Syndicate content

Gender

To improve female labour force participation in Sri Lanka, first change attitudes

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
Sri Lankan Women
Read the feature story here 
Earlier this year in Hatton, I met a group of talented, young adults who had just participated in a social innovation pilot program. They were enthusiastic and dynamic, brimming with potential. But the potential to realize that potential was going to be influenced along gender lines; the expectations and obligations to the families were the most important determinants.   
 
I heard about some of these challenges. One girl had an ailing mother at home and was responsible for her care; another struggled to study on weekends while working on weekdays, with both activities requiring long commutes. One young lady, T. Priya, who had just graduated from university with a BA, told me she was currently unemployed because she was determined to wait for the right job—which to her, meant joining the public sector. You’d be amazed at how often I have heard this from young Sri Lankans. Unfortunately, as we all know too well, there are only a limited number of these positions available. 
Getting Sri Lanka's Women to Work


This week, the World Bank published Getting to Work: Unlocking Women’s Potential in Sri Lanka’s Labor Force. The report notes that the number of women participating in Sri Lanka’s workforce is low, that women under 30 are facing high rates of unemployment and that wage disparities still exist between the sexes.  
 
Among its findings is that women like Priya, despite having high educational attainments (university level or higher), still queue for a limited number of public sector jobs which raises their rates of unemployment. Government jobs are seen as offering more flexible hours and financial security than private sector jobs.
 
Another issue is that the burden of household responsibilities and chores fall disproportionately on women. When women got married, it made it harder, not easier, for them to go to work, and this was only exacerbated when women had children.
 
For men, the situation is somewhat different. As of 2015, marriage lowered the odds of Female Labour Force Participation by 4.4 percentage points, while boosting men’s odds by 11 percentage points.  
 
But I think the roots of this problem go deeper, and start early. Young girls learn that it’s not important to be good at maths or sciences and many more pursue degrees in humanities and the arts, widely considered gender appropriate, rather than in the technical skills that are in demand in the private sector and growing industries.
 
This is only one way in which we limit our daughters.

Towards a clean India

Guangzhe CHEN's picture

When Prime Minister Narendra Modi launched the Swachh Bharat Mission in 2014, it marked the beginning of the world’s largest ever sanitation drive. Now, a 2017 survey by the Quality Council of India finds that access to toilets by rural households has increased to 62.45 per cent, and that 91 per cent of those who have a toilet, use it. Given India’s size and diversity, it is no surprise that implementation varies widely across states. Even so, the fact that almost every Indian now has sanitation on the mind is a victory by itself.

 Guy Stubbs

Achieving a task of this magnitude will not be easy. Bangladesh took 15 years to become open defecation free (ODF), while Thailand took 40 years to do so. Meeting sanitation targets is not a one-off event. Changing centuries-old habits of open defecation is a complex and long-term undertaking.

Securing a prosperous future for Afghanistan amidst challenges

Christina Wieser's picture
Also available in: دری | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
According to a recent report, just over half of Afghan children attend primary school and most of them were boys. Photo Credit: Rumi Consultancy/ World Bank


Fueled by unprecedented levels of aid, literacy, school enrollment, and access to basic services, Afghanistan made tremendous progress between 2007–08 and 2011–12. However, declining aid and increasing conflict during the period between 2011–12 and 2013–14 slowed progress, especially on education and maternal health outcomes, as documented by our recent World Bank report, the “Afghanistan Poverty Status Update: Progress at Risk.”

In this blog, we look at how Afghanistan has performed across several important development indicators in the last few years.

د شته ستونزو سربېره؛ آیا په افغانستان کې د سوکاله راتلونکي رامنځته کېدل امکان لري؟

Christina Wieser's picture
Also available in: English | دری
 Rumi Consultancy/ World Bank
د وروستۍ رپوټ پر بنسټ، یوازې څه باندې نیمایي په شرایطو برابر ماشومان لومړني ښوونځي ته ځي، چې البته ډیرۍ شمیر یی هلکان دي.  انځور: د رومي مشورتي شرکت/ نړیوال بانک

