Syndicate content

Disasters

Technology can help Afghanistan better manage its natural disasters

Julian Palma's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy / World Bank
Photo Credit: Rumi Consultancy / World Bank

To associate a gun shot with foul play seems logical. But that’s not necessarily the case in Guldara, a district nearly 40 kilometers outside of Kabul City in Afghanistan.

Gun shots typically come from communities living at the top of the mountain to warn vulnerable downhill communities of potential flooding from the Guldara river. The Guldara river is both a blessing and a curse for the local communities.

Its water is the main source of livelihood since nearly 75 percent of the local economy depends on agriculture. It is also a threat to life and assets. In March 2017, when the mountain snow melted, heavy floods killed two children and washed away the only road that connects the city with Kabul.

استفاده از تکنالوژی خطرات ناشی از حوادث طبیعی در افغانستان را مهار ساخته میتواند

Julian Palma's picture
Also available in: English | پښتو
 Rumi Consultancy / World Bank
عکس: شرکت مشورتی رومی/ بانک جهانی


معمولاً فیر تفنگ کار غیرمنطقی و ناشایسته پنداشته میشود، اما در ولسوالی گلدره که تقریباً ۴۰ کیلومتر از شهر کابل فاصله دارد، چنین نیست. بعضی اوقات این فیر تفنگ توسط کسانی صورت میگیرد که در قلۀ کوه زندگی میکنند و هدف آن هشدار به اهالی پایینِ دره از احتمال سرازیر شدن سیلاب در دریای گلدره میباشد.

اهالی گلدره دریای گلدره هم یک نعمت و هم یک مصیبت می شمارند. این دریا بزرگترین منبع تأمین معیشت اهالی آن ولسوالی است زیرا تقریباً ۷۵ در صد اقتصاد آن وابسته به زراعت میباشد. به همین گونه این دریا یک منبع خطر برای زندگی و دارایی مردم نیز پنداشته میشود.

در ماه مارچ سال ۲۰۱۷ میلادی، زمانی که برف کوه ها آب شد، سیلاب شدید جان دو کودک را گرفت و یگانه راه ترانسپورتی را که این دره را به شهر کابل متصل میسازد، نیز تخریب کرد.

له ټکنالوژۍ څخه ګټه اخیستنه په افغانستان کې د طبیعي پېښو خطرونه مهارولۍ شي

Julian Palma's picture
Also available in: English | دری
 Rumi Consultancy / World Bank
انځور: د رومی مشورتي شرکت / د نړیوال بانک

د ټوپک ‌ډز معمولاً ناوړه او غیرمنطقي کار ګڼل کېږي، خو د ګلدرې په ولسوالۍ کې چې له کابل ښار څخه تقریباً ۴۰ کیلومتره لرې دی، داسې نه ده. کله کله د ټوپک ډز هغه وګړي کوي، چې د غره په لوړو څوکو کې اوسېږي او له دې سره هغو خلکو ته چې د درې په لاندې برخو کې مېشت دي، خبرداری ورکوي، چې کېدای شي د ګلدرې په سین کې سېلاب راشي.

د ګلدرې وګړي د ګلدرې سین هم یو نعمت ګڼي او هم یو مصیبت. دغه سین د دې ولسوالۍ د اوسېدونکو د معیشت او روزګار تر ټولو لویه منبع ده، ځکه چې د هغوی د اقتصاد شاو خوا ۷۵ سلنه پر کرنه ولاړ دی.

دا سین د دې خلکو سر او مال ته خطر هم بلل کیږي. د ۲۰۱۷ میلادي کال په مارچ میاشت کې، کله چې د غرونو واورې ویلې شوې، سخت سېلاب وبهېد او دوه ماشومان یې ووژل او هغه یوازینۍ لاره یې، چې دا ولسوالي له کابل سره نښلوي، ورانه کړه.

How can Bangladesh increase its resilience to disasters through data sharing?

Debashish Paul Shuvra's picture
 
How can Bangladesh increase its resilience to disasters?

Schools across Bangladesh are highly vulnerable to floods, cyclones, and earthquakes. How can the country mitigate and respond to the risks of these natural hazards?

By using the GeoDASH platform - a geospatial data sharing platform - the Directorate of Primary Education of Bangladesh has assessed 35,000 schools with respect to the type of infrastructure, water and sanitation facilities, access to roads, and overall capacity during natural disasters.

The GeoDASH platform is a reliable and extensive geographic and information (geospatial) data network.

These data are Geographic Information System (GIS) and other geolocation services-based information to represent objects or locations on a globally referenceable platform to enable mapping.

