Syndicate content

Afghanistan

Better data sharing to improve the lives of Afghan refugees

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province. Photo Credit: IOM Afghanistan / E. Schwoerer

Four decades of conflict, violence and uncertainty has made Afghans the world’s largest protracted refugee population and among the largest group of returnees in the past few decades. Each year as many as 100,000s Afghans are on the move.

Since 2002, some 5.8 million Afghan refugees and several million more undocumented Afghans have returned to Afghanistan. More than two million of these refugees and undocumented returnees have returned since 2015. Recent surges in returns such as the 2016 spike of over 600,000 returnees from Pakistan were recorded in just six months.
 
Most returnees relocate to urban and peri-urban areas where they find limited job opportunities and inadequate access to essential services, thus jeopardizing their reintegration prospects and fueling secondary displacement. Therefore, it is imperative that joint initiatives between international organizations and Afghan government ministries help support both returnees and the host communities in which they relocate.
 
To that end, the World Bank and the International Organization for Migration (IOM) today signed a data sharing agreement (DSA), which formalizes an existing partnership between the two organizations in Afghanistan.

تشریک بهتر معلومات میتواند وضعیت زندگی افغان های عودت کننده را بهبود بخشد

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
یک موتر بس حامل عودت کنندگان افغان از پاکستان در یکی  از مراکز سازمان بین المللی مهاجرت حین ارزیابی وضیعت آنها در مرز تورخم، ولایت ننگرهار. عکس از  ایوا سوریر ، سازمان بین المللی مهاجرت

چهار دهه جنگ، خشونت، ناامنی، اوضاع شکننده یی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی افغانستان را به بزرگترین نفوس بیجا شدگان مبدل ساخته است. تخمین میشود که هرسال بیشتر از۱۰۰۰۰۰ افغان در حرکت از یکجا به جای دیگر میباشد.

از سال ۲۰۰۲ به این سو، حدود ۵،۸ میلیون پناهجوی افغان و چندین میلیون افغان ‌دیگر که اسناد و مدارک پناهجوی بودند، به افغانستان عودت نموده اند. این در حالیست که از سال ۲۰۱۵ به این سو بیشتر از ۲ میلیون پناهنده و مهاجر بدون  اسناد دوباره به کشور عودت نموده اند.

موج تازۀ برگشت مهاجرین از پاکستان درسال ۲۰۱۶ بخش مهم این روند را تشکیل میداد؛ چنانچه که در این جریان بیشتر از ۶۰۰۰۰۰ هزار عودت کننده صرف در ظرف شش ماه نخست این سال ثبت شده بودند. ارقام و معلومات موجود نشان میدهد که اکثر عودت کنندگان در محلات شهری و اطراف شهرها مسکن گزین میگردند زیرا انها نمیخواهند با مشکلات و محدودیت های فرصت های کاری، دسترسی به خدمات اساسی، و زیرساخت های اندک مواجه شوند. باور اینست که اگر آنان در این محلات جابجا نشوند ممکن مشکلات اساکان شان در مناطق دیگر مانع موفقیت ادغام مجدد شان شده و امکان دارد سبب بیجا شدن دوباره آنها گردد.

حمایت از عودت کننده گان و محلات میزبان که برگشت کننده گان در آن مناطق استقرار مجدد میابند، نیازمند ایجاد ابتکار و همکاریهای مشترک بیشتر میان موسسات بین المللی و وزارت های ذیربط حکومتی میباشد.

در همین راستا،  امروز بانک جهانی و سازمان بین المللی مهاجرت یک توافقنامۀ تشریک معلومات (DSA) را امضاء نمودند که مطابق آن همکاری های موجود میان این دو نهاد تقویت میابد.

د غوره معلوماتو شریکول کولی شي د راستنېدونکو افغانانو ژوند ښه کړي

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
له پاکستان څخه یو بس چې افغان کډوال په کې لیږدول کیدل او په تورخم پوله کې  د کډوالو نړیوال سازمان په یوه مرکز کې د هغوی وضعیت څیړنې پرمهال. انځور له ایوا سوریر/ د کډوالۍ نړیوال سازمان

په افغانستان کې څلور لسیزې جګړې، تاوتریخوالي، ناامنۍ، د افغانستان بد سیاسي، اقتصادي او ټولنیز وضعیت له امله زیاتره کسان ګډوال شوي دي. داسې اټکل کېږي چې هر کال له ۱۰۰۰۰۰ ډېر افغانان له یو سیمې څخه بلې سیمې ته کډه کوي.

 له ۲۰۰۲ کال راهیسې شاوخوا ۵،۸ ميلیون افغان پناه غوښتونکي او څو ميلیونه هغه افغانان چې د پناه غوښتونکو اسناد او مدرکونه لري بېرته افغانستان ته راستانه شوي دي. دا په داسې حال کې ده چې له ۲۰۱۵ کال راهیسې له ۲ ميلیونه ډېر هغه افغان پناه غوښتونکي او کډوال چې اسناد یې نه لرل بېرته هېواد ته راستانه شوي دي.