په بې ساري ډول افغانستان سره د نړیوالو مرستو کولو ته په کتو، د ۲۰۰۷ – ۲۰۰۸ کلونو او بیا په ۲۰۱۱- ۲۰۱۲ زیږدیز کلونو پر مهال د سواد کچه، په ښوونځیو کې د زدکوونکو شمولیت یا نوم لیکنه او بنسټیزو خدمتونو ته لاسرسی په هر اړخیز او پراخ ډول بدلون موندلی. خو د پرمختګونو سره سره، د نړیوال بانک وروستی راپور، چې  د "په افغانستان کې د فقر او بیوزلۍ د حالت تحلیلي رپوټ: له خطر سره مخامخ پرمختګ"، تر سرلیک لاندې بشپړ شو؛ د دې ښکارندوي کوي، چې په ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲ او ۲۰۱۳-۲۰۱۴ کلونو ترمنځ د مرستو کمښت او د نا امنیو زیاتېدل، په افغانستان کې د پرمختګ او ودې مسیر یې پڅ کړی دی، څرنګه، چې د پوهنې او د مور او ماشوم د مړینې کچې په اړه، د اندیښنې وړ راپور وړاندې شوی دی.

په دې ځای کې هڅه کیږي، څو په افغانستان کې په څو وروستیو کلونو کې د یو شمېر ځانګړتیاوو ته په کتو د پرمختګ څرنګوالی وڅیړو.
 

علی الرغم چالشهای موجود، ایا تحکیم اینده مرفع در افغانستان ممکن است؟

Christina Wieser's picture
Also available in: English | پښتو
 Rumi Consultancy/ World Bank
براساس اخرین گزارش، فقط بیشتراز نصف اطفال واجد شرایط به مکتب ابتدایه میروند که البته اکثر انها را بچه ها تشکیل میدهد. عکس: شرکت مشورتی رومی/بانک جهانی


با توجه به سرازیر شدن میزان بی سابقه کمک های مالی بین المللی، میزان سطح سواد، شمولیت در مکاتب و دسترسی به خدمات اساسی در افغانستان در جریان سالهای ۲۰۰۷ - ۲۰۰۸ و سپس ۲۰۱۱ - ۲۰۱۲  به طور همه جانبه و گسترده متحول گردیده است. اما وجود پیشرفتها، یافته های آخرین گزارش بانک جهانی، "وضعیت فقر در افغانستان، پیشرفت در معرض تهدید"، حاکی از آنست که کاهش کمک ها و افزایش میزان نا امنی ها در سالهای ۲۰۱۱ - ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ – ۲۰۱۴ میلادی، سیر رشد و پیشرفت در افغانستان را به شدت بطی ساخته، طوریکه در بخش های معارف و همچنان میزان مرگ و میر مادران وضعیت خیلی ها ناگوار گزارش داده شده است.

در این جا سعی مینمایم، تا چگونگی پیشرفت ها در افغانستان را پیرامون چندین شاخص های عمده انکشافی در جریان چند سال اخیر مورد مطالعه قرار دهم.
 

په افغانستان کې د ښوونې کړکیچ: آیا په رښتیا هم په دې هېواد کې د پوهنې وضعیت کړکیچن دی؟

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: English | دری
Anahita Matin/ World Bank
د عبدالهادي داوي د لیسې د زده کوونکو انځور په داسې حال کې چې خپلو درسي خونو ته چمتو والۍ نیسي. انځور د: اناهیتا متین / نړیوال بانک

د کابل ښار په زړه په دریم مکروریان کې د عبدالهادي داوي د هلکانو لیسه کړکیچن وضعیت لري. که څه هم په دې لیسه کې څه باندې ۳۰۰۰ هلکان په زده کړو بوخت دي، خو دا لیسه مناسب تشنابونه نه لري او یوازې په دې لیسه کې یو شمېر ګرځنده کانتینرونه شته، څو زده کونکي د اړتیا پر مهال ورنه ګټه واخلي. همدارنګه دې لیسې ته څيرمه د افغانستان د سترې محکمې ودانۍ ده، چې دا اداره  له امنیتي ګواښونو سره هم مخ ده، له دې ادارې ګاونډیتوب د زده کوونکو ښوونیزو ټولګیو ته زیات ګواښونه رامنځته کړي دي.

