Syndicate content

په افغانستان کې د ښوونې کړکیچ: آیا په رښتیا هم په دې هېواد کې د پوهنې وضعیت کړکیچن دی؟

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: English | دری
Anahita Matin/ World Bank
د عبدالهادي داوي د لیسې د زده کوونکو انځور په داسې حال کې چې خپلو درسي خونو ته چمتو والۍ نیسي. انځور: اناهیتا متین / نړیوال بانک

د کابل ښار په زړه په دریم مکروریان کې د عبدالهادي داوي د هلکانو لیسه کړکیچن وضعیت لري. که څه هم په دې لیسه کې څه باندې ۳۰۰۰ هلکان په زده کړو بوخت دي، خو دا لیسه مناسب تشنابونه نه لري او یوازې په دې لیسه کې یو شمېر ګرځنده کانتینرونه شته، څو زده کونکي د اړتیا پر مهال ورنه ګټه واخلي. همدارنګه دې لیسې ته څيرمه د افغانستان د سترې محکمې ودانۍ ده، چې دا اداره  له امنیتي ګواښونو سره هم مخ ده، له دې ادارې ګاونډیتوب د زده کوونکو ښوونیزو ټولګیو ته زیات ګواښونه رامنځته کړي دي.

د نړیوال بانک د یوې سروي موندنې ښيي، چې د عبدالهادي داوي لیسه له ګڼ شمېر ستونزو لکه د ګټور ښوونیز سیستم له نشتون سره مخ ده. د دې لیسې په ښوونیزو ټولګیو کې د ګټور او اغیزمن ښوونیز سیستم نښې نښانې ډیر لږ لیدل کیږي. سربېره پر دې د دې لیسې د ښوونکو ښوونیزې کړنلارې او تخنیکي وړتیاوې هیڅ ډول نه دي ارزول شوي.

د تنکیو او ځوانانو لپاره د ښوونیزو آسانتیاوو پراختیا د افغانستان دولت له مهمو لومړیتوبونو ګڼل کیږي. له همدې امله، د افغانستان دولت زموږ نه وغوښتل، څو د پوهنې له زده کوونکو څخه د لومړنیو ښوونو له څرنګوالي او همدارنګه هغه ټول خنډونه او ستونزې، چې د با کیفیته ښوونیزې او پوهنیزې آسانتیاوو ته د لاسرسي په موخه ورسره مخ دي، وپیژنو او د هغه راپور چمتو کړو.

په پایله کې موږ وتوانیدو، چې د ۲۰۱۷ زیږدیز کال د اپریل په میاشت کې، د کابل ښار د ۳۲ لیسو او لومړنیو ښوونځيو څخه د سروي او ارزونې بهیر پلي کړو. زموږ د سروي  موندنې د خدمتونو د وړاندې کولو «SABER» په میتود ولاړې دي، چې دا ارزونې میکانیزم د افریقايي هېوادونو کې د خدمتونو وړاندې کولو نوښت له لارې پلي شوي.

زموږ د سروي د موندنو پر بنسټ به یو شمېر برخو کي ځانګړتیاوې رامنځته شي، چې پر بنسټ یې د زدکوونکو لپاره د ښوونیزو آسانتیاوو د پرمختګ څرنګوالی مشخص کیږي او پایله کې د پوهنې پالیسي جوړونکي له دې معلوماتو څخه په ګټې اخیستنې، کولای شي، څو د زده کوونکو او ښوونکو لپاره یو با کیفیته ښوونیز او پوهنیز چاپیریال رامنځته کړي او له دې برخه ډاډ ترلاسه کړي. دا ځانګړتیاوې یو شمېر معیارونه لري، چې پر بنسټ به یې په بیلابیلو سیمو او ښارونو کې د په پرتلیز ډول د زده کوونکو ښوونیزه کچه تحلیل او ارزونه وکړي.
 

