Syndicate content

Conflict

Afghanistan: Learning from a decade of progress and loss

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
Afghanistan: Learning from a decade of progress and loss


In Afghanistan, the past decade saw remarkable progress, as well as reversals and lost opportunities.

The overall macroeconomic and security context in Afghanistan since 2007 can be broken into two distinct phases, pre- and post- the 2014 security transition, when international troops handed over security responsibilities to the Afghan National Security Forces (ANSF).
 
The pre-transition phase was marked by higher economic growth (GDP per capita grew 63 percent relative to its 2007 value) and a relatively stable security situation.

Since 2014, growth has stagnated, falling below rates of population growth, and the security situation continues to deteriorate. With the withdrawal of most international troops and the steady decline in aid (both security and civilian aid) since 2012, the economy witnessed an enormous shock to demand, from which it is still struggling to recover.

Similarly, welfare can be characterized into two distinct phases.

Finishing the job of ending poverty in South Asia

Hartwig Schafer's picture
This Bangladeshi woman was born in poverty. With the right kind of education, life in poverty quickly became a story from the past for her. Credit: World Bank

"I have a four-year-old son back in my village. I want to make a better life for him,” says Sharmin Akhtar, a 19-year-old employee in one of Dhaka’s many flourishing garment factories.

Like thousands of other poor women, Sharmin came down to Bangladesh’s capital from her village in the country’s north to seek a better job and create a more prosperous future for her family—leaving behind a life of crushing poverty.

Today, as we mark End Poverty Day 2018, it’s important to note that Sharmin’s heartening story is one of many in Bangladesh and the rest of South Asia, where economic growth has spurred a dramatic decline in extreme poverty in the last 25 years.

And the numbers are striking: In South Asia, the number of extreme poor living on less than $1.90 a day dropped to 216 million people in 2015 from 275 million in 2013 and 536 million in 1990.

Even more remarkable, South Asian countries experienced an increase in incomes among the poorest 40 percent of 2.6 percent a year between 2010-2015, faster than the global average of 1.9 percent.

On a global scale, the highest concentration of poor shifted from South Asia to Sub-Saharan Africa in 2012. And India is likely to be overtaken, if it has not already been, by Nigeria as the country with the most people living in extreme poverty.

It’s worth thinking about how far South Asia has come – but remaining clear-eyed about how far we must go to finish the fight against extreme poverty.

Indeed, it is increasingly clear that poverty is more entrenched and harder to root out in certain areas, particularly in rural areas and in countries burdened by violent conflict and weak institutions.

Estimates for 2015 indicate that India, with 176 million poor people, continued to have the highest number of people in poverty and accounted for nearly a quarter of the global poor.

True, the extreme poverty rate is significantly lower in India relative to the average rate in Sub-Saharan Africa. But because of its large population, India’s total number of poor is still large.

And while there has been a substantial decline in the numbers and rate of people living below $1.90 in South Asia, the number of people living on less than $3.20 has declined by only 8 percent over 1990-2015 because of the growing population.

In 2015, 49 percent of the population of South Asia were living on less than $3.20 a day, and 80 percent were living on less than $5.50 a day.

څنګه په افغانستان کې د تیر یوه لسیزی د لاسته راوړنې او تللې فرصتونو څخه زدکړو

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
څنګه په افغانستان کې د تیر یوه لسیزی د لاسته راوړنې او تللې فرصتونو څخه زدکړو


افغانستان په تېره یوه لسيزه کې د پرمختګونو شاهد و خو په ورته مهال د شاتګ ځيني موارد يې هم درلودل او فرصتونو يې هم له لاسه ورکړي دي.
 
په ټوله کې، کولاۍ شو د افغانستان ستر اقتصادي او امنیتی وضعیت له ۲۰۰۷ کال راهيسې پر دوو پړاوونو و ویشو:  ۲۰۱۴ کال کې د امنیتي مسوولیتونو له لېږد څخه وړاندې او وروسته، کله چې نړیوالو ځواکونو په افغانستان کې امنیتي مسوولیتونه افغان ځواکونو ته وسپارل.
 