د نړیوال بانک د یوې سروي موندنې ښيي، چې د عبدالهادي داوي لیسه له ګڼ شمېر ستونزو لکه د ګټور ښوونیز سیستم له نشتون سره مخ ده. د دې لیسې په ښوونیزو ټولګیو کې د ګټور او اغیزمن ښوونیز سیستم نښې نښانې ډیر لږ لیدل کیږي. سربېره پر دې د دې لیسې د ښوونکو ښوونیزې کړنلارې او تخنیکي وړتیاوې هیڅ ډول نه دي ارزول شوي.

د تنکیو او ځوانانو لپاره د ښوونیزو آسانتیاوو پراختیا د افغانستان دولت له مهمو لومړیتوبونو ګڼل کیږي. له همدې امله، د افغانستان دولت زموږ نه وغوښتل، څو د پوهنې له زده کوونکو څخه د لومړنیو ښوونو له څرنګوالي او همدارنګه هغه ټول خنډونه او ستونزې، چې د با کیفیته ښوونیزې او پوهنیزې آسانتیاوو ته د لاسرسي په موخه ورسره مخ دي، وپیژنو او د هغه راپور چمتو کړو.

په پایله کې موږ وتوانیدو، چې د ۲۰۱۷ زیږدیز کال د اپریل په میاشت کې، د کابل ښار د ۳۲ لیسو او لومړنیو ښوونځيو څخه د سروي او ارزونې بهیر پلي کړو. زموږ د سروي  موندنې د خدمتونو د وړاندې کولو «SABER» په میتود ولاړې دي، چې دا ارزونې میکانیزم د افریقايي هېوادونو کې د خدمتونو وړاندې کولو نوښت له لارې پلي شوي.

زموږ د سروي د موندنو پر بنسټ به یو شمېر برخو کي ځانګړتیاوې رامنځته شي، چې پر بنسټ یې د زدکوونکو لپاره د ښوونیزو آسانتیاوو د پرمختګ څرنګوالی مشخص کیږي او پایله کې د پوهنې پالیسي جوړونکي له دې معلوماتو څخه په ګټې اخیستنې، کولای شي، څو د زده کوونکو او ښوونکو لپاره یو با کیفیته ښوونیز او پوهنیز چاپیریال رامنځته کړي او له دې برخه ډاډ ترلاسه کړي. دا ځانګړتیاوې یو شمېر معیارونه لري، چې پر بنسټ به یې په بیلابیلو سیمو او ښارونو کې د په پرتلیز ډول د زده کوونکو ښوونیزه کچه تحلیل او ارزونه وکړي.
 

Afghanistan’s learning crisis: How bad is it really?

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: دری | پښتو
Anahita Matin/ World Bank
Students at the Abdul Hadi Dawi school getting ready for class. Photo Credit: Anahita Matin/ World Bank

At the heart of Kabul City in Makroyan 3, lies the all-boys ‘Abdul Hadi Dawi’ school. Despite having 3,000 students, there are no latrines, only a remote plot of land dotted with containers for the students to use. The school is also located near the Supreme Court, an area with potential security risks.The Abdul Hadi Dawi School encapsulates many of the problems with the education system in Afghanistan.

There is little evidence of high-quality instruction or learning happening in the classroom. And neither were teachers being assessed on their performance nor the quality of their teaching.

Improving learning is a priority for Afghanistan. Therefore, the government of Afghanistan sought our support to document the reality of primary education in Afghanistan and identify bottlenecks in schools that impede the delivery of high-quality education.

Thirty-two schools participated in our pilot study in Kabul city in April 2017. Our findings break new ground and are based on SABER Service Delivery methodology already tested in the Africa region through the Service Delivery Initiative.

Our survey provides indicators necessary to track progress in student learning and inform education policies to provide high-quality learning environments for both students and teachers. The indicators are standardized, allowing comparisons between and within nations over time.

Engaging communities in the Golden 1,000 Days in Nepal

Kaori Oshima's picture
Field survey team in Nepal
A field survey team for the qualitative study holding a focus group discussion with women in one of the SHD project communities. Photo credit: World Bank

In Nepali, “Sunaula Hazar Din” means, “Golden 1000 Days” – which is a critical window of opportunity between conception and the age of two years that, with good health and nutrition, can mitigate the risks of malnutrition that hamper a child’s long-term physical and cognitive development.