بحران آموزش در افغانستان: ایا وضعیت معارف در این کشور واقعاً بحرانی است؟

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: English | پښتو
Anahita Matin/ World Bank
تصویری از شاگردانن لیسه عبدالهادی داوی حین آمادگی جهت ورود به صنوف درسی شان.  عکس از: اناهیتا متین / بانک جهانی

در قلب شهر کابل در منطقه مکروریان سوم، شاگردان لیسه ذکور  عبدالهادی داوی در یک وضعیت ناگوار قرار دارند. باوجودیکه تعداد شاگردان ذکور در این لیسه  بیشتر از ۳۰۰۰ تن میباشد، این مکتب فاقد تشناب های مناسب بوده و فقط چندین کانتینر سیار در صحن آن جابجا شده اند، تا شاگردان در موقع نیاز از آن استفاده نمایند. همچنان در فاصله خیلی نزدیک با این لیسه، ساختمان ستره محکمه افغانستان قرار دارد که بنابر تهدید های امنیتی که این ارگان دولتی به آن مواجه است، مجاورت آن با صنوف درسی شاگردان خطرات زیادی را به وجود  آورده است.

یافته های یک تحقیق بانک جهانی حاکی از آنست که لیسه  عبدالهادی داوی با مشکلات زیادی از جمله عدم موجودیت یک سیستم کارآمد آموزشی مواجه است. به ندرت شواهد و نشانه های مبنی بر موجودیت یک سیستم کارآمد و با کیفیت آموزشی و تدریسی در صنوف درسی قابل مشاهده است.  همزمان با این، شیوه های تدریسی و توانایی های تخصصی معلمین این مکتب به هیچ وجه مورد ارزیابی قرار نگرفته است.

بهبود زمینه های آموزشی برای نوجوانان و جوانان یکی از اهم ترین اولویت های دولت افغانستان محسوب میشود. روی همین ملحوظ، دولت افغانستان از ما تقاضا نمود، تا ارزیابی همه جانبه را از چگونگی آموزش ابتدایی شاگردان معارف انجام  داده و تمامی موانع و مشکلات را که مکاتب به منظور دسترسی به زمینه های آموزشی و تدریسی با کیفیت به آن مواجه اند، شناسایی نموده و سپس گزارش آنرا ترتیب نمائیم.

در نتیجه ما توانستیم که در ماه اپریل سال ۲۰۱۷ میلادی، پروسه تحقیق و بازدید را در ۳۲ مکتب ابتداییه و لیسه های شهر کابل عملی سازیم. یافته های تحقیق ما استوار به میتودلوژی ارائه خدمات «SABER» است که این طرزالعمل تحقیقی در کشور های حوزه افریقا ذریعه ابتکار ارائه خدمات نیز عملی گردیده است.

یافته های نظر سنجی ما منتج به تهیه یک سلسله شاخص های میشود که به اساس آن چگونگی پیشرفت زمینه های آموزشی در نزد شاگردان تعین میشود و در نتیجه پالیسی سازان عرصه معارف با استفاده از این معلومات در ایجاد یک محیط با کیفیت آموزشی و تدریسی برای شاگردان و معلمین میتوانند موفق شوند. این شاخص ها در برگیرنده یک سلسله معیار های است که به اساس آن میتوان به صورت مقایسوی میزان آموزش شاگردان را در مناطق مختلف و شهرهای مختلف تحلیل و ارزیابی کرد.
 

Afghanistan’s learning crisis: How bad is it really?

Anahita Hosseini Matin's picture
Also available in: دری | پښتو
Anahita Matin/ World Bank
Students at the Abdul Hadi Dawi school getting ready for class. Photo Credit: Anahita Matin/ World Bank

At the heart of Kabul City in Makroyan 3, lies the all-boys ‘Abdul Hadi Dawi’ school. Despite having 3,000 students, there are no latrines, only a remote plot of land dotted with containers for the students to use. The school is also located near the Supreme Court, an area with potential security risks.The Abdul Hadi Dawi School encapsulates many of the problems with the education system in Afghanistan.