For example, locations of road network data can be merged with the flood risk map to get a single map for identifying vulnerable road communication in flood-prone areas.

This type of data will allow the Government of Bangladesh, communities, and the private sector to create, share and use disaster risk and climate change information to inform risk-sensitive decision making.

Better data sharing to improve the lives of Afghan refugees

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province. Photo Credit: IOM Afghanistan / E. Schwoerer

Four decades of conflict, violence and uncertainty has made Afghans the world’s largest protracted refugee population and among the largest group of returnees in the past few decades. Each year as many as 100,000s Afghans are on the move.

Since 2002, some 5.8 million Afghan refugees and several million more undocumented Afghans have returned to Afghanistan. More than two million of these refugees and undocumented returnees have returned since 2015. Recent surges in returns such as the 2016 spike of over 600,000 returnees from Pakistan were recorded in just six months.
 
Most returnees relocate to urban and peri-urban areas where they find limited job opportunities and inadequate access to essential services, thus jeopardizing their reintegration prospects and fueling secondary displacement. Therefore, it is imperative that joint initiatives between international organizations and Afghan government ministries help support both returnees and the host communities in which they relocate.
 
To that end, the World Bank and the International Organization for Migration (IOM) today signed a data sharing agreement (DSA), which formalizes an existing partnership between the two organizations in Afghanistan.

تشریک بهتر معلومات میتواند وضعیت زندگی افغان های عودت کننده را بهبود بخشد

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
یک موتر بس حامل عودت کنندگان افغان از پاکستان در یکی  از مراکز سازمان بین المللی مهاجرت حین ارزیابی وضیعت آنها در مرز تورخم، ولایت ننگرهار. عکس از  ایوا سوریر ، سازمان بین المللی مهاجرت

چهار دهه جنگ، خشونت، ناامنی، اوضاع شکننده یی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی افغانستان را به بزرگترین نفوس بیجا شدگان مبدل ساخته است. تخمین میشود که هرسال بیشتر از۱۰۰۰۰۰ افغان در حرکت از یکجا به جای دیگر میباشد.

از سال ۲۰۰۲ به این سو، حدود ۵،۸ میلیون پناهجوی افغان و چندین میلیون افغان ‌دیگر که اسناد و مدارک پناهجوی بودند، به افغانستان عودت نموده اند. این در حالیست که از سال ۲۰۱۵ به این سو بیشتر از ۲ میلیون پناهنده و مهاجر بدون  اسناد دوباره به کشور عودت نموده اند.

موج تازۀ برگشت مهاجرین از پاکستان درسال ۲۰۱۶ بخش مهم این روند را تشکیل میداد؛ چنانچه که در این جریان بیشتر از ۶۰۰۰۰۰ هزار عودت کننده صرف در ظرف شش ماه نخست این سال ثبت شده بودند. ارقام و معلومات موجود نشان میدهد که اکثر عودت کنندگان در محلات شهری و اطراف شهرها مسکن گزین میگردند زیرا انها نمیخواهند با مشکلات و محدودیت های فرصت های کاری، دسترسی به خدمات اساسی، و زیرساخت های اندک مواجه شوند. باور اینست که اگر آنان در این محلات جابجا نشوند ممکن مشکلات اساکان شان در مناطق دیگر مانع موفقیت ادغام مجدد شان شده و امکان دارد سبب بیجا شدن دوباره آنها گردد.

حمایت از عودت کننده گان و محلات میزبان که برگشت کننده گان در آن مناطق استقرار مجدد میابند، نیازمند ایجاد ابتکار و همکاریهای مشترک بیشتر میان موسسات بین المللی و وزارت های ذیربط حکومتی میباشد.

در همین راستا،  امروز بانک جهانی و سازمان بین المللی مهاجرت یک توافقنامۀ تشریک معلومات (DSA) را امضاء نمودند که مطابق آن همکاری های موجود میان این دو نهاد تقویت میابد.

د غوره معلوماتو شریکول کولی شي د راستنېدونکو افغانانو ژوند ښه کړي

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
له پاکستان څخه یو بس چې افغان کډوال په کې لیږدول کیدل او په تورخم پوله کې  د کډوالو نړیوال سازمان په یوه مرکز کې د هغوی وضعیت څیړنې پرمهال. انځور له ایوا سوریر/ د کډوالۍ نړیوال سازمان

په افغانستان کې څلور لسیزې جګړې، تاوتریخوالي، ناامنۍ، د افغانستان بد سیاسي، اقتصادي او ټولنیز وضعیت له امله زیاتره کسان ګډوال شوي دي. داسې اټکل کېږي چې هر کال له ۱۰۰۰۰۰ ډېر افغانان له یو سیمې څخه بلې سیمې ته کډه کوي.