د امنيتي مسوولیتونو له لېږد وړاندې پړاو کې د لوړې اقتصادي ودې شاهدان وو (۲۰۰۷ کال کې د يو کس ناخالص عاید ۶۳ سلنه وده وکړه) امنیتي وضعیت په نسبي ډول پایدار و. خو له ۲۰۱۴ کال نه راهيسې اقتصادي وده مخ پر ځوړ وه چې د دغه هېواد د وګړو د ودې له کچې څخه هم ټيټه ده او همداراز د هرې ورځې په تېرېدو امنيتي وضعیت ترینګلی کېږي.
 
له افغانستان څخه په زیاته کچه د بهرنيو نړیوالو ځواکونو وتل او ۲۰۱۲ کال کې په پوځي او ملکي برخو کې په دوامداره توګه د مرستو کمښت،  اقتصادي وضعیت له سخت حالت سره مخ کړ چې تر اوسه يې د ژغورولو لپاره هڅې روانې دي.
 
په ورته مهال، عامه سوکالي هم کولی شو چې پر دوو جلا برخو یې ډلبندي کړو.

چگونه از پیشرفت ها و ناتوانایی های یک دهه گذشته در افغانستان آموخت

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
چگونه از پیشرفت ها و ناتوانایی های یک دهه گذشته در افغانستان آموخت


افغانستان در یک دهه یی گذشته شاهد پیشرفت های زیاد بوده اما در عین زمان با عقب گرد های نیز رو برو شده و فرصت های را نیز از دست داده است.
 
در کل، وضعیت اقتصاد بزرگ و امنیت افغانستان از سال ۲۰۰۷ میلادی به بعد را میتوان به دو مرحله متمایز تقسیم کرد: قبل و بعد از انتقال مسولیت های امنیتی در سال ۲۰۱۴، زمانیکه نیرو های بین المللی مسوولیت های امنیتی را به نیرو های امنیتی ملی افغانستان سپردند.
 
مرحله قبل ازانتقال مسولیت های امنیتی شاهد رشد بلندتر اقتصادی (در سال ۲۰۰۷ تولید ناخالص سرانه ۶۳ درصد رشد نمود) وضعیت امنیتی نسبتاً پایدارتر بود. از سال ۲۰۱۴ به بعد رشد اقتصادی رو به رکود بوده که پایین تر از میزان رشد جمعیت در این کشور است و همچنان وضعیت امنیتی با گذشت هر روز وخیمتر گردیده است. بعد از خروج بخش بزرگی از نیروهای بین المللی و کاهش دوامدار کمک ها در بخش امنیتی و ملکی بعد از سال ۲۰۱۲، وضعیت اقتصادی ضربه محکم و بزرگی را متحمل شد که  اکنون تلاش ها برای بیرون رفت از آن آدامه دارد.
 
هم  زمان با این، رفاه عامه را نیز میتوان به دو بخش متمایز دسته بندی  کرد.

Better data sharing to improve the lives of Afghan refugees

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province. Photo Credit: IOM Afghanistan / E. Schwoerer

Four decades of conflict, violence and uncertainty has made Afghans the world’s largest protracted refugee population and among the largest group of returnees in the past few decades. Each year as many as 100,000s Afghans are on the move.

Since 2002, some 5.8 million Afghan refugees and several million more undocumented Afghans have returned to Afghanistan. More than two million of these refugees and undocumented returnees have returned since 2015. Recent surges in returns such as the 2016 spike of over 600,000 returnees from Pakistan were recorded in just six months.
 
Most returnees relocate to urban and peri-urban areas where they find limited job opportunities and inadequate access to essential services, thus jeopardizing their reintegration prospects and fueling secondary displacement. Therefore, it is imperative that joint initiatives between international organizations and Afghan government ministries help support both returnees and the host communities in which they relocate.
 