There is little evidence of high-quality instruction or learning happening in the classroom. And neither were teachers being assessed on their performance nor the quality of their teaching.

Improving learning is a priority for Afghanistan. Therefore, the government of Afghanistan sought our support to document the reality of primary education in Afghanistan and identify bottlenecks in schools that impede the delivery of high-quality education.

Thirty-two schools participated in our pilot study in Kabul city in April 2017. Our findings break new ground and are based on SABER Service Delivery methodology already tested in the Africa region through the Service Delivery Initiative.

Our survey provides indicators necessary to track progress in student learning and inform education policies to provide high-quality learning environments for both students and teachers. The indicators are standardized, allowing comparisons between and within nations over time.

Reforms Sri Lanka needs to boost its economy

Idah Z. Pswarayi-Riddihough's picture
 Joe Qian/World Bank
The Colombo Stock Exchange. Credit: Joe Qian/World Bank

Many Sri Lankans understand the potential benefits of lowering trade costs and making their country more competitive in the global economy. The majority, however, fear increased competition, the unfair advantage of the private sector from abroad and limited skills and innovation to compete.

Yet, Sri Lanka’s aspirations cannot be realized in the current status quo.  

While changes in trade policies and regulations will undeniably improve the lives of most citizens, I’m mindful that some are likely to lose. However, many potential gainers of the reforms who are currently opposed to them are unaware of their benefits.

Implementing smart reforms means that government funds will be used more effectively for the people, improve access to better healthcare, education, basic infrastructure and provide Sri Lankans with opportunities to get more and better jobs. Let me focus on a few reforms that I believe are critical for the country.  First, Sri Lanka needs to seek growth opportunities and foreign investment beyond its borders.    

First, Sri Lanka needs to seek growth opportunities and foreign investment beyond its borders.

Experience shows that no country in the world today has been able to create opportunities for its population entirely within its own geographic boundaries. To succeed in this open environment, Sri Lanka will need to improve its skills base, better understand supply and demand chains as well as produce higher quality goods and services

Experience shows that no country in the world today has been able to create opportunities for its population entirely within its own geographic boundaries. To succeed in this open environment, Sri Lanka will need to improve its skills base, better understand supply and demand chains as well as produce higher quality goods and services.

بڼوالي د افغانستان په کلیو کې د پرمختګ او کارموندنې لار

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | دری
افغانستان تر ۱۹۶۰کلونو پورې د سیمې د نورو هېوادنو په مینځ کې د کرنیزو محصولات په تیره بیا د وچو میوه جاتو یو تر ټولو ستر صادرونکۍ هیواد بلل کیدل. انځور:  نړیوال بانک

اوسمهال افغانستان د وزګارۍ له لوړې کچې اود کمزوری اقتصادی ودی د ستونزه سره مخامخ دی، چې د دې ستونزو ستر لاملونه د بهرنیو مرستو کمښت او نا امني ګڼل کیږي. که څه هم د بیلابیلو سکټورونو په ځانګړې توګه د کانونو او تولیدي صنایعو د ودې او پرمختګ لپاره هڅې شوي، خو پایلې یې کمزوري تر سترګو کیږي؛ ځکه کورني تولید کوونکي باید تر دې هم زیاتې هڅې او هلې ځلې وکړي، څو وتوانیږي، چې له هغو سیمه ییزو او نړیوالو لوبغاړو سره سیالۍ وکړي، کوم چې د افغانستان د جګړو او بې ثباتي په کلونو کې یې خپل صنعت او اقتصاد پیاوړی کړی دی.
 
 سربیره پر دې ستونزو د کرنې په سکټور کې په ځانګړې ډول د بڼوالي په برخه کې پانګونه توانیدلې، چې د افغان کروندګر او بڼوالانو لپاره د پام وړ پایلې ولري، ځکه د افغانستان اقلیمي شرایط د هغه کرنیزو محصولاتو د تولید لپاره برابر او مساعد دي، چې په کورني او سیمه ییزو بازارونو کې ورته ډیره تقاضا یا غوښتنې شتون لري.
 