 له ۲۰۰۲ کال راهیسې شاوخوا ۵،۸ ميلیون افغان پناه غوښتونکي او څو ميلیونه هغه افغانان چې د پناه غوښتونکو اسناد او مدرکونه لري بېرته افغانستان ته راستانه شوي دي. دا په داسې حال کې ده چې له ۲۰۱۵ کال راهیسې له ۲ ميلیونه ډېر هغه افغان پناه غوښتونکي او کډوال چې اسناد یې نه لرل بېرته هېواد ته راستانه شوي دي.

له پاکستان څخه په ۲۰۱۶ کال کې د کډوالو بېرته راستنېدل د دغه بهیر مهمه برخه جوړوي؛ په دغه بهیر کې یوازې د روان کال په لومړیو شپږو میاشتو کې له ۶۰۰۰۰۰ ډېر راستنېدونکي ثبت شوي و. دغه شمېرې ښيي چې ډېری راستنېدونکي په ښاري او اطرافي سیمو کې ځای پر ځای کېږي، ځکه دوی نه غواړي چې د بېکارۍ له ستونزو، اساسي خدمتونو ته د لاس رسي له لږو ستونزو سره مخ شي. باورکېږي، چې که دوی په دې سیمو کې ځای پر ځای نه شي ممکن د استوګنې په نورو سیمو کې ستونزې د دوی د راټولېدو مخه ونیسي او د بیا بېځایه کېدو لامل یې شي.

له راستنېدونکو او هغه سیمو څخه ملاتړ، چې راستنېدونکي په کې مېشت کېږي، د اړونده حکومتي وزارتونو او نړیوالو موسسو تر منځ ډېرو نوښتونو او همکاریو ته اړتیا لري. په همدې خاطر نن نړیوال بانک او د کډوالو نړیوال سازمان ( DSA ) د شریکو معلوماتو یو هوکړه لیک لاسلیک کړ.

From Japan to Bhutan: Improving the resilience of cultural heritage sites

Barbara Minguez Garcia's picture
This page in: 日本語
 Barbara Minguez Garcia 2018
When it comes to their heritage buildings, both Bhutan and Japan have one common enemy: Fire. A view of Wangduephodrang Dzong in Bhutan which was destroyed by fire in 2012. Credit: Barbara Minguez Garcia 2018

About 2,749 miles, three countries, and a sea separate Kyoto, Japan, and Thimphu, Bhutan. The countries’ languages are different, and so are their histories.

But when it comes to their heritage buildings, both nations have one common enemy: Fire.

And to help prevent fire hazards, there’s a lot Bhutan can learn from Japan’s experience.

To that end, a Bhutanese delegation visited Tokyo and Kyoto last year to attend the Resilient Cultural Heritage and Tourism Technical Deep Dive to learn best practices on risk preparedness and mitigation, and apply them to Bhutan’s context.

Such knowledge is critical as Bhutan’s communities live in and around great heritage sites.

Empowering Indian women after a natural disaster hits

Hyunjee Oh's picture
In June 2013, a heavy deluge caused devastating floods and landslides in the state of Uttarakhand in India’s Himalayan foothills. Damyanti Devi, the mother of a young daughter, lost her home and livelihood. Her old house in Rudraprayag was completely washed away by the landslide.
In June 2013, a heavy deluge caused devastating floods and landslides in the state of Uttarakhand in India’s Himalayan foothills. Damyanti Devi, the mother of a young daughter, lost her home and livelihood. Her old house in Rudraprayag was completely washed away by the landslide.


This blog is part of a series exploring housing reconstruction progress in Uttarakhand, India.
  
In June 2013, a heavy deluge caused devastating floods and landslides in the state of Uttarakhand in India’s Himalayan foothills.
 
The disaster – the worst in the country since the 2003 tsunami—hit more than 4,200 villages, damaged 2,500 houses, and killed 4,000 people.
 
Damyanti Devi, the mother of a young daughter, lost her home and livelihood. Her old house in Rudraprayag was completely washed away by the landslide.
 
“The river was fast swelling up,” she said. “It had crossed the danger mark and reached close to our house. We just took our daughter and left with an umbrella and a lantern.”
 
She now owns a new house abuzz with music and her daughter’s laughs.
 