له پاکستان څخه په ۲۰۱۶ کال کې د کډوالو بېرته راستنېدل د دغه بهیر مهمه برخه جوړوي؛ په دغه بهیر کې یوازې د روان کال په لومړیو شپږو میاشتو کې له ۶۰۰۰۰۰ ډېر راستنېدونکي ثبت شوي و. دغه شمېرې ښيي چې ډېری راستنېدونکي په ښاري او اطرافي سیمو کې ځای پر ځای کېږي، ځکه دوی نه غواړي چې د بېکارۍ له ستونزو، اساسي خدمتونو ته د لاس رسي له لږو ستونزو سره مخ شي. باورکېږي، چې که دوی په دې سیمو کې ځای پر ځای نه شي ممکن د استوګنې په نورو سیمو کې ستونزې د دوی د راټولېدو مخه ونیسي او د بیا بېځایه کېدو لامل یې شي.

له راستنېدونکو او هغه سیمو څخه ملاتړ، چې راستنېدونکي په کې مېشت کېږي، د اړونده حکومتي وزارتونو او نړیوالو موسسو تر منځ ډېرو نوښتونو او همکاریو ته اړتیا لري. په همدې خاطر نن نړیوال بانک او د کډوالو نړیوال سازمان ( DSA ) د شریکو معلوماتو یو هوکړه لیک لاسلیک کړ.

How to boost female employment in South Asia

Martin Rama's picture
What's driving female employment in South Asia to decrease


South Asia is booming. In 2018, GDP growth for the region as a whole is expected to accelerate to 6.9 percent, making it the fastest growing region in the world. However, fast GDP growth has not translated into fast employment growth. In fact, employment rates have declined across the region, with women accounting for most of this decline.

Between 2005 and 2015, female employment rates declined by 5 percent per year in India, 3 percent per year in Bhutan, and 1 percent per year in Sri Lanka. While it is not surprising for female employment rates to decline with economic growth and then increase, in what is commonly known as the U-shaped female labor force function (a term coined by Claudia Goldin in 1995), the trends observed in South Asia stand out. Not only has female employment declined much more than could have been anticipated, it is likely to decline further as countries such as India continue to grow and urbanize.

The unusual trend for female employment rates in South Asia is clear from Figure 1. While male employment rates in South Asia are in line with those of other countries at the same income level, female employment rates are well below.
From the South Asia Economic Focus
Source: South Asia Economic Focus (Spring 2018).

If women are choosing to exit the labor force as family incomes rise, should policymakers worry? There are at least three reasons why the drop in female employment rates may have important social costs. First, household choices may not necessarily match women’s preferences. Those preferences reflect the influence of ideas and norms about what is women’s work and men’s work as well as other gendered notions such as the idea that women should take care of the children and housework. Second, when women control a greater share of household incomes, children are healthier and do better in school. Third, when women work for pay, they have a greater voice in their households, in their communities, and in society. The economic gains from women participating equally in the labor market are sizable: A recent study estimated that the overall gain in GDP to South Asia from closing gender gaps in employment and entrepreneurship would be close to 25 percent.

It’s time to end malnutrition in South Asia

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.
Chronic malnutrition remains prevalent across South Asia as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices.

In Sri Lanka, as in the rest of South Asia, improving agricultural production has long been a priority to achieve food security. 

But growing more crops has hardly lessened the plight of malnutrition. 

Chronic malnutrition remains prevalent across the region as many poor South Asians cannot afford nutritious foods or don’t have the relevant information or education to make smart dietary choices. 
And children and the poorest are particularly at risk.

South Asia is home to about 62 million of the world’s 155 million children considered as stunted-- or too short for their age. 

And more than half of the world’s 52 million children identified as wasted—or too thin for their height—live in South Asia. 

Moderate-to-severe stunting rates ranged from 17 percent in Sri Lanka in 2016 to a high 45 percent in Pakistan in 2012–13, with rates above 30 percent for most countries in the region.

Moderate-to-severe wasting rates ranged from 2 percent in Bhutan in 2015 to 21 percent in India in 2015–16, with rates above 10 percent for most countries in the region. 

The social and economic cost of malnutrition is substantial, linked to impaired cognitive development, chronic disease, and lower future earnings.

And sadly, much remains to be done to ensure children across South Asia can access the nutritious foods they need to live healthy lives. 

Boosting entrepreneurship in rural Afghanistan

Miki Terasawa's picture
Also available in: دری | پښتو
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, including saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men. Photo Credit: AREDP/ World Bank.

Meet Mohammad Naim, a saffron farmer in Afghanistan’s Herat province.  In 2013, Naim launched a new business, the Taban Enterprise Group after he and his partners received training and attended agriculture fairs nationwide.

Taban cultivates, processes, and markets saffron, and since its founding, it has steadily improved the quality of its saffron and expanded operations. Today, the company employs 120 women annually for seasonal work to harvest and process the valuable crop.
 
This business success story started with small savings pooled together by rural men and women like Naim.
 
Since 2010, the Afghanistan Rural Enterprise Development Project (AREDP) has linked rural producers with markets and helped villagers form savings and credit groups to create businesses or expand their small enterprises.