To that end, the World Bank and the International Organization for Migration (IOM) today signed a data sharing agreement (DSA), which formalizes an existing partnership between the two organizations in Afghanistan.

تشریک بهتر معلومات میتواند وضعیت زندگی افغان های عودت کننده را بهبود بخشد

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
یک موتر بس حامل عودت کنندگان افغان از پاکستان در یکی  از مراکز سازمان بین المللی مهاجرت حین ارزیابی وضیعت آنها در مرز تورخم، ولایت ننگرهار. عکس از  ایوا سوریر ، سازمان بین المللی مهاجرت

چهار دهه جنگ، خشونت، ناامنی، اوضاع شکننده یی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی افغانستان را به بزرگترین نفوس بیجا شدگان مبدل ساخته است. تخمین میشود که هرسال بیشتر از۱۰۰۰۰۰ افغان در حرکت از یکجا به جای دیگر میباشد.

از سال ۲۰۰۲ به این سو، حدود ۵،۸ میلیون پناهجوی افغان و چندین میلیون افغان ‌دیگر که اسناد و مدارک پناهجوی بودند، به افغانستان عودت نموده اند. این در حالیست که از سال ۲۰۱۵ به این سو بیشتر از ۲ میلیون پناهنده و مهاجر بدون  اسناد دوباره به کشور عودت نموده اند.

موج تازۀ برگشت مهاجرین از پاکستان درسال ۲۰۱۶ بخش مهم این روند را تشکیل میداد؛ چنانچه که در این جریان بیشتر از ۶۰۰۰۰۰ هزار عودت کننده صرف در ظرف شش ماه نخست این سال ثبت شده بودند. ارقام و معلومات موجود نشان میدهد که اکثر عودت کنندگان در محلات شهری و اطراف شهرها مسکن گزین میگردند زیرا انها نمیخواهند با مشکلات و محدودیت های فرصت های کاری، دسترسی به خدمات اساسی، و زیرساخت های اندک مواجه شوند. باور اینست که اگر آنان در این محلات جابجا نشوند ممکن مشکلات اساکان شان در مناطق دیگر مانع موفقیت ادغام مجدد شان شده و امکان دارد سبب بیجا شدن دوباره آنها گردد.

حمایت از عودت کننده گان و محلات میزبان که برگشت کننده گان در آن مناطق استقرار مجدد میابند، نیازمند ایجاد ابتکار و همکاریهای مشترک بیشتر میان موسسات بین المللی و وزارت های ذیربط حکومتی میباشد.

در همین راستا،  امروز بانک جهانی و سازمان بین المللی مهاجرت یک توافقنامۀ تشریک معلومات (DSA) را امضاء نمودند که مطابق آن همکاری های موجود میان این دو نهاد تقویت میابد.

د غوره معلوماتو شریکول کولی شي د راستنېدونکو افغانانو ژوند ښه کړي

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری
A bus with returnees from Pakistan at the IOM Screening center on Turkham border in Nangarhar province
له پاکستان څخه یو بس چې افغان کډوال په کې لیږدول کیدل او په تورخم پوله کې  د کډوالو نړیوال سازمان په یوه مرکز کې د هغوی وضعیت څیړنې پرمهال. انځور له ایوا سوریر/ د کډوالۍ نړیوال سازمان

په افغانستان کې څلور لسیزې جګړې، تاوتریخوالي، ناامنۍ، د افغانستان بد سیاسي، اقتصادي او ټولنیز وضعیت له امله زیاتره کسان ګډوال شوي دي. داسې اټکل کېږي چې هر کال له ۱۰۰۰۰۰ ډېر افغانان له یو سیمې څخه بلې سیمې ته کډه کوي.