Like thousands of other people in Uttarakhand, Damyanti received support through the World Bank and the Global Facility for Disaster Reduction and Recovery (GFDRR) to rebuild her home.
 
This support channeled through the Uttarakhand Disaster Recovery Project (UDRP) also helped build better roads and mitigate future disaster risks in local communities.
 
A key component of the project was to rebuild 2,382 more resilient houses based on the owner-driven housing reconstruction model,  which allows families to rebuild according to their specific needs.
 
This community-driven approach is important as women are typically at greater risk from natural hazards than men, particularly those who are poor and live in low-income countries.
 
There is indeed strong evidence that disasters impact women differently and amplify gender inequalities.
 
Women and men have different perceptions of their surroundings and coping abilities, roles, responsibilities, and resources before or in the aftermath of a disaster.
 
Gender-sensitive approaches to disaster prevention, mitigation, adaptation, relief, recovery, and reconstruction can save more lives and promote more gender-inclusive development.  

With that in mind, the  housing reconstruction component of UDRP helped empower women like Damyanti in the aftermath of a disaster in 4 different ways:

د افغانستان ښوونځي معياري او قوی ودانيو ته اړتيا لري

Julian Palma's picture
Also available in: English | دری
 Rumi Consultancy/ World Bank
د هرات ولایت په یوه لمړنی ښوونځي کې یو ښوونکي د لوبې وسایلو په واسطه د زده کونکو څخه د اعدادو پوښتنه کوي. عکس: د رومی مشورتي شرکت / د نړیوال بانک

په افغانستان کې تحصیلي او ښوونیزو آسانتیاوو ته لاسرسۍ په تېرو اوولسو کلونو کې د پراختیايي پروګرامونو یو مهم مُحرک بلل کېږي. په ۲۰۰۱ زېږدیز کال کې، تقریباَ په عمومي توګه نجونې د دغه هېواد په ښوونیز او تحصیلي نظام کې ګډون نه درلود او فقط یو مېلیون هلکانو د دې هېواد په ۳۴۰۰ ښوونځېو کې نوم لیکنه کړې وه. خو په ۲۰۱۵ زېږدیز کال کې په ۱۶۴۰۰ ښوونځیو کې د اته میلیونو ماشومانو څخه زیات ګډون د دې لامل شو، څو د نوم لیکنې په بهیرکې ۹ ځله زیاتوالی رامنځته شي.

 که څه هم د پوهنې په برخه کې لاسته راوړنې خورا مثبتې ارزول کېږي، خو د افغانستان په ښوونځیو کې د ښوونیز چاپېریال کېفیت او مصؤنیت اوس هم ډاډمن نه بلل کېږي: لږ تر لږه نیمايي درسي خونې  په خورا ګڼه ګونه حالت کې د خېمو لاندې او یا هم په یو خورا ناسم چاپېریال کې په زده کړو بوخت دي.

د طبیعي پېښو له امله د افغانستان د زیانمن کېدنې اټکل، د ښوونځیو لپاره د نویو او خوندي ودانیو جوړول او د شته ودانیو تحکیم او بیارغونې لپاره زیاتېدونکې اړتیا لا پیاوړې کوي، ترڅو په دې توګه د زده کوونکو اوښوونکو د ژوند او سلامتیا په هراړخیزه توګه تامین شي.

فرضاً که د زده کړې په یوه ښوونیزه ورځ کې زلزلې وشې، شونې ده، چې په ښوونځیو کې د معیاري ودانیو او زېربناوو د نه شتون له امله ۵ مېلیونه زده کوونکي ژوند له ګواښ سره مخامخ شي. پخوا طبېعي پېښو او له هغې څخه د اړوندو خطرونو په هکله ډاډمنو معلوماتو او ارقامو ته لاسرسۍ ډیر محدود و، او له همدې امله د پیښود مشخص وخت او راتلونکي په هکله دقیق او ډاډمن  معلومات او ارقاموته ته لاسرسۍ یوه ستره ستونزه بلل کېدله.

په افغانستان کې د څو لسیزو جګړې له امله د معلوماتو او شمېرو راټولول یو پېچلۍ حالت ځان ته غوره کړی، څرنګه چې دغه وضعیت نه یوازې له طبیعي پېښو او خطرونو سره د دغه هېواد د تګلارې په وړاندې یو ستر خنډ بلل کېږي، بلکه د طبېعي پېښو د زیانونو په وړاندې د ځواب ورکوونکو ظرفیتونو په شمېر کې هم خورا زیات کموالی رامنځته کړی.

Pages