Sunaula Hazar Din (SHD) is also the local nickname of the Government of Nepal’s recently completed “Community Action for Nutrition Project”, implemented by the Ministry of Federal Affairs and Local Development and  financially supported by the World Bank from 2012 to 2017. The project aimed to improve practices that contribute to reduced under-nutrition of women of reproductive age and children under the age of two and to provide emergency nutrition and sanitation response to vulnerable populations in earthquake affected areas.

The project used a “Rapid Results Approach (RRA)”, where target communities formed groups of nine members that would collectively select and work on an activity to address malnutrition for 100 days. RRA focused especially on the “1000 days” households– namely, households with children under 2 years and pregnant and/or lactating women and also had community -wide interventions targeted to address malnutrition.  

To better understand the local dynamics around the SHD design and activities, a qualitative study was conducted, with support from the South Asia Food and Nutrition Security Initiative (SAFANSI).

The study team gathered the voices of various stakeholders, including the community members, facilitators, and the village and district-level authorities. Listening to the voices of these stakeholders makes development practitioners and project teams recognize how participatory designs may work as expected – or not – in a specific context.

په ډایکندي ولایت کې د صحت برنامې مثبتې اغېزې

Fahimuddin Fahim's picture
Also available in: English | دری



که څه هم زه په ډایکندي ولایت کې د پروژو د مدیریت په برخه کې پراخه تجربه لرم، خو د عامې روغتیا وزارت له خوا په دې ولایت کې د صحت برنامې د تطبیق اغیز او پراخوالی په رښتیا هم ډېر الهام بښونکی دی – د بېلګې په توګه کولای شم په دغه ولایت کې د هغو ۳۹ روغتیايي مرکزونو یادونه وکړم کوم چې هلته لومړني روغتیايي خدمات وړاندې کوي، چې دا ټول په میاشتنۍ توګه د څه باندې ۷۷۰۰۰ ناروغانو درملنه او پالنه ېې ترسره کوله. د ۲۰۱۶ کال د اکټوبر په میاشت کې، دغو مرکزونو وکولای شول، تر څو د خپلو ناروغانو د زېږون ۶۱۵ پیښو ته رسیدنه وکړي، چې له دې ټولټال نویو زیږول شویو ماشومانو څخه څه باندې ۶۹ یې یوازې د تیمران په روغتیايي مرکز کې نړۍ ته سترګې راغړولې دي.
 
په حقیقت کې، کله چې د بحث محور د ښځو پر روغتیا باندې ولاړ وي، نو د صحت د زده کړې برنامه پر دې توانیدلی، تر څو په هر یوه دغه روغتیايي مرکز کې لږ تر لږه د یوې ښځینه روغتیايي کارکوونکې د شتون زمینه برابره کړي. دا کار تر یوه ځایه پورې د کلیو په کچه د ماشوم د زېږون د ماهرانو او روغتیايي نرس قابله ګانو د روزنیز پروګرام د بریالي پای ته رسیدو له کبله ممکن شوی ده، چې کولای شو له دغو روزنیزو او ښوونیزو پروګرامونو څخه په دې ولایت کې د کلیو په کچه د قابله ګانو  او د ټولنې په کچه د نرسانو د روغتیايي زده کړې په توګه یادونه وکړو. همداشان، دغه پروګرام د صحت د برنامې تر پوښښ لاندې ټولو سیمو کې، د کلیو په کچه یو لړ روغتیايي مرکزونه هم د سیمه ییزو شوراګانو په مرسته جوړ او پیاوړي کړل او د روغتیايي کارکوونکو د دندو پر صلاحیت او اعتبارلیکونو باندې یې څارنیز تدابیر او جدي څېړنه عملي کړه.
 