 له ۲۰۰۲ کال راهیسې شاوخوا ۵،۸ ميلیون افغان پناه غوښتونکي او څو ميلیونه هغه افغانان چې د پناه غوښتونکو اسناد او مدرکونه لري بېرته افغانستان ته راستانه شوي دي. دا په داسې حال کې ده چې له ۲۰۱۵ کال راهیسې له ۲ ميلیونه ډېر هغه افغان پناه غوښتونکي او کډوال چې اسناد یې نه لرل بېرته هېواد ته راستانه شوي دي.

له پاکستان څخه په ۲۰۱۶ کال کې د کډوالو بېرته راستنېدل د دغه بهیر مهمه برخه جوړوي؛ په دغه بهیر کې یوازې د روان کال په لومړیو شپږو میاشتو کې له ۶۰۰۰۰۰ ډېر راستنېدونکي ثبت شوي و. دغه شمېرې ښيي چې ډېری راستنېدونکي په ښاري او اطرافي سیمو کې ځای پر ځای کېږي، ځکه دوی نه غواړي چې د بېکارۍ له ستونزو، اساسي خدمتونو ته د لاس رسي له لږو ستونزو سره مخ شي. باورکېږي، چې که دوی په دې سیمو کې ځای پر ځای نه شي ممکن د استوګنې په نورو سیمو کې ستونزې د دوی د راټولېدو مخه ونیسي او د بیا بېځایه کېدو لامل یې شي.

له راستنېدونکو او هغه سیمو څخه ملاتړ، چې راستنېدونکي په کې مېشت کېږي، د اړونده حکومتي وزارتونو او نړیوالو موسسو تر منځ ډېرو نوښتونو او همکاریو ته اړتیا لري. په همدې خاطر نن نړیوال بانک او د کډوالو نړیوال سازمان ( DSA ) د شریکو معلوماتو یو هوکړه لیک لاسلیک کړ.

The latest poverty numbers for Afghanistan: a call to action, not a reason for despair

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: دری | پښتو

The just-released Afghanistan Living Conditions Survey (ALCS) paints a stark picture of the reality facing Afghanistan today. More than half the Afghan population lives below the national poverty line, indicating a sharp deterioration in welfare since 2011-12.[1]  The release of these new ALCS figures is timely and important. These figures are the first estimates of the welfare of the Afghan people since the transition of security responsibilities from international troops to the Afghan National Security Forces (ANSF) in 2014.

While stark, the findings are not a surprise

Given what Afghanistan has gone through in the last five years, the significant increase in poverty over this period is not unexpected. The high poverty rates represent the combined effect of stagnating economic growth, increasing demographic pressures, and a deteriorating security situation in the context of an already impoverished economy and society where human capital and livelihoods have been eroded by decades of conflict and instability.

The withdrawal of international troops starting in 2012, and the associated decline in aid, both security and civilian, led to a sharp decline in domestic demand and much lower levels of economic activity. The deterioration in security since 2012, which drove down consumer and investor confidence, magnified this economic shock. Not surprisingly, Afghanistan’s average annual rate of economic growth fell from 9.4 percent in the period 2003-2012 to only 2.1 percent between 2013 and 2016. With the population continuing to grow more than 3 percent a year, per capita GDP has steadily declined since 2012, and in 2016 stood $100 below its 2012 level. Even during Afghanistan’s years of high economic growth, poverty rates failed to drop, as growth was not pro-poor. In recent years, as population growth outstripped economic growth, an increase in poverty was inevitable.