د دې ادعا ښه بیلګه د لغمان ولایت د قرغه یي ولسوالۍ د محمد علي کس د کلي له اوسیدونکي ملا دراني څخه کولای شوو، ومومو. نوموړي په ۱۳۹۵ کال کې خپله کرونده د انګور د تاکونو په کینولو سره په تاکستان بدل کړ، چې په پایله کې یې عواید زیات او د هغه د تمې پر خلاف د زیاتو کاري فرصتونو د رامنځته کولو لامل شوو. ملا دراني وايي: " زما د انګورو بڼ له یوې خوا زما د عوایدو کچه د تېر په پرتله اتې ځلې زیات کړ او له بلې خوا؛ د دې پرځای چې زما د کورنۍ غړي ښار ته لاړ شي او د نورو لپاره کار وکړي، نن ټول په خپله ځمکه کې په بڼوالي کې بوخت دي. " هغه همدارنګه وايي:" د بڼوالي له لارې زه توانیدلی یم، چې د کلي نورو اوسیدونکو لپاره د حاصلاتو د ټولونې پر مهال موسومي کاري فرصتونه هم رامنځته کړم".
 
د ملا دراني په وینا، د نوموړي بریا په دې کې ده، چې د غوره انګورو ډولونه یې  دغله جاتو د کښت پر ځای غوره ګڼلي. " زما د ځمکې د انګورو د تاکونو حاصلات له دې امله زیات عواید لري، ځکه چې د هغو حاصلات هغه مهال رسیږي، چې په بازار کې نورې کورنۍ میوې موجودې نه وي، چې په پایله کې زما انګور په لوړه بیه پلورل کیږي. " ملا دراني د سږ کال د انګورو حاصلاتو د عوایدو کچې په اړه وايي: " سږ کال ما د انګورو له خرڅلاور څخه د ۴ زره امریکايي ډالرو په ارزښت عواید لرل، چې د بڼ پراخوالی یې شاوخوا ۲۰۰۰ متره مربع دی. "
 
نوموړي د انګورو د دې باغ په جوړولو کې د کرنې، اوبو لګولو او مالدارۍ وزارت څخه د بڼوالي او مالدارۍ د ملي برنامې له لارې مالي او تخنیکي مرستې ترلاسه کړي دي. دا برنامه د افغانستان د بیارغونې د صندوق لخوا تمویل کیږي، چې موخه یې د ټاکل شویو ولسوالیو له کروندګرو سره مرسته ده، څو هغوی ته غوره تولیدي لارې ور وپیژندل شي.

باغداری روزنهٔ برای انکشاف و اشتغال زایی در روستا های افغانستان

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: English | پښتو
تا سال های ۱۹۶۰ افغانستان یکی از بزرگترین صادر کنندگان محصولات زراعتی بخصوص میوه جات خشک در منطقه محسوب میگردید. عکس: بانک جهانی

افغانستان در حال حاضر با مشکلات ناشی از میزان بلند بیکاری و رشد ضعیف اقتصادی  مواجه بوده که عوامل عمدهٔ آن کاهش در کمکهای خارجی و ادامهٔ نا امنی ها محسوب میگردد. با آنکه تلاش ها به منظور بهبود و انکشاف سکتورهای مختلف  بویژه معادن و صنایع تولیدی همواره صورت گرفته است، اما دست اورد ها ضعیف به نظر میرسند، زیرا مولدین داخلی  باید تلاشهای  زیادی انجام دهند، تا با بازیگران منطقوی و بین المللی که صنعت خود را در جریان سالهای که افغانستان درگیر جنگ و بی ثباتی بود تقویت کرده اند، رقابت کرده بتوانند.  علل الرغم آن، سرمایه گذاری در سکتور زراعت، بخصوص در بخش باغداری، توانسته است نتایج ملموس را برای دهاقین و باغداران افغان به ارمغان بیآورد، زیرا  شرایط اقلیمی افغانستان مساعد برای تولید محصولات زارعتی که  در بازار های محلی و منطقوی  تقاضا زیاد برایشان وجود دارد، میباشد.
 