د صحت برنامه د عامې روغتیا وزارت یو له مهمو پروګرامونو څخه شمېرل کېږي، چې د هغې تمویل د بې وځله هېوادونو لپاره د نړیوال بانک د نړیوالې پرمختیايي ادارې له بودیجې او د افغانستان د بیارغونې صندوق لخوا د څو نورو نړیوالو تمویلوونکو ادارو په ګډ مشارکت تر سره کېږي. د افغانستان د اسلامي جمهوري دولت د عامې روغتیا وزارت له ۲۰۱۳ کال څخه د ۲۰۱۷ کال د جون تر میاشتې پورې د PU-AMI په نوم له یوې غیر دولتي ادارې سره تړون لاسلیک کړی وو، تر څو د ډایکندي په ولایت کې د وزارت له لوري د څرګندو شویو روغتیايي ملي موخو سره سم بنسټیز روغتیايي خدمات وړاندې کړي. په دغو موخو کې د مور او ماشوم د مړینې د پیښو راکمول او د ماشوم د روغتیا ښه والی او د معیاري تغذي په خاطر د تدابیرو نیول شامل وو. له همدې کبله، دغه برنامه روغتیايي خدماتو ته د لاسرسي د زیاتوالي، ظرفیت جوړونې، د همکارۍ او همغږۍ د پیاوړتیا، د څارنې او ارزونې د اطلاعاتو د کارونې دودوالي او د درملو د لېږد او ورته د لاسرسي په برخه کې د اسانتیاوو په رامنځته کولو باندې متمرکزه ده.

تاثیرات مثبت برنامه صحت در ولایت دایکندی

Fahimuddin Fahim's picture
Also available in: English | پښتو



با آنکه من در بخش مدیریت پروژه در ولایت دایکندی تجربۀ زیاد دارم، اما مقیاس و تاثیرات برنامه صحت وزارت صحت عامه در این ولایت درحقیقت فوق العاده الهام بخش پنداشته میشد – بطور مثال می توانم از جمله ۳۹ مراکز صحی که بسته های خدمات ابتدایی صحی را ارائه می نمود، یاد آوری نمایم که اینها همه به صورت ماهوار بیشتر از ۷۷،۰۰۰ بیمار را مورد معالجه و مراقبت قرار میدادند. تنها در ماه اکتوبر ۲۰۱۶، این مراکز توانستند ۶۱۵ واقعه ولادت را  تحت پوشش کمک های مورد نیاز بیماران قرار دهند، که از مجموع نوزادان، بیش از ۶۹ نوزاد  تنها در مرکز صحی تیمران چشم به دنیا گشودند.
 
در حقیقت، زمانیکه محور بحث پیرامون صحت زنان متمرکز باشد، برنامۀ آموزشی صحت توانسته، تا در هر یک از این مراکز صحی زمینه حضور حد اقل یک تن از کارمندان صحی طبقه اناث را فراهم سازد. این امر قسماٌ از بابت تکمیل شدن موفقانۀ برنامه های آموزشی ماهران ولادی و دایه های صحی محلی میسر گردیده، که می توان از این برنامه های آموزشی و تعلیمی برای قابله به سطح جامعه و آموزش صحی برای نرس ها به سطح جامعه در این ولایت یاد کرد. همچنان این برنامه در تمامی ساحاتِ که تحت پوشش برنامه صحت قرار داشتند، یک عده مراکز صحی در سطح محلات را نیز به کمک شورا های محلی ایجاد و تقویت بخشیده و بالای صلاحیت وظایف و اعتبارنامه های کارمندان صحی نیز تدابیر نظارت و بررسی جدی را عملی مینمودند.
 
برنامۀ صحت یکی از برنامه های کلیدی وزارت صحت عامه می باشد که تمویل مالی آن توسط اداره انکشاف بین المللی گروپ بانک جهانی و صندوق بازسازی افغانستان در مشارکت با چندین نهاد تمویل کننده دیگر بین المللی صورت میگیرد. وزارت صحت عامه جمهوری اسلامی افغانستان از سال ۲۰۱۳ الی ماه جون ۲۰۱۷ موسسه غیر دولتی PU-AMI را در ولایت دایکندی قرارداد عقد نموده بود، تا در مطابقت با اهداف ملی صحی این وزارت، خدمات اساسی صحی  را ارائه و فراهم نماید. این اهداف در برگیرنده کاهش واقعات مرگ و میر مادر و نوزاد و بهبود صحت طفل و اتخاذ تدابیر مشخص به منظور تغذی معیاری میباشد. روی این ملحوظ این برنامه بر افزایش دسترسی به خدمات صحی، ظرفیت سازی، تقویت همکاری و هماهنگی، ترویج استفاده از اطلاعات نظارت و ارزیابی و فراهم آوری تسهیلات برای انتقال و دسترسی ادویه جات متمرکز است.

Pages