په افغانستان کې د فقر په هکله د وروستیو ارقامو او شمېرو خپراوی: د عملي او مخنیوونکو اقدامونو لپاره خبرتیا، نه د ناهیلۍ رامنځته کول

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | دری

د افغانستان د احصائيي مرکزي ادارې لخوا په افغانستان کې د ژوند د وضعیت د څېړنې سروې موندنې په دغه هېواد کې د شته واقعیتونو به هکله یو مشرح انځور څرګند کړی. ترلاسه شوي معلومات دا څرګندوي، چې د افغانانو له نیمایي څخه زیات نفوس د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي، چې دا حالت د ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ زېږدیز کلونو[i] په پرتله د ټولنیزې- اقتصادي اوضاع په لا خرابېدلو دلالت کوي. د دغې سروې د تازه ارقامو او معلوماتو خپراوی په ډېر مناسب وخت کې ترسره کېږي، ځکه چې دا ارقام او اړونده تحلیلي ټولګه ېې د افغانستان د خلکو د هوساینې وضعیت وروسته له هغه چې په ۲۰۱۴ کال کې له نړیوالو ځواکونو څخه د افغانستان امنیتي ځواکونو ته امنیتي مسوولیتونو لېږد ترسره شو، په تفصیل سره څېړلۍ ده.
که څه هم د دغې سروې موندنې ناهیلۍ کوونکې دي، خو د حقیقت پربنسټ دي

دې حقیقت ته په پام سره، چې افغانستان په تېرو پنځو کلونو کې له زیاتو پېښو سره مخامخ شو او ډېرې لوړې او ژورې ېې تجربه کړې، نو ځکه په اوس وخت کې د فقر او بیوزلۍ د بې ساري زیاتوالي تمه هم کېدله. د فقر لوړه کچه د اقتصادي فعالیتونوله کمښت، د نفوس د زیاتوالي او د امنیتي وضعیت له خرابېدلو سره مستقیمه اړیکه لري. له بلې خوا د داسې یوې ټولنې جورښټ، چې اقتصادي بنسټونه ېې د اوږد مهاله جګړې او بحران له امله ویجاړې شوې وي او بشري ځواک او معیشتي برخې ېې د ټیکاو او امنیت د نه شتون له امله خورا زیانمنې شوي وي، پرته له کوم شک څخه، چې د فقر ټغر هم پکښې ډیر پراخ پاتې کېږي.

د ۲۰۱۲ زېږدیز کال په لومړیو کې د نړیوال ایتلاف د ځواکونو په تدریجي وتلو سره، او په ورته مهال د افغانستان د ملکي او پوځي څانګو د مالي مرستو کمېدل، د اقتصادي فعالیتونو او د خصوصي سکټور خدماتو لپاره د تقاضا کچه ېې په شدت سره زیانمنه کړې  ده. له ۲۰۱۴ کال وروسته د امنیتي وضعیت خورا خرابوالۍ د دې لامل شو، څو د پانګوالو او مستهلکینو باور په سیاسي اوضاع باندې را کم شي، او له دې امله یو ستر اقتصادي ټکان رامنځته شو. پرته له کوم شک څخه د افغانستان اقتصادي وده، چې له ۲۰۰۳ څخه تر ۲۰۱۲ کلونو پورې شاوخوا ۹،۴ سلنه وه، وروسته له هغه چېد ۲۰۱۳ تر ۲۰۱۶ کلونو په ترڅ کې امنیتي وضعیتخورا خراب شو، نو له امله ېې اقتصادي وده هم ۲،۱ سلنې ته را ټیته شوه. د نفوس د کچې د ۳سلنې، کلنۍ وده سره جوخت، د ناخالص کورني تولید په حساب د سرانه عاید کچه له ۲۰۱۲ کال راپدېخوا په دوام داره بڼه را ټيته شوې ده، څرنګه چې د ۲۰۱۲ کال په پرتله په ۲۰۱۶ کال کې د ۱۰۰ امریکايي دالرو په اندازه را ټیټه شوې ده. د یادونې وړ ده، چې حتي په هغو کلونو کې چې افغانستان یوه ښه اقتصادي وده لرله، د فقر او بېوزلۍ په کچه کې هراړخیز لږوالی رامنځته نه شو، ځکه، چې د اقتصادي ودې محور د هېواد په بېوزلو سیمو کې د فقر په کموالي تمرکز نه درلود. پر دې سربېره، په وروستیو کلونو کې له اقتصادي ودې څخه د نفوس د کچې د ودې چټکوالی، د دې لامل شوی، څو د فقر لمن نوره هم پراخه شي.