تقویت تشبثات خصوصی و ایجاد فرصت های کار در روستاهای افغانستان

Miki Terasawa's picture
Also available in: English | پښتو
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
پروژه انکشاف صنایع روستایی افغانستان  ازتولید کنندگان روستایی، به خصوص کسانیکه در عرصه تولید زعفران مشغول کاراند حمایت مینماید، تا نه تنها محصولات شانرا به بازار ها عرضه نمایند، بلکه خود قادر به ایجاد تشبثات و تجارت های کوچک گردند وزمینه های اشتغال زایی بیشتر را برای زنان و مردان فراهم نمایند. عکس: پروژه انکشاف صنایع روستایی افغانستان/ بانک جهانی

با نعیم یکتن از متشبثین محلی در ولایت هرات، که  در عرصه تولید زعفران مصروف کار است، آشنا شوید. در سال ۲۰۱۳ میلادی، نعیم و چند تن از شرکای او پس از اشتراک در یک سلسله برنامه های آموزشی در بخش زراعت و همچنان اشتراک در چندین نمایشگاه داخلی، تصمیم گرفتند یک شرکت تجارتی را بنام تابان تاسیس نمایند. شرکت متذکره که در بخش های کشت، پروسس و فروش محصول زعفران فعالیت را آغاز نمود، در مدت کم توانست با بهبود کیفیت تولید زعفران و گسترش فعالیت های تجارتی فراتر از مرز های افغانستان شهرت کسب نماید. بطور اوسط سالانه ۱۲۰ زن در این شرکت به منظور انجام کار های فصلی زعفران استخدام گردیده، تا در عرصه جمع آوری حاصلات و پروسس این نبات ارزشمند کار نمایند.
 
موفقیت این سرمایه گذاری با سهمگیری و اختصاص هزینه های کوچک پس انداز و قرضه از سوی چند زن و مرد روستایی مانند نعیم آغاز گردیده است.
 
از سال ۲۰۱۰ بدینسو پروژه انکشاف صنابع روستایی افغانستان تولید کنندگان روستایی را با بازار ها وصل ساخته و همزمان با آن از طریق گروپ های پس انداز و گروپ های قرضه قریه، روستاییان را کمک نموده، تا برایشان تجارت های کوچک ایجاد نموده و یا تشبثات کوچک شان را توسعه دهند.

د افغانستان په کلیوالو سیمو کې د خصوصی تشبثاتو او د کارموندنی د فرصتونو پیاوړتیا

Miki Terasawa's picture
Also available in: English | دری
The Afghanistan Rural Enterprise Development Project has linked rural producers, inlcuding saffron farmers with markets to create businesses and provide employment opportunities to many Afghan women and men.
د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژه له ټولو کلیوالو تولید کوونکو، بالخصوص له هغو بزګرانو څخه چې د زعفرانو د کښټ او پروسس په برخه کې کار کوي، مالي  او تخنیکي ملاتړ برابروي. په دې توګه نه یوازې، چې بزګران به وتوانیږي څو خپل محصولات بازارونو ته عرضه کړي، بلکه خپله به کوچني تجارتونه او تشبثات پرانیزي او د ښځو او نارینه وو لپاره به د کارموندنې فرصتونه برابر شي. انځور: د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژه/ نړیوال بانک

د زعفرانو د کښت چارو کې د هرات ولایت د یوه بریالي متشبث نعیم سره وپیژنئ. په ۲۰۱۳ کال کې نعیم او څو نورو شریکانو یې وروسته له دې چې د کرني په څو ښونیزو برنامو، او کورنیو نندارتونونو کې ګډون وکړ نو د تابان په نامه د یوه سوداګریز شرکت په جوړولو یې پیل وکړ. نوموړی شرکت چې د زعفرانو د کښت، پروسس او خرڅلاو په برخه کې فعالیت کوي، په ډیر کم وخت کې وتوانید د زعفرانو د کیفیت په لوړولو سره  د خپل سوداګریز فعالیتونو شهرت د افغانستان تر پولو واړوي. اوس مهال په منځنۍ توګه دغه شرکت په کال کې ۱۲۰ ښخې د زعفرانو د فصلی چارو لپاره ګوماري، تر څو د دغه ارزښتناک بوټي  د حاصلاتو د راټولولو او پروسس چارې پر مخ بوزي.
 
د دغه پانګه اچونې د بریالیتوب کیسه د سپما او پورونو لپاره د کوچنیو نغدي ونډه اخیستنو  په وسیله د نعیم په شان دڅو نارینه وو او ښخو له خوا پیل شوه.
 
د ۲۰۱۰ کال نه را پدیخوا د افغانستان د کلیوالي صنایعو د پراختیا پروژې، کلیوال تولید کوونکي له بازار سره وصل کړل او همدارنګه د کلي سپما او پورونو د ګروپونو په واسطه یې  له کليوالي خلکو سره مرسته وکړه تر څو ورته کوچني تجارتونه جوړ او کوچني تشبثاتو ته وده ورکړي.

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

Pages