نمونهٔ خوب این ادعا را میتوان در نزد ملا درانی، باشندهٔ قریه محمد علی کس، ولسوالی قرغه یی در ولایت لغمان دریافت کرد. در سال ۱۳۹۵،  وی مزرعهٔ خود را با غرص تاک های انگور به تاکستان تبدیل کرد که در نتیجه درآمدش بیشتر و سبب ایجاد فرصت های شغلی برخلاف انتظار او  گردید. ملا درانی میگوید: "تاکستان من از یکسو درآمد هشت مرتبه بیشتر از گذشته را برایم بوجود آورده و از جانب دیگر، به جای اینکه اعضای خانواده من به شهر رفته برای دیگران کار کنند، امروز همهٔ شان در زمین خود به باغداری مصروف هستند." وی همچنان میگوید که: "از طریق باغداری، من توانسته ام، تا برای سایر باشنده گان قریه نیز فرصت های کاری موسومی را در وقت جمع آوری حاصلات بوجود آورم».
 
به گفتهٔ ملا درانی، موفقیت وی در اینست که انواع درست انگور را انتخاب کرده و آنرا بر کشت غله جات ترجیح داده است. "حاصل تاک های انگور زمین من بخاطر درآمد بیشتر دارد که  حاصلات آن زمانی  اماده میشود که در بازار عرضه دیگر میوجات داخلی  تقریبآ وجود ندارد، که در نتیجه ، انگور به نرخ بلند بفروش میرسد." ملا درانی در رابطه به میزان درآمد از حاصلات انگور امسال میگوید: "من امسال به ارزش ۴ هزار دالر امریکایی درآمد را از بابت فروش انگور که مساحت  باغ آن حدود ۲۰۰۰ متر مربع میباشد بدست آوردم. "
 
در احداس این باغ انگور کمکهای مالی و تخنیکی را ملا درانی از وزارت زراعت، آبیاری و مالداری از طریق برنامه ملی باغداری و مالداری بدست اورده است. این برنامه توسط صندوق بازسازی افغانستان تمویل میگردد که هدف آن کمک با دهاقین ولسوالی های انتخاب شده، در معرفی روشهای خوب تولیدی میباشد. 

Horticulture offers hope for growth and jobs in rural Afghanistan

World Bank Afghanistan's picture
Also available in: دری | پښتو
Until the late 1960s, Afghanistan was a major exporter of horticulture products, particularly dried fruits. Photo Credit: World Bank

Afghanistan is struggling with unemployment and poor economic performance because of drastic reductions in foreign aid and continued social instability. While efforts have been made to improve the private sector, including several sectors like mining and manufacturing, the gains have been modest as Afghanistan remains beset by conflict and instability.
 
Yet investments in agriculture, particularly horticulture, have produced tangible returns as unique weather conditions are favorable to growing produce that are in-demand in local and regional markets. 

An example can be found in Mullah Durani, a farmer from Mohammad Ali Kas village in Qarghaee district in eastern Laghman Province, who converted his field to growing grapes for fruit consumption in 2015 that is paying off in creating jobs and boosting income. “My land has generated eight times higher returns, while I can use the local workforce on my own farm instead of sending them to cities to work for others,” says Mullah Durani. “I have also been able to create seasonal jobs for a number of villagers during harvesting.”
 
The key to his success, he says, was choosing the right variety of grapes instead of grains. “My recently established vineyard produces grapes at a time when there are almost no domestic fruits in the market and in return, I get higher market prices,” he points out. “This year I sold about $4,000 worth of grapes from 2,000 square meters of land.”
 
