  The damage to lives and assets, and the disruption to routines that make us who we are psychologically and spiritually is tough to live through and slow to reverse – if it ever does. 

So why would we leave thoughts on sustainable environmental management to just one single day a year?  We typically celebrate “Environment Day” by picking up rubbish around the city or from the rivers, or the sea; or by participating in a charity walk, or a charity run, and so forth.  The excitement builds, everyone engages and the next day everyone moves on to “more pressing matters” until the next calamity, and the blame game starts all over again.

Photo Credit: Mokshana Wijeyeratne

Let me assert the following key point: Nothing will change until we all see ourselves as part of the problem and part of the solution.  For many of these issues we can make a difference, every day!