نشر آمار و ارقام اخیر پیرامون وضیعت فقر در افغانستان: هشدار برای اقدامات عملی و پیشگیرانه، نه ایجاد نا امیدی

Shubham Chaudhuri's picture
Also available in: English | پښتو

نشر سروی وضعیت زندگی درافغانستان توسط اداره مرکزی احصائیه یک تصویری کلی از واقیعت های موجود را در این کشور برملا میسازد. آمار و ارقام ارایه شده حاکی از آنست که بیشتر از نصف افغانها در زیر خط فقر زندگی مینمایند، که این حالت نشان دهنده تشدید وخامت اوضاع اجتماعی- اقتصادی نسبت به سالهای ۲۰۱۱-۲۰۱۲ میلادی[i] میباشد. نشر یافته ها و ارقام تازه این سروی در زمان مناسبی صورت میگیرد، چنانچه که این ارقام نخستین بسته معلومات تحلیلی پیرامون چگونگی وضعیت رفاه مردم افغانستان را پس از زمان انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروی های بین المللی به نیرو های امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۴ فراهم میسازد.

باوجود اینکه یافته ها این سروی نا اُمید کننده اند، اما مبتنی بر واقیعت اند

باتوجه به آنچه که در افغانستان در طی پنج سال گذشته اتفاق افتاده و این کشور مسیر پر فراز و نشیب پیموده، افزایش چشمگیر فقر در این مقطع زمانی دور از انتظار نبود. میزان بُلند فقر رابطه مستقیم با رکود فعالیت های اقتصادی، افزایش تراکم  نفوس و بدتر شدن وضعیت امنیتی دارد. از سوی دیگر ساختار های اقتصادی افغانستان طی سالیان متمادی در اثر جنگ و ناامنی از هم فروپاشیده و منابع بشری و معیشتی آن بنابر بی ثباتی و نا امنی به شدت آسیب دیده باشد، بدون شک که ریشه های فقر بستر گسترده دارد.

با شروع تدریجی خروج نیرو های بین المللی در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی، و کاهش همزمان کمک های مالی به بخش های نظامی و ملکی، میزان عرضه و تقاضا به خدمات و فعالیت های اقتصادی و سکتور خصوصی نیز به شدت کاهش یافت. بدترشدن اوضاع امنیتی پس از سال ۲۰۱۴؛ باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران و مسهلکین نسبت به اوضاع سیاسی گردید و این وضعیت بالنوبه یک شوکه اقتصادی بزرگ را ایجاد کرد. بدون شک میزان رُشد اقتصادی افغانستان که طی سالیان ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ همه ساله در حدود ۹،۴ درصد بود، در اثر بدتر شدن اوضاع امنیتی در جریان سالهای ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۶ به ۲،۱ درصد کاهش یافته است. همزمان با رُشد ۳ درصدی میزان نفوس در سال، میزان درآمد سرانه به حساب تولید ناخالص داخلی از سال ۲۰۱۲ بدینسو به طور دوامدار کاهش یافته است، چنانچه که  در سال ۲۰۱۶ به اندازه ۱۰۰ دالر امریکایی کاهش در مقایسه به سال ۲۰۱۲ گزارش گردیده است. شایان ذکر است که حتی در طول سال های که افغانستان رُشد اقتصادی مطلوب را تجربه کرد، کاهش قابل ملاحظۀ در میزان فقر رونما نگردید، زیرا محور رُشد اقتصادی در کاهش فقر بر محلات فقیر این کشور متمرکز نبود. رویهمرفته با پیش افتادن افزایش رُشد نفوس از رُشد اقتصادی در طی سال های اخیر، افزایش میزان فقر غیر قابل اجتناب بود.

Pages