By converting his field to growing grapes, Mullah Durani received investment support and technical assistance from the Afghanistan Ministry of Agriculture, Irrigation and Livestock under its National Horticulture and Livestock Project (NHLP). The project is funded by the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF) and helps farmers in selected districts adopt better production practices.

Towards a cleaner Bangladesh: Safe water, sanitation, and hygiene for all

Qimiao Fan's picture
 
 The World Bank
Bangladesh has made progress in recent years in the field known as WASH -water, sanitation access, and hygiene. Image courtesy: The World Bank

Community-Led Total Sanitation might be the greatest Bangladeshi export you’ve never heard of.  In countries across Asia, Africa and Latin America, a consensus has emerged that the best approach is Community-Led Total Sanitation, which is widely credited with changing people’s behavior around the world to no longer defecate in the open, which has greatly improved global health.

Bangladeshis can take plenty of pride in these far-away accomplishments. That’s because it is Northern Bangladesh - more specifically the Mosmoil village in Rajshahi district - that pioneered this approach seventeen years ago. Its success at home led to its widespread adoption abroad.

Safe drinking water is a right and proper sanitation is dignity of the citizens. Proper management of freshwater ecosystems and access to safe water and sanitation are essential to human health, environmental sustainability and economic prosperity. Water and sanitation are at the core of sustainable development critical to the survival of people and the planet. Goal 6 of Agenda 2030 not only addresses the issues relating to drinking water, sanitation and hygiene, but also the quality and sustainability of water resources worldwide.

The ‘Global Water Supply and Sanitation Assessment’ by World Health Organization (WHO), United Nations Children Fund (UNICEF), Water Supply and Sanitation Collaborative Council (WSSCC) reported that in 2012 about 40% (2.6 billion) of the world’s population was without access to safe water. Approximately 4 billion cases of diarrhea each year causes 2.2 million deaths, and majority of them are children under the age of five. This situation in Bangladesh is also challenging. A study by Water and Sanitation Program (WSP) wing of the World Bank reveals that Bangladesh incurred a loss of Tk295.48 billion in 2010 due to inadequate sanitation, which is 6.3% of the GDP.
 
Indeed, there is much to emulate in Bangladesh’s remarkable progress in recent years in the field known as WASH -water, sanitation access, and hygiene. Today, 98 percent of the population gets drinking water from a technologically improved source – water which comes from a manmade structure– up from 79 percent in 1990.  Bangladesh also largely succeeded in providing access to basic sanitation. It is estimated that only three percent of the population practice open defecation, down from 34 percent in 1990, thanks to behavior change campaigns and the building of many new toilets. 

But, much has yet to be done. Bangladesh has still a long way to go to meet the Sustainable Development Goal (SDG) of providing universal access to clean water and sustainable sanitation by 2030. The World Bank recently completed a study, the WASH Poverty Diagnostic, which examines the remaining challenges in ensuring access to safe water, sanitation, and hygiene. The findings are startling.

How does Bhutan’s Economy Look?

Tenzin Lhaden's picture
Bhutan Economic Update
Bhutan has maintained solid economic performance to date in 2017 but delays in hydropower construction may affect its economic outlook with growth expected to slow to just under 7 percent in 2018. 

Bhutan is one of the smallest, but fastest-growing economies in the world. Its annual economic growth of 7.5 percent on average between 2006 and 2015, placed the country 13th of 118 countries, compared to the average global growth rate of 4.4 percent.

This growth has been shared by a majority of Bhutanese, with extreme poverty dropping from 25 percent in 2003 to 2 percent in 2012, based on the international poverty line of $1.90 a day (at purchasing power parity). This is among the rate in South Asia and compares favourably to the regional poverty rate of 19 percent. Equally impressive improvements were made in access to basic services such as health, education and asset ownership.

The recent developments on strong lending growth, inflation, exchange rates and international reserves show that Bhutan maintains a solid and stable growth in the first half of 2017. Gross international reserves have been increasing since 2012, when the country experienced an Indian rupee shortage. Reserves exceed $1 billion, equivalent to 10 months of imports of goods and services in mid-2017 which makes the country more resilient to potential shocks. This is also very much in line with the requirement spelled in the 2008 Constitution which outlines minimum reserve requirements. The Bhutanese ngultrum, pegged to the Indian rupee, have been stable or slightly appreciating against the U.S. dollar.

Despite recent solid growth and macroeconomic stability, we need to carefully monitor its Development. According to the latest Bhutan Economic Update, the hydropower construction and the implementation of the 2016 Economic Development Policy are expected to support this solid growth during the next few years. However, with confirmed delays in the completion of two hydropower projects, the contribution of the hydropower sector to growth will be lower than the originally projected. Therefore, the World Bank revised down its growth forecasts in 2019/20 by a few percentage points to 7.6 percent, still among the fastest in the world.

Fresh thinking on economic cooperation in South Asia

Nikita Singla's picture
 Aamir Khan/ Pakistan, Sreerupa Sengupta/ India, Sanjay Kathuria/ World Bank, Mahfuz Kabir & Surendar Singh/ Bangladesh) Photo By: Marcio De La Cruz/ World Bank
Young Economists sharing the stage with Sanjay Kathuria, Lead Economist and Coordinator, Regional Integration (Left to Right: Aamir Khan/ Pakistan, Sreerupa Sengupta/ India, Sanjay Kathuria/ World Bank, Mahfuz Kabir/Bangladesh & Surendar Singh/ India). Photo by: Marcio De La Cruz/ World Bank


That regional cooperation in South Asia is lower than optimal levels is well accepted. It is usually ascribed to – the asymmetry in size between India and the rest, conflicts and historical political tensions, a trust deficit, limited transport connectivity, and onerous logistics, among many other factors.

Deepening regional integration requires sufficient policy-relevant analytical work on the costs and benefits of both intra-regional trade and investment. An effective cross-border network of young professionals can contribute to fresh thinking on emerging economic cooperation issues in South Asia.

Against this background, the World Bank Group sponsored a competitive request for proposals.  Awardees from Bangladesh, India, and Pakistan, after being actively mentored by seasoned World Bank staff over a period of two years, convened in Washington DC to present their new and exciting research. Research areas included regional value chains, production sharing and the impact assessment of alternative preferential trade agreements in the region.

Young Economists offer fresh thoughts on economic cooperation in South Asia

Mahfuz Kabir, Acting Research Director, Bangladesh Institute of International and Strategic Studies and Surendar Singh, Policy Analyst, Consumer Unity Trust Society (CUTS International) presented their research: Of Streams and Tides, India-Bangladesh Value Chains in Textiles and Clothing (T&C). They focus on how to tackle three main trade barriers for T&C: a) high tariffs for selected, but important goods for the industries of both countries; b) inefficient customs procedures and c) divergent criteria for rules of origin classification.

Sreerupa Sengupta, Ph.D. Scholar at Centre for Economic Studies and Planning, Jawaharlal Nehru University, New Delhi discussed Trade Cooperation and Production Sharing in South Asia – An Indian Perspective. Reviewing the pattern of Indian exports and imports in the last twenty years, her research focuses on comparing the Global Value Chain (GVC) participation rate of India with East Asian and ASEAN economies. Barriers to higher participation include a) lack of openness in the FDI sector; b) lack of adequate port infrastructure, and long port dwell times; and c) lack of Mutual Recognition Agreements (MRAs).

Aamir Khan, Assistant Professor, Department of Management Sciences, COMSATS Institute of Information Technology, Islamabad presented his work on Economy Wide Impact of Regional Integration in South Asia - Options for Pakistan. His research analyzes the reasons for Pakistan not being able to take full advantage of its Free Trade Agreement (FTA) with China, and finds that the granting of ASEAN-type concessions to Pakistan in its FTA with China would be more beneficial than the current FTA arrangement. The work also draws lessons for FTAs that are currently being negotiated by South Asian countries.

Pages